Φόρμα αναζήτησης

Δώστε τους τα όπλα να το κάνουν να συμβεί

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ» της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση Κυριακής 16/6)

«Make it happen». Αυτές είναι οι τρεις κινητήριες λέξεις στην αμερικανική αθλητική βιομηχανία και κουλτούρα (η μεγαλύτερη στον πλανήτη), οι οποίες χρησιμοποιούνται κατά κόρον από τους προπονητές, προκειμένου να εμφυσήσουν και να αποτυπώσουν με γλαφυρό τρόπο στο μυαλό ενός αθλητή την έννοια της αγωνιστικής υπέρβασης.

Παράλληλα όμως, πέραν από τα πρακτικά εχέγγυα και μέσα που τους παρέχονται, εφοδιάζονται και με τις κατάλληλες συνθήκες προετοιμασίας, αφού οι πλείστοι δουλεύουν σε κλίμα πλήρους εμπιστοσύνης και διαρκούς στήριξης.

Στη χώρα μας, πέραν του γεγονότος ότι υπάρχει πλήρης απαξίωση προς το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα και δριμύ κατηγορώ ένθεν και ένθεν μετά από κάθε αποτυχία του, στην πλειονότητά τους οι σύλλογοι που συνθέτουν το πρωτάθλημά μας δεν εμφανίζονται διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε αναγκαίες τροποποιήσεις προς όφελος αυτού.

Βέβαια ακεραία την ευθύνη φέρουμε και τα ΜΜΕ, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις ρίχνουμε λάδι στη φωτιά, σε ένα κυπριακό ποδόσφαιρο που καίγεται ήδη από την απόλυτη ξηρασία σε επίπεδο παραγωγής ποδοσφαιριστών και εθνικών επιτυχιών. Προς Θεού, δεν εννοούμε να μην ασκούμε κριτική, άλλωστε χωρίς κριτική δεν γίνεσαι καλύτερος, όμως ο τρόπος που προσεγγίζουμε πολλές φορές το θέμα συνοψίζεται στο εξής χιλιοειπωμένο «…για μέχρι εκεί είμαστε»!

Σημειωτέον ότι όλα αυτά λαμβάνουν χώρα σε μια ποδοσφαιρική κοσμοαντίληψη που λέει: «Εγώ δεν περιμένω κανέναν και τίποτα, προτιμώ να αποκτήσω έναν μέτριο ξένο που θα μου φέρει άμεσα αποτελέσματα».

Η νοοτροπία των γρήγορων αποτελεσμάτων και συμπερασμάτων δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ και συνήθως καλλιεργείται σε λαούς με χαμηλή αυτοεκτίμηση και ηττοπαθή φιλοσοφία. Τα θαύματα είναι γι’ αυτούς που τα πιστεύουν… τόσο απλά!

Ο Κύπριος ποδοσφαιριστής πλέον καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, ότι δεν είναι παιδί κατώτερου ποδοσφαιρικού Θεού, ότι δεν είναι αντιεπαγγελματίας και οκνηρός σαν πολική αρκούδα και αξίζει να δαπανάς χρήματα για να του δώσεις την παρεξηγημένη λέξη που ακούει στο όνομα προοπτική.

Η προοπτική για να δημιουργηθεί χρειάζεται ένα κράμα από παράγοντες που σου εξασφαλίζουν το πρόσφορο έδαφος ώστε να αποδόσεις το 100% των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων σου.

Το συμπέρασμα; Φυσικά και δεν πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι με τις διαδοχικές εκτός έδρας ήττες από Σκωτία και Ρωσία και όντως το να μένεις με τις εντυπώσεις δεν λέει κάτι. Όμως δεν μπορούμε να παραγνωρίζουμε τα θετικά στοιχεία αυτών των εμφανίσεων, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η εθνική ακρωτηριάστηκε βάναυσα (Αλωνεύτης, Χριστοφή κ.λπ). Ξεχώρισα αρκετούς ποδοσφαιριστές, αλλά θα κάνω ενσυνείδητα αναφορά σε συγκεκριμένους.

Πώς νομίζετε ότι ξεδίπλωσαν τις ποδοσφαιρικές του αρετές ο Λαΐφης, ο Ν. Ιωάννου, ο Κωστή, ο Μιχάλης Ιωάννου; Ήταν όλοι ατυχήματα! Οι προπονητές τους ρίσκαραν, τους χάρισαν το ντεμπούτο τους πακέτο με μια σειρά αλλεπάλληλων αγώνων και τους έβγαλαν ασπροπρόσωπους. Ο Λαΐφης στο κυανόλευκο Βατερλώ της Σουηδίας με την Γκέφλε, ο Νικόλας Ιωάννου σε ένα παιχνίδι ισχνού ενδιαφέροντος με τη Νέα Σαλαμίνα και οι τελευταίοι δύο εσχάτως, λίγο πολύ γνωστές οι ιστορίες τους.

Για να λέμε όμως τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, η περίπτωση των ακαδημιών της Nέας Σαλαμίνας είναι διαφορετική, καθώς τα τελευταία χρόνια ανέδειξε τόσους παίκτες, που ποσοτικά δεν δικαιολογείται κάπως, πέραν της εξαιρετικής δουλειάς που λαμβάνει χώρα. Αξιέπαινο επίσης (που στην Ευρώπη τείνει να είναι η φυσιολογική ροή των πραγμάτων) για τους προαναφερθέντες είναι το γεγονός ότι «πήδησαν» στάδια σε επίπεδο Εθνικών ομάδων (από την Κ17, στην Ανδρών).