Φόρμα αναζήτησης

Οι τρεις διαιτητές που σώζουν την εικόνα της διαιτησίας…

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ»

της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση Κυριακής 27/1)

 

Είκοσι δύο ποδοσφαιριστές τρέχουν και προσπαθούν για 90 λεπτά να φτάσουν στον «στόχο» τους. Στη νίκη, την ισοπαλία, την πρόκριση. Ιδρώνουν, κουράζονται, βγαίνει η ψυχή τους. Τα δίνουν όλα. Δύο προπονητές κατά τη διάρκεια της εβδομάδας δουλεύουν εντατικά. Τρώνε ώρες για να διαβάσουν το παιχνίδι του αντιπάλου, δίνουν βάρος στην τακτική, προσπαθούν να προετοιμάσουν όσο καλύτερα τις ομάδες τους πριν από τον αγώνα κ.λπ.

Όμως ένα άτομο, ο διαιτητής, με μία λάθος απόφαση ή με πολλές λάθος αποφάσεις ή με τη γενικότερή του στάση ή συμπεριφορά μπορεί να καταστρέψει όλη αυτή τη δουλειά. Γι’ αυτό και έβρισκα πάντα ενδιαφέρον να κοιτάζω τον διαιτητή την ώρα ενός αγώνα. Αν είναι δίκαιος, επιβλητικός και ήρεμος, αν νιώθει δυνατός, αν είναι κοντά στις φάσεις και ανάμεσα σε άλλα αν του αρέσει το ποδόσφαιρο! Ναι, αν του αρέσει το ποδόσφαιρο. Γιατί αν βλέπω έναν διαιτητή να μην αφήνει πλεονέκτημα στα φάουλ και να διακόπτει επιθετικές προσπάθειες, τότε σημαίνει ότι κατακρεουργεί το ίδιο το άθλημα. Δεν το σέβεται. Άστε που δίνει το δικαίωμα σε κάποιους να τον «κατηγορήσουν» ότι σκοπίμως το κάνει για να ευνοήσει την αντίπαλη ομάδα. Ένα πλεονέκτημα που έπρεπε να δοθεί σε φάουλ και δεν δόθηκε, ένα πέναλτι, ένα φάουλ, μια κίτρινη, μια κόκκινη. Μια λανθασμένη εκτίμηση του διαιτητή μπορεί να καταδικάσει μια ομάδα. Να πάει του βρόντου όλη η δουλειά. Τόσο σημαντικός είναι ο ρόλος των διαιτητών σε έναν αγώνα. Διότι είναι τραγικό να διερωτόμαστε αν μια διαιτησία μπορεί να καθορίσει ένα αποτέλεσμα. Τα διαιτητικά σφυρίγματα μπορούν να αλλοιώσουν ένα αποτέλεσμα και για όσους αμφέβαλαν γι’ αυτό, το VAR ήρθε να το επιβεβαιώσει.

Συχνά στο στόχαστρό μας βρίσκονται οι κακές διαιτησίες, οι οποίες ειδικά τις τελευταίες αγωνιστικές είναι πολλές. Όμως, με το να μιλάμε γενικά για κακές διαιτησίες αδικούμε άθελά μας και αξιόλογους διαιτητές. Τους παίρνει όλους το ποτάμι. Γι’ αυτό και σήμερα θα αναφερθούμε σε τρεις διαιτητές οι οποίοι, κατά την άποψή μας, ξεχωρίζουν στο παγκύπριο πρωτάθλημα. Τρεις διαιτητές οι οποίοι με την απόδοσή τους διορθώνουν σε κάποιο βαθμό την κακή εικόνα που έχει δικαιολογημένα ο κόσμος για τη διαιτησία. Τρεις διαιτητές με προσόντα και προσωπικότητα: οι Γιώργος Νικολάου, Λεόντιος Τράττου και Λούκας Σωτηρίου. Οι προαναφερθέντες μπορεί να υποπίπτουν σε λάθη (ποιος δεν κάνει λάθη;), κάποτε και σε «σοβαρά», μόνο που αυτά δεν είναι επαναλαμβανόμενα. Ως επί το πλείστον είναι κοντά στις φάσεις, δείχνουν να είναι ακριβοδίκαιοι, αποφασιστικοί, δεν είναι ανεκτικοί σε απαράδεκτες συμπεριφορές ποδοσφαιριστών κ.ά. Στο μυαλό του καθενός μπορεί να έρθουν σφάλματα των προαναφερθέντων ρέφερι. Ωστόσο, κρίνω τη γενικότερη εικόνα τους σε σχέση και με άλλους διαιτητές και αν υπάρχουν μεγάλες μεταπτώσεις στην απόδοσή τους. Θεωρώ πως υπάρχουν διαφορές…

Υ.Γ. Επειδή στον χώρο τα τελευταία χρόνια έκαναν την εμφάνισή τους νεαροί διαιτητές, θεωρώ ότι είναι νωρίς για να κριθούν. Ο χρόνος θα δείξει ποιοι από αυτούς μπορούν να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες και με την απόδοσή τους θα βελτιώσουν την εικόνα της διαιτησίας.