Φόρμα αναζήτησης

H γέννηση του 3-5-2: O Μπιλάρντο, ο Μαραντόνα και ο «δούρειος ίππος» Ενρίκε

Η αποχώρηση του Πάολο Τραμετζάνι από τον ΑΠΟΕΛ, πέραν από έντονες επικρίσεις για τις επιλογές του συνολικά και σε όλα τα επίπεδα, άφησε πίσω της και μία παρακαταθήκη. Τη συζήτηση για την εφαρμογή του 3-5-2, η οποία αποτελεί μέρος πλέον της ποδοσφαιρικής δημόσιας σφαίρας της πατρίδας μας. Πως γεννήθηκε όμως αυτός ο τακτικός σχηματισμός και τι οδήγησε τον εμπνευστή του, να ακολουθήσει το συγκεκριμένο πλάνο;

Η Εστουτιάντες κατέκτησε το πρώτο της Κόπα Λιπερταδόρες το 1968, επικρατώντας της Παλμέιρας στον τελικό του Μοντεβιδέο με 2-0. Πρόκειται για μία από τις πιο εμβληματικές ομάδες στην ιστορία του Λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου, που έφερε την προπονητική σφραγίδα του Οσβάλντο Ζουμπελντία, ο οποίος για την εποχή του, θεωρείτο τακτικά πρωτοπόρος. Αγωνιζόταν με το επιθετικογενές 4-3-3 με δύο επιτελικούς μέσους. Ηγέτης των τότε «Λος Πιντσαράτας» ήταν ο Κάρλος Μπιλάρντο, μετέπειτα προπονητής της Εθνικής Αργεντινής στο μουντιάλ του 1986.

Ο Μπιλάρντο λοιπόν σαφώς επηρεασμένος από τον τακτικό «τυφώνα» του Ζουμπελντία, ανέπτυξε πειραματικά την ιδέα των φουλ μπακ το 1984, σε μια περιοδεία της Αλμπισελέστε στην Ευρώπη. Πετυχαίνοντας τρεις νίκες σε 15 παιχνίδια, ο Μπιλάρντο δεν είχε τίποτα να χάσει, σε μία δεκαπενταετία που οι πλάγιοι μπακ γνώριζαν σταδιακά όλο και μεγαλύτερη απαξίωση ένεκα των φανταστικών ποδοσφαιριστών που συνέθεταν τα άκρα των ομάδων (Ριβελίνο 70’, Λάτο 74’ , Ρεπ 78’, Ρουμενίγκε 82). Λάτρης της Γερμανίας του 1974 και του ειδικού ρόλου του Μπέκενμπαουερ, βλέποντας την Ιταλία του Ένζο Μπέαρζοτ να κατακτάει με το χαρακτηριστικό της 5-3-2 το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 απέναντι στη Γερμανία του Ρουμενίγκε, ήταν το κερασάκι στην τούρτα για να πειστεί να θέσει σε εφαρμογή τον σχηματισμό του 3-5-2.

Κι όμως ήταν τόσο σίγουρος γι’ αυτό που το προστάτεψε (δεν το εφάρμοσε ποτέ) για τα επόμενα δύο χρόνια μέχρι τα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1984 (το οποίο κατέκτησε). Εκεί κλήθηκε να βάλει το «δούρειο του ίππο» στο αντίπαλο «κάστρο». Ο δούρειος ίππος ήταν ο αμυντικός μέσος Έκτορ Ενρίκε, ο οποίος θα έδινε τη δυνατότητα στον Ντιέγκο Μαραντόνα να «αλώσει» την αγγλική άμυνα. Πώς θα γινόταν αυτό; Με τη μη χρησιμοποίηση καθαρού στράικερ (κάτι που έπραξε και ο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε στην Ισπανία του Γιούρο 2012). Ως εκ τούτου ο Μαραντόνα πήρε θέση επιτελικού μέσου με 100% επιθετικούς προσανατολισμούς, πίσω από τον Xόρχε Βαλντάνο, με τους Ενρίκε, Μπουρουσάγκα και Μπατίστα να τον πλαισιώνουν στην μεσαία γραμμή. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μπιλάρντο «Δεν έβαλα το Πασκούλι σε ρόλο κεντρικού φορ γιατί θα τον κατασπάραζαν οι Άγγλοι, γι’ αυτό έριξα έναν ακόμα ποδοσφαριστή στο κέντρο για να εξασφαλίσω περισσότερο χώρο στον Μαραντόνα».