Φόρμα αναζήτησης

Ντίνος Μιχαηλίδης: H Ολυμπιακή Ημέρα και οι Αξίες που πρεσβεύει

  • Άρθρο του προέδρου της Κυπριακής Ολυμπιακής Επιτροπής, Ντίνου Μιχαηλίδη

Το τέλος του 19ου αιώνα θα μείνει σταθμός ένδοξος στην ιστορία του Κόσμου για την λαμπρότητα του. Πρέπει να θεωρήσουμε, ότι ο 20ος αιώνας υπήρξε ο τυχερότερος όλων των προηγούμενων. Είχε βρει τέχνες σε άνθηση, τις επιστήμες σε μεγάλη καρποφορία και την καλλιέργεια όλων των ανθρωπίνων αξιών έντονα διαδεδομένες. Μαζί μ’ αυτό τον πλούτο, πρέπει να υπολογίσουμε και αυτό που θεωρήθηκε ως ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα του 19ου αιώνα. Την αναβίωση των Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων και την τέλεση της πρώτης Ολυμπιάδας στην Αθήνα το 1896.

Στο γεγονός αυτό και στη μεγάλη σημασία του για την ανθρωπότητα είναι αφιερωμένη η Ολυμπιακή Ημέρα που τιμούμε φέτος, την Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019. Είναι αφιερωμένη στις πανανθρώπινες αξίες και στο ιδεώδες που προήλθε από το τρίπτυχο Ηθική – Πνεύμα – Κάλλος. Αξίες σημαντικές και απαραίτητες για κάθε άνθρωπο. Παράλληλα με την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων, αναβιώνεται και η φιλοσοφία του Ολυμπισμού που είναι απλά ένα τέλειο πολύπλευρο σύστημα αγωγής για την τελειοποίηση του ανθρώπου.

Ο Ολυμπισμός χρησιμοποιεί ως μέσο για την πραγμάτωση των ιδεών αυτών, τη φυσική αγωγή και την αγωνιστική με την εφαρμογή της Ολυμπιακής φιλοσοφίας και των Ολυμπιακών Αγώνων, μέσα στα πλαίσια της γενικής εκπαίδευσης.

Η φιλοσοφία αυτή, επιδιώκει ανθρωπιστική αγωγή, διδάσκει πατριωτισμό και λογικό διεθνισμό με αποτέλεσμα να βοηθά στη διεθνή κατανόηση και την ειρήνη. Από την άποψη, μάλιστα της εκπαίδευσης, ο Ολυμπισμός γίνεται σύγχρονη θεωρία, γιατί καλύπτει, ιστορικά, πολιτιστικά, κοινωνικά και αθλητικά στοιχεία με τελική επιδίωξη τον ισχυρό χαρακτήρα του ατόμου.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαιότητα, ήταν το πιο σημαντικό γεγονός του Ελληνισμού. Και αυτό, γιατί οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν την αγωνιστική, όχι για να αναπτύξουν σώματα και να δημιουργήσουν θεάματα, αλλά για να μορφώσουν ανθρώπους.

Πίστευαν, ότι για να αναπτύξουν ισχυρούς χαρακτήρες, έπρεπε να καλλιεργήσουν την ευγενική άμιλλα, το σώμα και το πνεύμα και να δημιουργήσουν τον τέλειο και ολοκληρωμένο άνθρωπο.

Τόση δε σημασία έδιναν στο ηθικό περιεχόμενο των αγώνων, ώστε ο Ίφιτος και o βασιλιάς της Σπάρτης Λυκούργος, κατόρθωσαν τον 9ο π.χ. αιώνα να συνδέσουν τους αγώνες με την “ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ”.

Πραγματικά, αυτός ο θεσμός της εκεχειρίας προσδίδει την πραγματική αξία των αγώνων. Για ορισμένο χρονικό διάστημα, πριν, κατά τη διάρκεια των αγώνων και μετά τη λήξη των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων, σταματούσαν όλες οι εχθροπραξίες μεταξύ των πόλεων και η περιοχή της Ήλιδος, που βρίσκεται η Ολυμπία, καθίστατο ιερή και κανένας ένοπλος δεν κυκλοφορούσε.

Είναι δε ανάγκη να τονίσουμε ότι αυτός ο θεσμός της εκεχειρίας διατηρήθηκε για 1200 περίπου χρόνια, χωρίς να επιβληθεί από άλλη δύναμη πολιτική ή στρατιωτική, αλλά μόνο με το κύρος και το ηθικό περιεχόμενο.

Αυτό το ηθικό περιεχόμενο και το πνεύμα, κυριάρχησε ανάμεσα στους απανταχού Έλληνες με αποτέλεσμα την εθνική ενότητα, τη συμφιλίωση, τη συναδέλφωση, την ανάπτυξη του αγωνιστικού πνεύματος και την ευγενική άμιλλα.

Αναρίθμητα είναι τα πλεονεκτήματα που προέρχονται από τη βαθιά κατανόηση του πνεύματος του Αθλητισμού. Πλεονεκτήματα που ταυτίζονται με τη δημιουργία του ίδιου του ανθρώπου, που τοποθετεί τα πάντα σε ένα ιδανικό. Στο ιδανικό του ωραίου, του μεγάλου, του αληθινού και του ευγενικού. Στο ιδανικό της ελευθερίας και της ειρήνης.

Αυτή η ευγενική προσπάθεια πρέπει να διακρίνεται σε κάθε ένα από εμάς σε όλες μας τις ενέργειες για να είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε όσα μας προσφέρει η ζωή και που η απόκτηση τους με άλλους τρόπους, δεν αφήνει καμιά ψυχική και ηθική ικανοποίηση.