POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

«Ζει ο Έλβις;» της Ρένας Χόπλαρου



Πολύ πριν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με μια «μαγική» πεποίθηση ήταν σε ένα μπαράκι της Νότιας Καρολίνας με το όνομα «Έλβις», πριν από περίπου είκοσι χρόνια. Όλοι οι εργαζόμενοι εκεί, από τον μπάρμαν μέχρι τα γκαρσόνια, πίστευαν πως ο Έλβις Πρίσλεϊ ζει κάπου στη Νότια Αμερική. Μου έδειχναν μάλιστα τα «σήματα» που έστελνε για να επικοινωνεί με τους οπαδούς του. Πέρασα ένα καταπληκτικό απόγευμα διασκεδάζοντας με τις γραφικές πεποιθήσεις τους και κατάφερα να φύγω πριν γίνει το κεφάλι μου καζάνι από τους παραλογισμούς που άκουγα. Δεν ένιωσα καμία ανασφάλεια ή ένταση επειδή η εποχή ήταν ακόμη αισιόδοξη (ή έστω εγώ αφελώς αισιόδοξη). Θα έβγαινα από το μπαρ και η ζωή θα συνεχιζόταν κανονικά. Ήταν δύσκολο να σκεφτώ τότε ότι η μαγική σκέψη, σε οποιαδήποτε έκφανσή της, μπορούσε να γίνει mainstream ιδεολογία και να φτάσει να κυβερνήσει διά των εκπροσώπων της μια χώρα. Η ίδια η εκλογή του Τραμπ διέψευσε αυτή την αισιοδοξία και μας υπενθύμισε ότι η δημοκρατία είναι ένα εύθραυστο πολίτευμα, το οποίο πρέπει να στηρίζουμε μαχητικά κάθε στιγμή της ζωής μας απ’ όποια θέση βρισκόμαστε. Οι σκηνές που είδαμε με τους οπαδούς του Τραμπ στο Καπιτώλιο έμοιαζαν εξωπραγματικές. Ήταν σκηνές κάποιας δυστοπικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας με φολκλόρ στοιχεία αντιδημοκρατικού μπουρλέσκ.

Δεν χρειάζεται όμως να πάμε μέχρι τις ΗΠΑ του Τραμπ. Ας κοιτάξουμε τα δικά μας. Ολόκληρο το κυπριακό πολιτικό σύστημα κατά τη διάρκεια του 2013-15 (ακόμα και στελέχη του τότε κυβερνώντος κόμματος), συμφωνούσε ότι η καταστροφή συντελέστηκε επειδή κάποιοι από το εξωτερικό, που ήθελαν την καταστροφή μας, επέβαλαν το μνημόνιο. Ή πίστευαν ότι το πρόβλημα θα λυνόταν με ένα δάνειο από τη Ρωσία. Επίσης είχε προταθεί (στα σοβαρά) η διοργάνωση ραδιομαραθώνιου συλλογής χρημάτων! Εάν σταματούσες έναν τυχαίο άνθρωπο στον δρόμο η πιθανότητα ήταν μεγάλη ότι πάνω-κάτω αυτά θα αναμασούσε. Η άρνηση της πραγματικότητας, η συνωμοσιολογία, η άγνοια, ο ανορθολογισμός, ο παραλογισμός, οδηγούσαν για άλλη μία φορά την κοινή γνώμη της χώρας. Το ίδιο γίνεται διαχρονικά και με το Κυπριακό: μιλούμε μεταξύ μας με ευσεβοποθισμούς ή φαντασιώσεις, αγνοώντας την πραγματικότητα.

