Φόρμα αναζήτησης

Έννεν ο κόπος, έν’ ο τρόπος

Μεχρι και σήμερα, οι Κύπριοι ευρωβουλευτές επιδιώκουν κατά προτεραιότητα τη συμμετοχή τους στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων (AFET) και την Μεικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή ΕΕ – Τουρκίας (D-TR). Υπάρχει μια λογική σε αυτή την προσέγγιση. Είναι σημαντικό να υπάρχει και μια κυπριακή φωνή σε όλες τις συζητήσεις για τις σχέσεις με την Τουρκία για (ό,τι έμεινε από) την ενταξιακή της πορεία.

Όμως το θέμα δεν είναι ο κόπος, αλλά ο τρόπος. Η Ευρωβουλή δεν δουλεύει με λόγια του αέρα και αυστηρές ομιλίες, αλλά με συγκεκριμένες προτάσεις και μηχανισμούς που φέρνουν συγκεκριμένα αποτελέσματα. Οι Ελληνοκύπριοι μάθαμε αλλιώς. Λίγο το ιστορικό προηγούμενο του δόγματος της διαφώτισης της δεκαετίας του 1980 που μας ήθελε να εγείρουμε επιθετικά το Κυπριακό με κάθε ευκαιρία για να αποτραπεί η αναγνώριση του βορρά, λίγο η ροπή του μέσου Κύπριου πολιτικού προς την επικολυρική ρητορική έξαρση, λίγο η αρχική άγνοια των ΜΜΕ για τα ευρύτερα ευρωπαϊκά θέματα, οδήγησαν την κοινή γνώμη στο να ταυτίσει την Ευρωβουλή με τις ανακοινώσεις και τις παρεμβάσεις για την Τουρκία. Όλες παραλλαγές μιας ιδέας: της καταγγελίας της κατοχικής Τουρκίας χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις, χωρίς αντίληψη της πραγματικής συζήτησης, χωρίς νόημα.

Μάλιστα στις Βρυξέλλες και στους διαδρόμους της Ευρωβουλής μιλούν για εκπροσώπους της Κύπρου που γίνονταν μέλη στην AFET μόνο για να εμφανιστούν όταν στην ατζέντα ήταν η Τουρκία, να πουν τα δικά τους για το θέμα και να φύγουν. Είναι μια εικόνα που οι σημερινοί ευρωβουλευτές καλούνται να ανατρέψουν και για λόγους ουσίας, αλλά και τακτικής. Καθώς κανείς δεν ακούει για το δικό σου πρόβλημα αν δεν διαπιστώσει πως είσαι σοβαρός συνομιλητής και στα υπόλοιπα – άλλωστε το πρόβλημά σου δεν είναι μόνο το Κυπριακό, αλλά και τα δικαιώματα των εργαζομένων, η ανάπτυξη, η προστασία του καταναλωτή και τόσα άλλα.

Επιτέλους ας αντιληφθούμε ότι το Κυπριακό δεν πουλά πλέον τόσο πολύ από μόνο του στην κοινή γνώμη χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη εξέλιξη ή πρόοδος (και δεν το γράφω αυθαίρετα, βασίζω αυτό το συμπέρασμα στα ευρήματα ερευνών του Πανεπιστημίου Κύπρου και της Διεθνούς Τράπεζας). Για αυτό και τις περασμένες πενταετίες ορισμένοι ευρωβουλευτές ενεπλάκησαν ενεργά στην εξωτερική πολιτική της ΕΕ και σε άλλα ζητήματα, ή προώθησαν ουσιαστικά μέτρα που σχετίζονται με το Κυπριακό, όπως τη χρηματοδότηση της ΔΕΑ και των Τεχνικών Επιτροπών ή τις επισκέψεις ευρωβουλευτών στην Αμμόχωστο.

Οι νέοι ευρωβουλευτές, αλλά και αυτοί που επιστρέφουν στα έδρανα, έχουν τεράστιο πεδίο στο οποίο μπορούν να αναλάβουν δράση και πρωτοβουλίες, να ενημερωθούν και να ενημερώσουν σε πολλά άλλα θέματα στα οποία έχει πραγματική δύναμη η Ευρωβουλή (σε αντίθεση με την εξωτερική πολιτική). Όλοι φαίνονται να το αντιλαμβάνονται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.

Ας μην μείνουν λοιπόν ακόμα πέντε χρόνια στις καταδίκες της Τουρκίας. Τα ζητήματα υγείας, κοινωνίας, περιβάλλοντος και τόσα άλλα στα οποία μπορούν να εμπλακούν είναι αυτά που αφορούν πραγματικά τους πολίτες. Εμείς θα είμαστε εδώ – δημοσιογράφοι και πολίτες – για να αξιολογήσουμε αν τα επόμενα χρόνια θα τα καταφέρουν ή αν θα μείνουν στο μία από τα ίδια.