Φόρμα αναζήτησης

Ο ξεχωριστός Τρισκόφσκι και ο αξεπέραστος Πουγιόλ

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ» της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση Κυριακής 11/8)

Βλέποντας τις προάλλες τον Ιβάν Τρισκόφσκι να πετυχαίνει το πολύ δύσκολο γκολ με κεφαλιά απέναντι στη Γάνδη, αυθόρμητα ήθελα να ξαναθυμηθώ την ηλικία του. Έκλεισε τα 32 του χρόνια τον περασμένο Απρίλιο. Σκέφτηκα ότι θα συνεχίσουμε να τον καμαρώνουμε στο υψηλότερο επίπεδο του ποδοσφαίρου μας για ακόμη τρία – τέσσερα χρόνια. Μακάρι και περισσότερα!

Όμως, ταυτόχρονα διερωτήθηκα γιατί τον θεωρώ ξεχωριστή περίπτωση ποδοσφαιριστή και γιατί δείχνω έναν σεβασμό όταν αναφέρομαι στο όνομά του.

Είναι η απίστευτή του έφεση στο σκοράρισμα; Είναι το ρεκόρ που δημιούργησε στα ευρωπαϊκά παιχνίδια με τα 22 του γκολ; Είναι γιατί δεν έρχονται συχνά τόσο καλοί ποδοσφαιριστές στο κυπριακό πρωτάθλημα που να δείχνουν συνέπεια για τόσα πολλά χρόνια; Και αντιλήφθηκα ότι δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά. Ή μάλλον δεν είναι μόνο αυτά.

Τα ποδοσφαιρικά του προσόντα έρχονται να δέσουν άρτια με την ποιότητα του χαρακτήρα του. Όταν αναφέρομαι στο ταλέντο του Σκοπιανού άσου, είναι αδύνατον συνειρμικά να μη σκεφτώ και τη συμπεριφορά που επιδεικνύει όλα αυτά τα χρόνια στα κυπριακά γήπεδα. Δεν τον θυμάμαι ποτέ να δημιούργησε προβλήματα, να προκάλεσε αντιπάλους, να ήθελε να στρέψει τα φώτα πάνω του, έστω και αν μπορούσε λόγω των επιτευγμάτων του.

Αντιθέτως, ακόμη και στον αγώνα της περασμένης Πέμπτης, παρά το τεράστιας δυσκολίας γκολ που πέτυχε, με τον τρόπο που πανηγύρισε απένειμε τα εύσημα στον Ρουίθ για τη σέντρα! Παρότι το γκολ ήταν… 90% δικό του (σκεφτείτε πόσοι άλλοι θα κατάφερναν να πετύχουν το ίδιο τέρμα), το πανηγύρισε λες και ο Ρουίθ του έδωσε ασίστ πάνω στη γραμμή κι αυτός την έσπρωξε στα δίχτυα.

Είναι κάτι μικρές λεπτομέρειες που δείχνουν το αλτρουιστικό πνεύμα και τη σεμνότητα του Τρισκόφσκι.

Πολλοί ποδοσφαιριστές στην Ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου διέπρεψαν εντός αγωνιστικού χώρου. Αλλά διαφορετικά αναφέρεσαι σε αυτούς που δείχνουν και ήθος στο παιχνίδι τους και δεν μολύνουν το άθλημα με την ασέβεια προς τους αντιπάλους και τον κόσμο.

Για σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον τεράστιο Κάρλες Πουγιόλ, ο οποίος θα κατέχει πάντα μια σημαντική θέση στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, όχι μόνο για τη μεγάλη του κλάση και τη μεγάλη του καριέρα, αλλά προπάντων για τη συμπεριφορά του. Ο Πουγιόλ δεν θα ήταν αυτός που είναι αν δεν συνδύαζε την καριέρα του με το ήθος στους αγωνιστικούς χώρους. Είναι η επιτομή της μεγάλης προσωπικότητας! Οι αμίμητές του πράξεις αποτύπωναν τον διαμαντένιο χαρακτήρα του.

Όπως αυτή σε ένα παιχνίδι στο «Μπερναμπέου», στην έδρα του μισητού αντιπάλου της Μπαρτσελόνα, όταν ο Πικέ έπιασε έναν αναπτήρα από κάτω που έπεσε από την κερκίδα και πήγαινε να το αναφέρει στον διαιτητή. Με το που τον βλέπει ο Πουγιόλ, τον παίρνει από τα χέρια του και τον πετάει εκτός αγωνιστικού χώρου λες και του λέει «μην ασχολείσαι με αυτά, παίξε μπάλα»! Την άλλη φορά έτρεξε και σταμάτησε τους συμπαίκτες του που χόρευαν μπροστά από την κερκίδα του αδύνατου αντιπάλου, μετά την επίτευξη του πέμπτου γκολ, λες και τους έλεγε «τι είναι αυτά τα καραγκιοζιλίκια;».

Γι’αυτά και άλλα, πώς μπορείς να αναφερθείς στον Πουγιόλ χωρίς να δείχνεις έναν μεγάλο σεβασμό; Ένας ποδοσφαιριστής γίνεται ξεχωριστός γιατί η εικόνα του μένει άφθαρτη στο πέρασμα του χρόνου.

Έτσι και αυτή του Τρισκόφσκι…