Φόρμα αναζήτησης

Παγδατής: «Για μένα, για το σώμα μου, για την αυτοπεποίθησή μου!»

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ»

της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση Σαββάτου 23/3)

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Άντρη Χρίστου Βεντούρη

Είναι αλήθεια πως ο Μάρκος Παγδατής «πουλάει» πάντα. Λίγο το γεγονός ότι εδώ και δεκαπέντε τόσα χρόνια βρίσκεται μέσα στους 150 καλύτερους τενίστες του κόσμου, λίγο το ότι τον αγαπά ο κόσμος για τον χαρακτήρα και τον αυθορμητισμό του και λίγο το «άστρο» του, τον κατατάσσουν στις πρώτες θέσεις της καρδιάς του απλού φίλαθλου. Πάντα μια κουβέντα με τον Μάρκο Παγδατή έχει ενδιαφέρον, όπως αυτή που κάναμε χωρίς προγραμματισμό την περασμένη Τρίτη και σας την παραθέτουμε αυτούσια. Πετύχαμε τον πρωταθλητή μας αμέσως μετά την έξοδό του από τον γιατρό.

«Υποβλήθηκα σε εξετάσεις MRI. Είναι θλάση και θα πρέπει να μείνω εκτός για περίπου δέκα μέρες. Εντάξει, θα κάνω την ενδυνάμωσή μου και θα περάσει. Οι μικροτραυματισμοί είναι πάντα μέσα στο πρόγραμμα. Λυπάμαι μόνο που αυτός ο τραυματισμός μού στέρησε τη συμμετοχή μου σε ακόμα ένα πρωτάθλημα στην Κίνα, γιατί είχα σκοπό να πάω σε τρία, αλλά, εντάξει. Προχωρούμε».

«Πολύ σημαντικός»

Αλήθεια, πόσος σημαντικός είναι για τον πρωταθλητή μας αυτός ο τίτλος, έστω και σε πρωτάθλημα επιπέδου Challenger;

«Είναι πολύ σημαντικός για μένα. Ναι μεν είναι ένα πρωτάθλημα χαμηλότερου επιπέδου, όμως κέρδισα πέντε αγώνες απέναντι σε νεαρούς παίκτες που έχουν πολύ μεγάλες προοπτικές. Ο Ναπολιτάνο, για παράδειγμα, είναι ένας παίκτης που αν δουλέψει σωστά πιστεύω ότι θα βρεθεί σύντομα στους πρώτους 50. Και ο Χουάν. Είναι το Νο2 της Νοτίου Κορέας. Είναι δύσκολοι παίκτες και παίζουν πολύ καλό τένις. Έπρεπε να παίξω σοβαρά για να τους κερδίσω. Αυτός ο τίτλος είναι πάρα πολύ σημαντικός για μένα, πάρα πολύ μεγάλος, γιατί είχα καιρό να κερδίσω πέντε παιχνίδια μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Είναι σημαντικό για μένα, για το σώμα μου, για την αυτοπεποίθησή μου, για όλα!»

Γιατί στα Challenger;

Ρωτήσαμε τον πρωταθλητή μας αν ήταν στο αρχικό του πρόγραμμα να λαμβάνει μέρος σε τόσα Challenger ή αν προέκυψε στη συνέχεια… «Ο στόχος στην αρχή ήταν να πάω σε όσα περισσότερα πρωταθλήματα γίνεται. Όμως επειδή η κατάταξή μου δεν μου επιτρέπει να έχω πάντα θέση σε αυτά και θα πρέπει να την κερδίσω μέσω των προκριματικών ή να περιμένω wild card, αποφασίσαμε με την ομάδα μου να παίζω στα Challenger. Ο μεγάλος μου στόχος είναι να προετοιμαστώ για τους αγώνες στο γρασίδι και το Wimbledon, αλλά και να τελειώσω την χρονιά στους 50 καλύτερους τενίστες του κόσμου. Χρειάζομαι 1.000 πόντους για να γίνει αυτό. Σιγά-σιγά βρίσκω ρυθμό και αυτοπεποίθηση. Παίζω πολλά παιχνίδια σε μικρό χρονικό διάστημα και αυτό είναι πολύ καλό. Εντάξει, μικροτραυματισμοί πάντα θα υπάρχουν. Τους αντιμετωπίζουμε».