Η πιο εύκολη λύση είναι να κατηγορήσουμε τους δημαγωγούς που εκμεταλλεύονται την κατάσταση: τον Τραμπ για την πόλωση και την υποκίνηση των επεισοδίων, τους Farage και Johnson για το Brexit. Οι εθνικιστές και οι τυχοδιώκτες θα κάνουν πάντα τη δουλειά τους. Τεράστια ευθύνη όμως έχουν κι αυτοί που θεωρούμε πιο «νούσιμους» πολιτικούς. Έχουν ευθύνη για κάθε φοβική υποχώρηση απέναντι στους δημαγωγούς, για κάθε εύκολη ανοησία που εκστομίζουν, για τα μικρά και απλοϊκά ψέματα που λένε υπό τον φόβο των αντιδραστικών, για την έλλειψη σύναψης συμμαχιών για να ηττηθεί ο λαϊκισμός. Έχουν ευθύνη κάθε φορά που υποκύπτουν στη «μαγική» σκέψη ή την αφήνουν ασχολίαστη. Με άλλα λόγια δεν έχει ευθύνες μόνο ο Farage, ο Johnson ή ο Gove για το Brexit. Τη μεγαλύτερη ευθύνη έχει ο Κάμερον που ήταν πρωθυπουργός για έξι χρόνια και δεν έκανε καμία προσπάθεια να αντιμετωπίσει ούτε την παράλογη ευρωφοβία του κόμματός του, ούτε τις ριζικές αιτίες της κρίσης (οξύ στεγαστικό πρόβλημα, καθήλωση των μισθών απόρροια χαμηλής παραγωγικότητας, ασυμμετρία Λονδίνου-ενδοχώρας). Είναι ο Κάμερον ο οποίος για μικροκομματικές σκοπιμότητες έσπειρε τον σπόρο του Brexit υποσχόμενος το δημοψήφισμα. Είναι οι μετριοπαθείς Ρεπουπλικάνοι που έμειναν αδρανείς ή σιωπηλοί μπροστά στο φαινόμενο Τραμπ. Είναι ο Σαμαράς με τα αντιμνημονιακά Ζάππεια που άλειψε βούτυρο στο ψωμί του εθνικολαϊκισμού των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Είναι οι νούσιμοι σε κάθε κόμμα που πολλές φορές στηρίζουν ή ανέχονται πολιτικούς τσαρλατάνους ώσπου αυτοί γιγαντώνονται και μετά δεν μαζεύονται. Ο Φέρχοφστατ, είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε διαφωνεί, είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ενός μαχητικού ευρωπαϊστή που δεν διστάζει να τα βάλει με τους λαϊκιστές.

Με άλλα λόγια δεν αρκούν οι συμπαθητικές συνεντεύξεις σε life style περιοδικά, οι αντιφατικές δηλώσεις για να τους έχουμε όλους ευχαριστημένους, τα ιδεολογικά συνθήματα, οι βολικές ψευδαισθήσεις και η περιφρόνηση των εξωτερικών περιορισμών: αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο το μεγαλύτερο μέρος του κομματικού και συντεχνιακού συστήματος και στην Κύπρο έχει συνηθίσει να κάνει τη δουλειά του. Δεν γίνεται να υπάρχει αποχή στα δύσκολα. Πολιτικά στελέχη που κάνουν πλάτη σε πολιτικούς τσαρλατάνους ή πάνε να τους μιμηθούν υπονομεύουν και το δικό τους μέλλον εκτός από το δικό μας. Πάλι καλά που ακόμη δεν έχει βρεθεί κανένας χαρισματικός Κυπραίος Τραμπ να καβαλήσει το ακατέργαστο θυμικό του πλήθους. Θα βρει πεδίον δόξης λαμπρόν γιατί κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, οι νεότεροι βιώνουν με σφοδρότητα τη μια κρίση μετά την άλλη και οι πιο μεγάλες ηλικίες έχουμε υποστεί αλλεπάλληλες διαψεύσεις και ήττες. Όλοι χωρίς αφήγημα και προοπτική.

 

Κωνσταντίνος Μπογδάνος, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας: έβγαλε το κοστούμι, φόρεσε φουστανέλα και τσαρούχια και φωτογραφήθηκε σαν περήφανος κλέφτης και αρματολός μπροστά από την ελληνική σημαία. Χρησιμοποίησε και ένα ψεύτικο, προφανώς για τις Απόκριες, κουμπούρι. Στη συνέχεια ανέβασε τη φωτογραφία του στο FB, ξεκινώντας τον τζερτζελέ για κάτι τόσο σοβαρό όπως είναι η ιστορική μνήμη για την Επανάσταση των Ελλήνων. Ελπίζω να μην υπάρξει κι άλλη εισαγωγή από τον ΔΗΣΥ ή άλλη οργάνωσή του, άλλων γραφικών φυσιογνωμιών από τη μητέρα πατρίδα για να μας δώσουν τα φώτα τους. Μην δούμε, π.χ., τον Ψωμιάδη της Θεσσαλονίκης καβάλα στο άλογο να έρθει να μας διαφωτίσει για την εθνική εξωτερική πολιτική και το εθνικό μας ζήτημα. Όλα αυτά συμβαίνουν με την ανοχή ή στήριξη των “νούσιμων” πολιτικών και εδώ και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.