Φόρμα αναζήτησης

H αξία μιας καριέρας στο εξωτερικό

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ»

της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση Κυριακή 23/6)

Πώς γίνεται καλύτερος ο άνθρωπος; Πώς καταφέρνει να ξεφύγει από τα όριά του και να αγγίξει το όνειρο; Σ’ αυτό το κύριο ερώτημα εξέλιξης και αυτοβελτίωσης απάντησαν αμφότεροι Νίκος Καζαντζάκης και Πάμπλο Πικάσο. Δηλαδή μία ποιητική και μία καλλιτεχνική ιδιοφυΐα. Ο πρώτος στο βιβλίο του «Ασκητική» έγραψε «να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν’ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα. Να ‘σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση». Ο δεύτερος, επίσης σε συνέντευξη που παραχώρησε, ανέφερε πως «κάθε πράξη δημιουργίας είναι πρώτα μια πράξη καταστροφής». Κανένας από τους δύο δεν μας εξωθεί στο να οδηγήσουμε τη ζωή μας στα βράχια, ούτε μας εξυμνούν την έννοια της αχαριστίας και των απερίσκεπτων ενεργειών. Αυτό που επιδιώκουν να περάσουν σαν μήνυμα είναι ότι ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος εγκαταλείποντας τη ζώνη ασφαλείας του και ψάχνοντας συνεχώς το επαγγελματικό του Έβερεστ.

Αυτή είναι και η απάντηση στο ποδοσφαιρικό μας όνειρο, στην αγωνιστική υπέρβαση που ψάχνει η Εθνική μας ομάδα για να εξασφαλίσει ένα πολυπόθητο εισιτήριο για τα τελικά μιας μεγάλης διεθνούς διοργάνωσης. Να σπρώχνουμε τους ποδοσφαιριστές μας προς ξένα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Oι ζωές των ποδοσφαιριστών δεν είναι τσιφλικάκι κανενός, όμως πρέπει να αντιληφθούμε πως κάθε πράγμα που αξίζει και είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί απαιτεί θυσίες. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για τη χώρα μας η οποία είναι απομονωμένη γεωγραφικά. Και δεν εννοούμε μια καριέρα στο εξωτερικό με απλές παρουσίες σε 18μελείς αποστολές, αλλά μόνιμη θέση στους αρχικούς έντεκα (π.χ Κωνσταντίνος Λαΐφης). Τι είναι αυτό που προσφέρει πραγματικά όμως αυτή η μετακίνηση; H σταδιοδρομία εκτός συνόρων είναι γεμάτη προκλήσεις, σε καλεί να προσαρμόζεσαι σε διαφορετικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον, να συναναστρέφεσαι και να συνεννοείσαι με ανθρώπους οι οποίοι ενδεχομένως να αντιμετωπίζουν με τη δική τους οπτική και φιλοσοφία κάποιες καταστάσεις και επιπλέον πρέπει να αποδείξεις εαυτόν δύο φορές, προερχόμενος από ένα πρωτάθλημα που δεν χαρακτηρίζεται ως παραδοσιακός «αιμοδότης» παικτών.

Η προσπάθεια που γίνεται από όλους τους φορείς για να στείλουμε ανήλικους ποδοσφαιριστές εκτός Κύπρου είναι αξιοπρόσεκτη. Λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο και την προοπτική βελτίωσης της ποδοσφαιρικής τους παιδείας, που ενδεχομένως ένας στους πέντε να παραμείνει και εκεί. Βέβαια, το «colpo grosso» και το μεγαλύτερο διακύβευμα είναι η προώθηση των ενήλικων ποδοσφαιριστών που θα στελεχώσουν και θα εφοδιάσουν άμεσα το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Εν κατακλείδι, τονίζω τη σημασία που έχουν οι καλοί μάνατζερ στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Και όταν λέμε καλοί μάνατζερ, εννοούμε να είναι οι δεύτεροι πατέρες των ποδοσφαιριστών, να ασκούν ουσιαστικά ένα λειτούργημα, έχοντας ρόλο μέντορα για τους πελάτες τους. Η συγκεκριμένη κατηγορία επαγγελματιών στον χώρο του ποδοσφαίρου χρειάζεται οπωσδήποτε να κάνει την αυτοκριτική της. Διαβάζω καθημερινά μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών που «κλείνουν» στα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, και με όλο το σεβασμό μου προκαλούν γέλιο. Καταθέτοντας την προσωπική μου άποψη, θεωρώ αδιανόητο, ο Λαΐφης για παράδειγμα, να αγωνίζεται ακόμα στο Βέλγιο, ένας ποδοσφαιριστής παγκόσμιας κλάσης, κάτι που δεν μπορούν ούτε οι αριθμοί του να το διαψεύσουν. Δεν φωτογραφίζω, προς Θεού, τον μάνατζέρ του. Απλώς προσπαθώ να υποδείξω τον σοβαρότατο ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν οι ατζέντηδες για καταξίωση και επιτυχίες της Εθνικής μας ομάδας.