Όλα για τον στόχο

Σε ερώτηση αν η τακτική να λαμβάνει μέρος στα Challenger επηρεάζει την ψυχολογία του αφού είναι χαμηλότερου επιπέδου, είπε: «Όταν είσαι σε ένα υψηλό επίπεδο, εκεί που βρισκόμουν εγώ, είναι λίγο δύσκολο να δεχθείς να πας… πίσω. Όμως έχω έναν στόχο αυτή τη χρονιά. Να τελειώσω στους 50 καλύτερους. Και αν πρέπει για να τον πετύχω να παίζω στα Challenger, θα το κάνω! Οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες, καθώς καλούμαι συνεχώς να παίζω με νεαρούς τενίστες που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, που δεν έχουν άγχος και που δεν έπαιξα ποτέ μαζί τους, που δεν του ξέρω. Όμως βρήκα τρόπους να αντιμετωπίζω τις όποιες δυσκολίες βρίσκω και να προχωρώ».

«Όταν κερδίζω, στέλλουν ανακοινώσεις»

Παρακολουθώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαπιστώνω κάθε φορά, όχι μόνο στις νίκες σου αλλά και στις ήττες, ότι συνεχίζεις να… πουλάς. Ο κόσμος σε αγαπά και σε στηρίζει, όπως έκανε και όταν ήσουν στα καλύτερά σου. Το νιώθεις και εσύ:

«Άντρη μου, ξέρεις ότι πάντα εγώ είχα μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τον κόσμο. Πολύ ξεχωριστή. Πάντα τον νιώθω δίπλα μου τον κόσμο. Και στις νίκες μου, αλλά και στις ήττες μου. Και την οικογένειά μου την αγκάλιασε ο κόσμος. Τώρα που ήλθαμε μόνιμα στην Κύπρο, το βλέπω, το νιώθω καθημερινά. Είναι όλοι πολύ φιλικοί μαζί μας. Με προσεγγίζουν, μου μιλούν, μου δίνουν συγχαρητήρια. Να σου πω κάτι; Ο κόσμος μου δίνει ενέργεια να μην τα παρατήσω ποτέ, αλλά και να μείνω αυτός που είμαι. Δεν με σέβονται μόνο ως αθλητή αλλά και ως άνθρωπο και αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό για μένα».

Είναι αλήθεια πως εσύ με τον απλό κόσμο μια χαρά τα πήγαινες από πάντα. «Θέματα» είχες διαχρονικά με αυτούς που κάθονται στις καρέκλες. Πρόσεξα πάντως ότι ΚΟΑ και ΟΑΚ έστειλαν συγχαρητήριες ανακοινώσεις γράφοντας σπουδαία πράγματα για σένα…

«Ναι, όντως. Γράφουν ότι είμαι ο μεγαλύτερος πρεσβευτής της Κύπρου στο εξωτερικό εδώ και πολλά χρόνια, και τέτοια. Κοίτα… Τους ευχαριστώ, αλλά πάντα αυτό γίνεται όταν κερδίζω, ξέρεις. Στέλλουν ανακοινώσεις. Όταν όμως τους χρειάζομαι πραγματικά, ή όταν τους χρειάστηκα στο παρελθόν, ήταν πάντα απόντες».

Βγάζεις παράπονο…

«Όχι, όχι, δεν είναι παράπονο. Είναι απλώς η αλήθεια την οποίαν έμαθα πάντα να λέω χωρίς να φοβάμαι. Πρέπει υπεύθυνοι του αθλητισμού στην Κύπρο να βρουν τρόπο να βοηθήσουν τους αθλητές όταν τους χρειάζονται. Θεωρώ ότι εμένα προσωπικά θα μπορούσαν να με βοηθήσουν περισσότερο. Και όχι μόνο εμένα. Και τους άλλους αθλητές. Όπως έγραψαν στην ανακοίνωσή τους είμαι ο καλύτερος πρεσβευτής της Κύπρου στον διεθνή χώρο. Αυτό πώς μεταφράζεται σε πράξη; Εδώ και 15 χρόνια τα βγάζω πέρα μόνος μου. Είναι εντάξει, τα καταφέρνω, αλλά πρέπει κάποια πράγματα να αλλάξουν για τους επόμενους πρωταθλητές. Εγώ είμαι ok, τελειώνω σιγά-σιγά την καριέρα μου και δεν περιμένω πια τίποτε. Όμως είναι κρίμα οι επόμενοι. Πρέπει να δοθούν κίνητρα και βοήθειες στους νέους αθλητές για να εκπροσωπούν επάξια τη χώρα μας στο εξωτερικό…».