Φόρμα αναζήτησης

Το μήνυμα ενός καλλιτέχνη σ’ αυτούς που ψάχνουν δρόμους με ροδοπέταλα

Το ταλέντο είναι ικανό από μόνο του να μας εξασφαλίσει την επιτυχία; Μια ακατέργαστη επίκτητη πρώτη ύλη έχει αυτόνομα τη δύναμη να οδηγήσει έναν αθλητή στο Έβερεστ των ικανοτήτων του; Τα τελευταία χρόνια γίνεται εκτενής συζήτηση επί του συγκεκριμένου θέματος. Όταν οι Εθνικές μας ομάδες (καλή ώρα η ποδοσφαιρική) δεν πετυχαίνουν τους στόχους τους, αδυνατώντας να μας εκπροσωπήσουν σε τελικές φάσεις πανευρωπαϊκών ή παγκόσμιων κυπέλλων, τότε επιστρατεύουμε ένα συγκεκριμένο «βιτρό» ελαφρυντικών που είναι και ο καθρέφτης της νοοτροπίας μας, το οποίο δικάζει και αποδίδει με υπέρμετρη προχειρότητα τα αίτια των αποτυχιών μας. Σ’ αυτό το «βιτρό» υπάρχουν κομμάτια που εύκολα μπορεί να γίνουν θρύψαλα από την πηγαία δύναμη του ανθρώπου. Υπό το πρίσμα της παρατήρησης, αντιλαμβάνεται κανείς ότι σαν λαός μας χαρακτηρίζει η κακή αυτοεκτίμηση, η αναζήτησης της εύκολης και βραχυπρόθεσμης λύσης και ότι κρύβουμε κάτω από το χαλί όσα μας έφεραν στο «αδιέξοδο». Αγνοώντας ταυτόχρονα τους θεμελιώδεις παράγοντες μιας αθλητικής επιτυχίας που είναι η οργάνωση, τα μέσα (τεχνογνωσία, εγκαταστάσεις, πλάνο), οι θυσίες και η προπόνηση. «Τα αγαθά κόποις κτώνται» είπε και ο Αριστοτέλης. Εμείς για πόσο θα επιμένουμε ότι είμαστε μια χώρα με μειωμένο ταλέντο, με ηττοπαθή σύνδρομα και ότι ο πληθυσμός μας έρχεται σε αριθμητική αναλογία με το ταλέντο μας;

Ένα παράδειγμα θα σας φέρω. Του μουσικού Μιχάλη Μεταξά. Τον Μιχάλη τον γνωρίσαμε μέσα από την θαυμάσια τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε στον συνάδελφο Κωνσταντίνο Κωνσταντίνου στο πλαίσιο της εκπομπής «24 ώρες». Ένας άνθρωπος που πέρασε μέσα από χίλια μύρια κύματα και πλέον κατάφερε να βαδίζει στον δρόμο των ονείρων του. Αυτόν της μουσικής. Ο Μιχάλης γεννήθηκε με μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που των εξανάγκασε να περάσει από ένα Γολγοθά. 30 εγχειρήσεις, κωφός μέχρι τα δύο του χρόνια, με κινητικά και φωνητικά τικς. Στα εφτά του κλήθηκε να μάθει ελληνικά (γεννήθηκε στη Γερμανία), όταν παράλληλα βίωνε άνευ προηγουμένου μπούλινγκ από τους συμμαθητές του. Οι δυσκολίες και τα εμπόδια όμως τον έκαναν ατσάλινο, όσο η ζωή τον γονατούσε, τόσο αυτός πείσμωνε, την χαστούκιζε και της έλεγε ότι «δεν κάνω ούτε βήμα πίσω από τα όνειρά μου». Αφιέρωνε αμέτρητες ώρες από την καθημερινότητα του για την αγάπη του. Έπαιζε πιάνο αργά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και συνέθετε μουσική. Ο ίδιος την χαρακτηρίζει ως το οξυγόνο του, ως τον ανθισμένο κήπο της ψυχής του. Θα μπορούσε από μόνη της η κλίση του, ή αξιοποιώντας την επιφανειακά, να σταθεί ικανή για να τον καταξιώσει;… Σήμερα εργάζεται ως μουσικός, με πολύ υψηλό δείκτη καλλιτεχνικής και επαγγελματικής ευφυΐας. Για να είμαστε δίκαιοι όμως, σημαντικό ρόλο στην επιτυχία του διαδραμάτισαν και οι γονείς του, οι οποίοι, ήταν πάντοτε στο πλευρό του, ανεξαρτήτως συνθηκών.

Αν η ΚΟΠ, κλείσει τα αυτιά της σε εξωγενείς παράγοντες και δεσμευτεί να παρέχει τα εχέγγυα στην Εθνική ομάδα, που έδωσαν οι γονείς του Μιχάλη στο παιδί τους, τότε το σενάριο για να πανηγυρίσουμε μία διεθνή επιτυχία δεν θα αποτελεί προϊόν φαντασίας.

Υ.Γ. Αν θεωρείται ταλέντο τη φυσική αντίληψη σε οτιδήποτε θα σας παραθέσω κάτι που έγραψε ο Γιόχαν Κρόιφ στην αυτοβιογραφία του:
«Ήμουν καλός στις μαθηματικές πράξεις. Είναι κάτι που δεν έμαθα στο σχολείο, αλλά στο μανάβικο των γονιών μου. Όταν ο πατέρας μου έλειπε εκτός για παραγγελίες και η μητέρα μου μαγείρευε, εγώ έπρεπε να εξυπηρετώ τους πελάτες. Όμως ήμουν πολύ κοντός για να φτάσω το ταμείο και έτσι το μυαλό μου συνήθισε να κάνει αυτόματα κάποιες δύσκολες πράξεις. Από αυτήν μου την αγάπη για τους αριθμούς και την πνευματική τους υπόσταση πιθανότατα να ξεκίνησα να συνδέω το ποδόσφαιρο με τα νούμερα. Κάπως έτσι έμαθα να αξιοποιώ τον χώρο όπως ο Ντι Στέφανο. Οι γονείς μου δεν με προίκισαν με ποδοσφαιρικές ικανότητες, όμως μου έδωσαν ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης σχετικό με το ποδόσφαιρο!»