Φόρμα αναζήτησης

Τα… λάφυρα της τρίτης θέσης και η διαφωνία με τον Τιμούρ

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ»

της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση 13/10 Κυριακή)

Αν ξεκίνησες να διαβάζεις αυτό το άρθρο προκειμένου να εισπράξεις ένα ποδοσφαιρικό μοιρολόι, τότε καλύτερα να κάνεις κλικ στην επόμενη είδηση. Εδώ δεν θα τη βρεις. Θα βρεις ναι μεν κριτική ματιά στο τι πρέπει να γίνει για να διορθωθούν ή να βελτιωθούν δεδομένα και καταστάσεις, αλλά απόλυτη προσέγγιση στο κεφάλαιο «Στόχοι Εθνικής ομάδας», δεν θα συναντήσεις. Ούτε κορόνες θα σου σερβίρω για το διπλό με ανατροπή στο Καζακστάν, μήτε παραμύθια ότι «έχουμε» τους Ρώσους.«Δεν είναι η Κύπρος για τελικές φάσεις, δεν έχουμε τη ποιότητα να το κάνουμε, έχουμε την ετικέτα του loser, ζητάτε πολλά βάση του μεγέθους μας»… όχι, όχι,όχι!

Τι έδωσε πραγματικά στην Εθνική μας η νίκη στην «Αστάνα Αρένα»; Μας κράτησε ζωντανούς στο κυνήγι της τρίτης θέσης και «έδεσε» την ομάδα ακόμη περισσότερο, γιατί από εδώ και πέρα τους ενώνει μία μεγάλη νίκη. Το γράφω γιατί νιώθω ότι έχουμε περάσει στη μετα-Χριστοφή και Εφραίμ εποχή. Μάθαμε πλέον να ζούμε χωρίς ακραίους επιθετικούς που χαρακτήριζε το παιχνίδι μας τα προηγούμενα χρόνια και τη φουρνιά στη μετα-Κωνσταντίνου και Οκκά περίοδο. Δεν δυσλειτουργούμε επιθετικά χωρίς τους προαναφερθέντες. Φυσικά, αν αμφότεροι κάνουν restart με συνέπεια και συνέχεια σε αγωνιστικό ρυθμό και απόδοση, τότε φυσικά θα είναι ευπρόσδεκτοι στο 3-5-2 ή στο 4-4-2 που πλέον το αφομοιώνουμε σιγά-σιγά. Επιπλέον, τρίτη θέση σημαίνει «κτίζω», και αν το θεωρείται γραφικό και χιλιοειπωμένο, θα σας πω ότι τα αποτελέσματα κτίζουν σύνολα από «μπετόν», είτε φέρνουν πρόκριση σε μια τελική φάση είτε όχι. Σε περίπτωση, λοιπόν, που το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα τερματίσει τρίτο, τότε θα «πιάσει» έναν μικρό επί μέρους στόχο, ο οποίος είναι μεταβατικός και σχεδόν «υποχρεωτικός» για να κάνεις το βήμα παραπάνω. Το υλικό υπάρχει και η νοοτροπία οικοδομείται με επιτυχίες διά μεστής τεχνικής διαχείρισης, η οποία κρίνεται ζωτική. Όταν ο Ραν Μπεν Σιμόν έβγαλε το σακάκι και πήγε στη τελική γραμμή, ρίχνοντας παράλληλα στο παιχνίδι τους Σπόλιαριτς και Ζαχαρίου και ρισκάροντας αποδεδειγμένα για να κάνει την ολική ανατροπή, αυτό περνάει ως μήνυμα στους παίκτες ότι ομάδες με πανομοιότυπή δυναμική με τη δική μας, πρέπει να τις νικάμε. Και αν νιώθει ότι σε τέτοιους αγώνες παίζεται το κεφάλι του, τότε του εύχομαι να το νιώθει πάντοτε, αφού το αίσθημα επιβίωσης τον βοήθησε να προβεί σε δραστικές κινήσεις.

Να σημειώσουμε πως στο επόμενο Nations League θα έχουμε απέναντί μας ομάδες στα μέτρα μας. Ούτε Φινλανδία, ούτε Νορβηγία, ούτε Σερβία, ούτε Ρουμανία κ.ά. Οι δυσκολότερες θα είναι το Κόσοβο και η Αλβανία και υπό προϋποθέσεις Ελλάδα και Σλοβενία. Ένας ακόμη λόγος δηλαδή για να αγκαλιάσουμε περισσότερο αυτή την ομάδα και να της παράσχουμε περισσότερα εχέγγυα για να κάνει, όχι το θαύμα, αλλά κάτι που έχει στα πόδια της πλέον με την ανανεωμένη δομή του Κυπέλλου Εθνών.

Εν κατακλείδι, καλό θα ήταν να απαλλαγούμε από προσεγγίσεις όπως αυτές που εξέφρασε πρόσφατα ένας τεράστιος ποδοσφαιράνθρωπος, ο Τιμούρ Κετσπάγια. Συμφωνώ με όλες τις ποδοσφαιρικές του ιδέες, όμως διαφωνώ με μία συγκεκριμένη τοποθέτησή του σε ιστοσελίδα που εδρεύει στη Λάρνακα. Προσωπικά, δεν περίμενα να ακούσω από έναν παίκτη και προπονητή winner ότι «δεν πρέπει να θυσιάσουμε ό,τι πετύχαμε διασυλλογικά για χάρη της Εθνικής μέσω της θεσμοθέτησης υποχρεωτικής ύπαρξης Κυπρίων ποδοσφαιριστών» και ότι «το Ισραήλ που ελέγχει τον κόσμο και νομοθέτησε την υποχρεωτική ύπαρξη πέντε γηγενών ποδοσφαιριστών δεν πέτυχε τίποτα μέχρι τώρα». Κατ’αρχήν με αυτό μειώνει και τις δικές του επιτυχίες, που είναι πρωτοπόρος στην ανάδειξη Κύπριων ποδοσφαιριστών. Στο «Μεάτσα» και στη Βρέμη έπαιζε με τον Ανδρέα Κωνσταντίνου και τον Γιώργο Παναγή, ενώ μαζί του «οργίασαν» Πιέρος Σωτηρίου και Κωστάκης Αρτυματάς. Γιατί να συγκριθώ με το Ισραήλ και όχι με την Ισλανδία (350 χιλιάδες), τη Λετονία (1,9 εκατομμύρια), το Τρινιτάντ (1,3 εκατομμύρια), την Αλβανία (2,8 εκατομμύρια), την Ουρουγουάη (3,5 εκατομμύρια), και τον Παναμά (4,2 εκατομμύρια) που προκρίθηκαν όλοι σε τελικές φάσεις;