Φόρμα αναζήτησης

Καληνύχτα Πάολο… Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ!

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ»
της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση Κυριακής 17/3)

Ο τεχνικός του ΑΠΟΕΛ Πάολο Τραμετζάνι παραχώρησε δηλώσεις (12/3) στο μεγαλύτερο διαδικτυακό μέσο σε αναγνωσιμότητα, στην Ιταλία. Σε ερώτηση για το ποιοι ποδοσφαιριστές των γαλαζοκιτρίνων θα μπορούσαν να αγωνιστούν άνετα στη Serie A ανέφερε μεταξύ άλλων: «Yπάρχει ο Νικόλας Ιωάννου, 23χρονος κεντρικός αμυντικός που είναι διεθνής, ένας πολύ υποσχόμενος παίκτης ο οποίος θα μπορούσε να τα πάει περίφημα σε ένα πρωτάθλημα όπως το ιταλικό».

Δυστυχώς όμως αυτό δεν είναι πιθανό σενάριο, καθώς είναι ηλίου φαεινότερον ότι σαν χώρα πάσχουμε στον τομέα προώθησης και εξαγωγής των ποδοσφαιριστών μας. Και δεν αναφέρομαι στους παικταράδες μας (Πιέρος, Λαΐφης, Χάμπος, κ.λπ.). Αναφέρομαι στους έντεκα που συνθέτουν την αρχική μας ενδεκάδα ως εθνική ομάδα. Αξίζει μόνο να παραθέσω κάποια παραδείγματα χωρών υποδεέστερων από εμάς ποδοσφαιρικά, οι οποίες διαθέτουν παίκτες που αγωνίζονται σε καλύτερα πρωταθλήματα από το κυπριακό. (Γεωργία 17, Κόσοβο 23, πΓΔΜ 10). Εννοείται πως το γεγονός αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Χώρες με λιγότερους πόρους από την Κύπρο, με ομάδες που επενδύουν πολύ λιγότερα χρήματα στις ακαδημίες τους, έχουν πετύχει ανάλογα αποτελέσματα. Στη δική μας περίπτωση, σαφέστατα δεν υπάρχει ξεκάθαρη στόχευση προς αυτή την κατεύθυνση, ούτε μέριμνα να δημιουργηθεί δίκτυο ατζέντηδων της ομοσπονδίας, το οποίο θα ασχολείται με το θέμα αυτό.

Μεγαλύτερο εμπόδιο στην προσπάθειά μας είναι η νοοτροπία μας και η φιλοσοφία μας. Το έγραψε και στη «Ψυχολογία των Μαζών» ένας από τους μεγαλύτερους Γάλλους ανθρωπολόγους, ο Γκουστάβ Λε Μπον: «Οι μάζες δεν διψούν για αλήθεια. Όποιος μπορεί να τις προμηθεύσει με ψευδαισθήσεις γίνεται εύκολα ο κυρίαρχός τους. Όποιος προσπαθήσει να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις τους γίνεται εύκολα θύμα τους». Ουσιαστικά έχουμε επικεντρωθεί στο δέντρο και χάνουμε το δάσος. Ένα δάσος που είναι γεμάτο με πόθους… κατάκτησης τροπαίων, ευρωπαϊκών προκρίσεων, κατάργησης της κάρτας φιλάθλους κ.ά.

Το πιο εύκολο που θα μπορούσα να πω είναι πως έχουμε ατάλαντους και καλοπερασάκηδες ποδοσφαιριστές και να κλείσω την αρθρογραφία μου. Ακόμη και αυτοί που το υποστηρίζουν, ενδόμυχα δεν το πιστεύουν. Αυτό το αβάσιμο επιχείρημα είναι αυτό που με κάνει να πιστεύω ακόμα περισσότερο πως τα πάντα στον αθλητισμό είναι θέμα παιδείας και προτεραιοτήτων. Γιατί αν οι παίκτες μας δεν θέλουν να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό, ευθυνόμαστε εμείς και μόνο εμείς σαν αθλητικά σύνολα, που δεν τους έχουμε παρακινήσει να το πράξουν, καταστώντας τους σαφές ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη καταξίωση σε επίπεδο ομαδικών αθλημάτων. Αν δημιουργείτο 3ο αεροδρόμιο στην Κύπρο ή αν μας επιστρεφόταν αυτό της Λευκωσίας, θα το φανταζόμουν να φέρει το όνομα κάποιου αθλητή μας που ανήκει στην παγκόσμια ελίτ σε ατομικό επίπεδο, όπως του Παύλου Κοντίδη, όχι όμως Κύπριου ποδοσφαιριστή. Αναμφισβήτητα αξίζει μια τέτοια τιμή στον Κοντίδη, αλλά γιατί να μην μπορούμε να φανταστούμε κάτι τέτοιο και για έναν ποδοσφαιριστή;

Χάρης Μιλτιάδους