Φόρμα αναζήτησης

Η άλλη όψη του νομίσματος… δεν μας επηρεάζει

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο

της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (8/9)

Το σφύριγμα της λήξης στο «Τοφίκ Μπαχράμοφ» σφράγισε μια αξιέπαινη επίδοση προκρίσεων της χώρας μας σε ομίλους διασυλλογικής διοργάνωσης. Από το 2008 που η Ανόρθωση εισήλθε για πρώτη φορά σε στάδιο ομίλων Champions League, η Κύπρος μετράει συνολικά 16 προκρίσεις, γεγονός που σαφώς προκαλεί δέος για το νησί μας, κατ’ αναλογία μεγέθους. Η έκταση αυτής της επιτυχίας στηρίζεται κατά το ήμισυ στις 8 προκρίσεις του ΑΠΟΕΛ, το οποίο ανάγκασε την υφήλιο να παραμιλάει το 2012 όταν η ομαδάρα του Γιοβάνοβιτς «δάμασε τέρατα» εκατομμυρίων και κατά 1/4 στα Βατερλώ των Νις, Βασιλεία, Λοκομοτίβ και Μίντιλαντ, τις οποίες γονάτισε ο Απόλλωνας με εμφανίσεις που θα ζήλευαν μεγάλα ευρωπαϊκά κλαμπ. ΑΕΚ και ΑΕΛ επίσης συνεισέφεραν στον κυπριακό άθλο με ευρωπαϊκές νύχτες θαυμασμού, με την «άλωση» της Μόσχας και τη «σιγή» του Παρτιζάν.

Για ένα κράτος 800.000 αποτελεί τεράστιο και ασύγκριτο επίτευγμα. Όμως, ποιο είναι το ευρωπαϊκό αγωνιστικό μας Έβερεστ που θα μας αναγκάσει ξανά μετά το 2012 να βγούμε στους δρόμους; H απάντηση είναι πως δύσκολα θα συμβεί κάτι παρόμοιο. Και κάπου εδώ ξεκινάει και η συζήτηση κατά πόσον θα ήταν ωφέλιμο για την ποδοσφαιρική πραγματικότητα της χώρας μας να διαφοροποιήσει εν μέρει προσανατολισμό. Τι εννοούμε; Να δώσει βαρύτητα στις ακαδημίες της, να επενδύσει σ’ αυτές, αναζητώντας ουσιαστικά να γευτεί το νέκταρ μιας εθνικής επιτυχίας, χωρίς όμως να παραμερίζει τον στόχο εισόδου στα γκρουπ συλλόγων της UEFA. Καλούμαστε, δηλαδή, να βρούμε τη χρυσή τομή, να ισορροπήσουμε και να συνδυάσουμε αμφότερες τις δύο επιδιώξεις.

Παρ’ όλα αυτά, προκειμένου να γίνει αυτή η στροφή 360 μοιρών πρέπει να υλοποιηθεί και να διευρυνθεί το πλάνο της ΚΟΠ για τη χρησιμοποίηση των Κυπρίων ποδοσφαιριστών και τα σωματεία να αντιληφθούν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ενάντια στα συμφέροντά τους. Στο τέλος της ημέρας, αν ρίξουμε μια ματιά τα τελευταία τέσσερα χρόνια για το ποιες ομάδες μπήκαν στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ (δύο φορές η Ντουντελάνζ, δύο η Σκεντερμπέου και από μία Βάρνταρ Σκοπίων και Σέριφ Τιρασπολ) θα συνειδητοποιήσουμε ότι χρησιμοποιώντας, για παράδειγμα, τέσσερις Κύπριους παίκτες στις ενδεκάδες των ομάδων μας, δεν θα διαφοροποιήσει σε μεγάλο βαθμό τις διασυλλογικές μας δυνατότητες σαν χώρα (σ.σ. δεν αποτελεί υπαινιγμό υποτίμησης στις πορείες των συλλόγων μας).

Παράλληλα, τα λεφτά που πιθανώς να χαθούν (αν χαθούν), κάποια χρόνια μετά οι ομάδες θα τα λάβουν πίσω στον λογαριασμό τους τριπλά, πουλώντας τους ποδοσφαιριστές που αξιοποίησαν από τα τμήματα υποδομής τους. Το γεγονός αυτό ίσως να μην χαροποιήσει κάποιους ατζέντηδες, όμως θα χαροποιήσει σίγουρα τους προπονητές των ακαδημιών μας, οι οποίοι θα πρέπει να επιλέγονται με πιο αξιοκρατικά κριτήρια και όχι με βάση το ποιους ξέρουν. Έτσι, δεν θα έχουν οι ομάδες μας στους προϋπολογισμούς τους πεταμένα λεφτά!