Φόρμα αναζήτησης

Σημαντική απόφαση για δανειολήπτες σε διαιτησία

Σημαντική ενδιάμεση απόφαση που αφορά δανειολήπτες των οποίων τα δάνεια βρίσκονται σε διαδικασία διαιτησίας εξέδωσε στις 15 Ιανουαρίου ο πρόεδρος Επαρχιακού Δικαστηρίου Νικόλαος Σάντης. Έκρινε ότι ακόμα κι αν «τρέχει» η διαιτητική διαδικασία, τίποτα δεν εμποδίζει τους δανειολήπτες να διατηρούν παράλληλα σε ισχύ νομικές διαδικασίες που έχουν κινήσει κατά των τραπεζών, από τη στιγμή που η θεραπεία την οποία επιδιώκουν δεν μπορεί να τους προσφερθεί μέσα από τη διαιτησία.
Εν προκειμένω, σε δανειολήπτη, τον Ιούλιο του 2008, παραχωρήθηκε ενυπόθηκο δάνειο από περιφερειακή ΣΠΕ για το ποσό των 460.000 ευρώ. Λόγω αδυναμίας καταβολής των δόσεων, ο δανειολήπτης, τον Ιούνιο του 2016, κλήθηκε να παρευρεθεί σε διαιτησία, με το δάνειο κατά τον δεδομένο χρόνο, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της τράπεζας, να έχει ανέλθει στις 707.555 ευρώ. Καθώς ο δανειολήπτης διαφώνησε με το ύψος της απαίτησης αφού με βάση τους δικούς του υπολογισμούς η τράπεζα διεκδικεί 150.000 ευρώ περισσότερα από το οφειλόμενο ποσό, κινήθηκε νομικά εναντίον της καταχωρίζοντας αγωγή.
Ειδικότερα, στην έκθεση απαίτησης ο ενάγοντας εξηγούσε ότι οι 150.000 ευρώ που διεκδικεί η τράπεζα ήταν το αποτέλεσμα παρανομίας επειδή, κατά παράβαση του σχετικού νόμου, χρέωνε τους τόκους ανά 360 και όχι ανά 365 ημέρες που είναι το ημερολογιακό έτος.
Εναντίον της αγωγής η Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων καταχώρισε ένσταση, με την οποία, αφού χαρακτήριζε την αγωγή ως καταχρηστική, αξίωνε από το δικαστήριο όπως παγοποιήσει την εξέτασή της μέχρι την ολοκλήρωση της διαιτητικής διαδικασίας.

Η απόφαση

Η απάντηση του δικαστή Νικόλαου Σάντη ήταν αρνητική, καθώς έκρινε ότι δεν νομιμοποιούνται οι τράπεζες να προτάσσουν ως δόρυ τη διαιτητική διαδικασία ώστε να επιδιώκουν διακοπή των εναντίον τους νομικών διαδικασιών όταν μέσα από τη διαιτησία δεν μπορεί να προσφερθεί στους δανειολήπτες η θεραπεία την οποία επιδιώκουν. Γράφει συγκεκριμένα ο δικαστής στην απόφασή του:

«Η θέση των εναγομένων/ αιτητών είναι κατά βάση διττή. Η πρώτη αφορά στο ότι η αγωγή είναι καταχρηστική επειδή καταχωρίστηκε μετά την έναρξη της διαιτητικής διαδικασίας και η δεύτερη είναι πως ότι ακόμα και καταχρηστική να μην είναι η συνέχιση της αγωγής, η συμπόρευσή της με τη διαιτητική διαδικασία επί όμοιων ζητημάτων δημιουργεί κατακριτέα δικονομική πολλαπλότητα και διαβρώνει εκ προοιμίου και εξ ορισμού τις στοχεύσεις της διαιτητικής διαδικασίας γενικότερα.
Τίποτα από αυτά δεν ισχύει και συμπίπτω με την άποψη του ενάγοντα ότι δεν τέθηκε μαρτυρία από την οποία να μπορεί να εξαχθεί η νομιμοποίηση των εναγομένων να προτάσσουν ως δόρυ τη διαιτητική διαδικασία, αποτυχόντες να δείξουν πώς π.χ. ο όρος 11 της Σύμβασης Πιστώσεως (βάσει του οποίου προέκυψε η διαφορά των 150.000 ευρώ) καλύπτει τα συμβαίνοντα στη διαιτητική διαδικασία. Η επίκληση της διαιτητικής διαδικασίας δεν είναι αρκετή για να οδηγήσει σε συμπέρασμα κατάχρησης, ούτε και θεωρώ πως η επιλογή του ενάγοντα να καταχωρίσει αγωγή μετά που του επιδόθηκαν τα της διαιτητικής διαδικασίας οδηγεί a priori και απαρεγκλίτως σε κατάχρηση.
Κάτι τέτοιο θα έτεινε σε αυτοματοποίηση του Δικαίου υπό την έννοια ότι όποιος ενασκεί το συνταγματικό δικαίωμα πρόσβασης στα δικαστήρια εκκρεμούσης άλλης διαδικασίας, το πράττει τούτο καταχρηστικώς. Μήτε και καταδείχθηκε ότι η συντρέχεια της αγωγής με τη διαιτητική διαδικασία εξανδραποδίζει άνευ ετέρου, προσβάλλει ή και υποσκάπτει τη διαιτητική διαδικασία. Οι δύο διαδικασίες δεν αφορούν εδώ σε πανομοιότυπο αντικείμενο και επιδιωκόμενες θεραπείες. Ενυπάρχει σίγουρα κάποια μέθεξη θέσεων, πλην όμως αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να δείξει προς την κατεύθυνση τού επηρεασμού των δικαιωμάτων των εναγομένων, είτε οιουδήποτε άλλου διαδίκου».

Την υπόθεση για τον δανειολήπτη χειρίστηκε η Ρ. Παπαδοπούλου του γραφείου Παύλου Αγγελίδη και Σία ΔΕΠΕ, ενώ τη Συνεργατική εκπροσώπησε το δικηγορικό γραφείο Μαρίας Αντωνίου ΔΕΠΕ.