Φόρμα αναζήτησης

Αλήθεια, πόσο νοιαζόμαστε για τους ποδοσφαιριστές;

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ»

της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση Κυριακής 7/7)

Οι κυπριακοί σύλλογοι την τελευταία δεκαετία, εκμεταλλευόμενοι και τις επιτυχίες εισόδου σε ευρωπαϊκούς ομίλους, εισέρρευσε μπόλικο χρήμα στα ταλαιπωρημένα ταμεία τους, κατάφεραν να λειτουργούν σύμφωνα με ευρωπαϊκά πρότυπα, να υπερηφανεύονται για τους καλά ισοζυγισμένους προϋπολογισμούς τους, για τα νέα τους στάδια αλλά και για τα υπερσύγχρονα προπονητικά τους κέντρα.

Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι ομάδες μας δεν διακατέχονται από την απαραίτητη ενσυναίσθηση και δεν παρέχουν χέρι στήριξης προς τους εργαζομένους τους, που δεν είναι άλλοι από τους πρωταγωνιστές του αθλήματος, τους ποδοσφαιριστές. Αντίθετα, βλέποντας τις κινήσεις που γίνονται από τα σωματεία μας διαπιστώνεται καλή θέληση για αναβάθμισή τους επί του συγκεκριμένου θέματος και ρίχνοντας μια ματιά στα πεπραγμένα τους συμπεραίνουμε ότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα προόδου.

Παρ’ όλα αυτά, τα θέματα είναι εκεί και πρέπει να μας αγγίξουν άμεσα. Αναφέρομαι στην υπόθεση Ουζόχο, που έφερε στην επιφάνεια την ιδιαιτέρως άσχημη προσέγγιση με τα δελτία υγείας, στους μισθούς του «δεκασέλινου» (όπως δηλώνονται) και φυσικά το κερασάκι στην τούρτα, που είναι οι μελαγχολικές και αξιολύπητες εγκαταστάσεις των γηπέδων μας. Βεβαίως, σε μια κοινωνία με χίλια δυο ανοιχτά ζητήματα και γιγαντώδες πρόβλημα νοοτροπίας και προτεραιοτήτων, ποιος να πει τι και σε ποιον; Άρα, αν σεβόμαστε κι εμείς τους εαυτούς μας, καλούμαστε να προβούμε στην αυτοκριτική μας, η οποία καλό θα μας κάνει, κακό σίγουρα όχι. Η ιστορική συμφωνία ΠΑΣΠ – ΚΟΠ, μετά από τρία χρόνια αδιάλειπτης προσπάθειας και εκατέρωθεν επαφών, έφερε μπαράζ καίριων τροποποιήσεων στους κανονισμούς εγγραφών και μεταγραφών. Αυτή η εξέλιξη θα ξημερώσει πιο ηλιόλουστες μέρες στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Οι παίκτες ήταν δέσμιοι των επιλογών τους, υποαμείβονταν με γελοία ποσά και όλα αυτά τα υπέμεναν με μικρές παροδικές κραυγές αγωνίας και αγανάκτησης. Πλέον, όλα αυτά αλλάζουν. Οι ποδοσφαιριστές θα μπορούν από τα 15 τους χρόνια να εγγράφονται σε άλλη ομάδα χωρίς να απαιτείται αποζημίωση ή συγκατάθεση από το σωματείο στο οποίο αγωνίζονταν.

Το πιο φλέγον ζήτημα όμως από όλα αναφορικά με τη σχέση ποδοσφαιριστή – ομάδας είναι η ικανότητα και η διάθεση που έχει ένας σύλλογος να διεισδύει στην ψυχολογία του παίκτη και να μπορεί να συναισθανθεί τις ανησυχίες ενός ανθρώπου, που έχει επιλέξει αυτήν τη σταδιοδρομία. Με απλά λόγια, ονομάζεται κοινωνική ευθύνη στην πράξη και αναγκάζει όσους διαχειρίζονται τις τύχες των ομάδων να ακροβατούν μεταξύ του καλώς νοούμενου συμφέροντος του συλλόγου και των επιθυμιών ενός παίκτη. Για παράδειγμα, φανερώνει ανυπαρξία ενσυναίσθησης ο τρόπος που χειρίζονται ΑΠΟΕΛ και Ανόρθωση την περίπτωση Κωστάκη Αρτυματά, με μια διαφορά κοντά στις 30 χιλιάδες και μια ξεκάθαρη επιθυμία του παίκτη. Μια χρονιά η οποία κρίνεται κομβική για το μέλλον του 26χρονου πλέον Κωστάκη. Και εννοείται ότι δεν κρίνω κανέναν για τις προθέσεις του, τους κρίνω που δεν βάζουν αμφότεροι νερό στο κρασί τους, να βρουν συμβιβαστική φόρμουλα και να τερματιστεί η ιστορία με happy end.