Φόρμα αναζήτησης

Το Αντίο σε μία πατρίδα… Της Ραουάν Αλπαγιατη

Από τις βόμβες που έπεφταν παντού, για τις σφαίρες που σφύριζαν πάνω από τα κεφάλια και μας χώρισαν από πολλούς ανθρώπους. [...]

Read More...

 

Της Ραουάν Αλπαγιατη*

Με ρώτησαν τι πέρασα; Γιατί ήρθαμε εδώ; Και τι πέρασα στη χώρα μου;

Από πού να ξεκινήσω; Από τις βόμβες που έπεφταν παντού, για τις σφαίρες που σφύριζαν πάνω από τα κεφάλια και μας χώρισαν από πολλούς ανθρώπους.

Για το ότι σαν έφυγα για το σχολείο, δεν ήξερα αν θα γυρίσω σπίτι μου!

Για την κολλητή μου που την σκότωσαν;

Για τα παιδιά που πέθαναν και δεν φταίνε σε τίποτα;

Να σας μιλήσω για τα μάτια ενός ανθρώπου την ώρα που στραγγίζει από τη ζωή?

Για το ότι είδα αποκεφαλισμένους ανθρώπους, μικρά παιδιά να πέφτουν στο δρόμο;

Περάσαμε αρκετές δυσκολίες και αποφασίσαμε να φύγουμε, να σας μιλήσω για τα δάκρυα και τα γέλια και την χαμένη ελπίδα;

Το μόνο που είχα στο μυαλό μου το πώς θα ξαναδώ την πατρίδα μου, το σπίτι μου!

Το ταξίδι με τη βάρκα; Τη θάλασσα άγρια, πώς κουνούσε και πώς ζαλιζόμουν, πως φοβόμουν και πως έφτασα στη Ρόδο και περάσαμε εκεί τρεις δύσκολες μέρες, αλλά όλοι ήταν καλοί μαζί μας.

Είμαι από εκείνα τα παιδιά, που έχω χάσει την πατρίδα μου, το σπίτι μου ,έχω ελπίδα πως θα γυρίσω μία ημέρα στη πατρίδα μου, εκεί που έγραψα το πρώτο μου γράμμα ,εκεί που είχα το πρώτο μου όνειρο!

Πριν το πόλεμο η χώρα μου ήταν η πιο όμορφη χώρα στον κόσμο. Με ρώτησαν τι θυμάμαι από τη χώρα μου πριν το πόλεμο;

“Τίποτα” Ήμουν τόσο μικρή όταν άρχισε ο πόλεμος.

Πώς το ξέρω; Το ξέρω γιατί όταν τη θυμάμαι πονάει η καρδιά μου…

Τα πουλιά έχουν πατρίδες και επιστρέφουν σε αυτά ,εγώ εξακολουθώ να πετάω!

 

*Η Ρούαν είναι ένα 18χρονο κορίτσι από το Ιράκ, πλέον κάτοικος Λάρνακας. Επιχειρεί να γράψει το πρώτο της βιβλίο για τη πατρίδα της αλλά και για το δεύτερο της σπίτι, την Κύπρο.

Ζητά την ειρήνη που δεν υπάρχει στην πατρίδα της…

 

Send this to a friend