Φόρμα αναζήτησης

Υπάρχει θέμα με το μισθολόγιο του Δημοσίου;

Φυσικά και υπάρχει. Και είναι μεγάλο. Αρχής γενομένης από τις διπλές και τις τριπλές συντάξεις και τα άλλα τα οποία, όταν αποκαλύφθηκαν από τον «Πολίτη», «διορθώθηκαν» με νομοθεσίες πρόδηλα αντισυνταγματικές.

Νομοθεσίες τις οποίες ενέκρινε ένα Κοινοβούλιο γεμάτο και νομικούς -στο μισθολόγιο του Δημοσίου- και οι οποίες νομοθεσίες -κοίτα να δεις, πράγματα… εκπληκτικά- έπεσαν στην πρώτη προσφυγή. Και έκτοτε περιμένουμε να λυθεί το ζήτημα. Και απίστευτο… αλλά δεν λύνεται!

Κάτι χρόνια τώρα. Υπάρχει και με τις σκανδαλώδεις και τις βασιζόμενες σε μια άκρως αντικοινωνική τυπολατρία απαιτήσεις της ΠΑΣΥΔΥ για επιστροφή όλων των αποκοπών της κρίσης του 2013 κάτι που -εγώ επιμένω να βλέπω και τα θετικά του κορωνοϊού- μάλλον απομακρύνεται πλέον, αν όχι οριστικά για αρκετό καιρό.

Υπάρχει, με το Δημόσιο των δύο ταχυτήτων, τους «νέους» και τους «παλιούς», όπου οι νεοεισερχόμενοι πληρώνουν τα τσιμπούσια δεκαετιών, όπως υπάρχει με το χάσμα ανάμεσα σε βαθμίδες αλλά και με την κατώτερη κάστα, τους έκτακτους του Δημοσίου.

Είναι, όμως, τώρα η ώρα να ασχοληθούμε με το μισθολόγιο του Δημοσίου; Όχι, δεν είναι. Δεν είναι και νομίζω πως αυτό επιβάλλει όχι μόνο η πλέον κοινή λογική αλλά και η ανάγκη να μην προκληθεί αχρείαστη ένταση και κοινωνικό ρήγμα αυτή τη στιγμή.

Και ναι, πιστεύω πως η ΟΕΒ και το ΚΕΒΕ δεν προσφέρουν καμία υπηρεσία ανακινώντας το θέμα, την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες -ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος επίσης- να μετριάσουν τους κραδασμούς. Όχι μόνο τους οικονομικούς αλλά και τους κοινωνικούς.

Νομίζω πως και εδώ καταλαβαινόμαστε. Όλοι μέσα είμαστε και καθώς οι μέρες περνούν το πράγμα δυσκολεύει. Αν το είχαμε ξαναπεράσει θα ήταν αλλιώς. Αλλά, δεν το περάσαμε ξανά, τι να κάνουμε.

Την ώρα, λοιπόν, που ο υπουργός Οικονομικών μαζί με τον διοικητή της Κεντρικής εξαγγέλλουν σχέδια για να καθησυχαστούν οι φόβοι όλων μας, όσο γίνεται, την ώρα που η υπουργός Εργασίας επίσης καταβάλλει τεράστια προσπάθεια για να διαχειριστεί με επιτυχία το πιο κρίσιμο μετά το κεφάλαιο της υγείας θέμα της εργασίας, η συμπεριφορά κυρίως της ΟΕΒ -αλλά και του ΚΕΒΕ- είναι όχι μόνο αψυχολόγητη αλλά και επιζήμια.

Πολύ. Ειδικά όταν, πέρα από αυτό, ανοίγουν και θέμα απολύσεων «αναπόφευκτων» (sic), οι οποίες έρχονται λέει λόγω της κατάστασης. Ως απάντηση και στις κυβερνητικές τοποθετήσεις ότι δεν μπορούν να υπάρξουν τώρα απολύσεις. Γι’ αυτό άλλωστε δόθηκαν και τα κίνητρα στις τράπεζες. Για να μην υπάρξουν.

Είναι κι αυτό κοντά στη λογική: δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος ο οποίος/η οποία να πιστεύει ότι μια τόσο πρωτοφανής κρίση θα έρθει και θα φύγει σαν κρυολόγημα, όταν ο κόσμος χαλάει γύρω μας.

Καταβάλλεται όμως μια τεράστια προσπάθεια από όλους. Και η ευθύνη όλων, του επιχειρηματικού κόσμου επίσης, είναι να κάνει ό,τι μπορεί για να διατηρήσουμε όσο γίνεται την ψυχραιμία μας και να το ξεπεράσουμε.

Ειδικά όταν τα πράγματα δείχνουν πως έχουμε ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουμε και πως η αισιοδοξία η οποία εκφράστηκε από κάποιους, σε σχέση με την εξέλιξη του ιού και στην Κύπρο, μάλλον δεν δικαιολογείται.

Στο παρόν στάδιο όχι, τουλάχιστον. Συνεπώς, το να κοιτάζει ο καθένας την πάρτη του με τρόπο μάλιστα παρεμβατικό στα δικαιώματα και την ηρεμία άλλων ομάδων, εγώ προσωπικά δεν θα το έλεγα ούτε υπεύθυνη ούτε και ηθικώς… καλυμμένη συμπεριφορά.

Και κάτι ακόμα, για να μην είμαστε και άδικοι. Το Δημόσιο, πέρα από το δικό του μερίδιο της ευθύνης είναι και ο εύκολος στόχος θεωρητικά. Πρακτικά είναι οι μισθωτοί.

Ο ιδιωτικός τομέας όσο κι αν νιώθει ότι αδικείται -και αδικείται- με το να καταβάλλει φόρους και εισφορές για να ζουν κάποιοι πλουσιοπάροχα από το Δημόσιο σε καιρούς χαλεπούς, καλείται να απαντήσει και στο σημαντικό ερώτημα, πόση είναι η απώλεια του κράτους από τη δική του φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή.

Και ναι, ξέρω πως εδώ υπάρχει ανταπάντηση και είναι επίσης λογική, ότι υπεύθυνο για τον έλεγχο και την είσπραξη είναι το κράτος. Όμως οι φόροι καταβάλλονται αυτοβούλως πρωτίστως, σε ολόκληρο τον κόσμο όχι μόνο σε εμάς και δεν πρέπει το κράτος να κάνει τον ντετέκτιβ προκειμένου να τους εισπράξει. Αυτό λέει και ο νόμος.

Όπως και να έχει, είναι μια μεγάλη και ίσως ατέρμονη συζήτηση η οποία όμως δεν είναι και κυρίως δεν πρέπει να είναι της ώρας αυτής. Προέχει η ηρεμία, η πειθαρχία και η σοβαρότητα όλων.

Σκεφτείτε πώς νιώθει ο νοσοκόμος που ακούει στη βάρδια του κάτι τέτοιο. Ο γιατρός. Ο αστυνομικός. Ο υπάλληλος στο Υπουργείο Εργασίας ή την Κεντρική Τράπεζα εν μέσω κρίσης.

Όποιος, λοιπόν, σπάζει αυτούς τους κανόνες και προκαλεί αναστάτωση ανατρέποντας τα όσα το κράτος και η κοινωνία πετυχαίνουν, είναι απολύτως υπόλογος για αυτή τη συμπεριφορά. Και εξαιρέσεις δεν νοείται να διεκδικεί κανείς.

Γιατί όταν αρχίσει αυτό το βιολί θα είναι ζήτημα χρόνου να καταρρεύσουν όλα. Σύντομου χρονικού διαστήματος μάλιστα.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.