Φόρμα αναζήτησης

Ξεπουλούν τη χώρα

Ξεπουλούν τη μάνα της χώρας, φίλε μου. Βγήκε πάλι ένα ουφ από το στόμα μου! Μήπως δεν έχουν ξεπουλήσει τη μάνα της προ πολλού; Να έλεγα τώρα ξεπουλούν τον πατέρα της… δεν θα ήταν πιο σωστό; Και θα σωζόμουν και από τη γλώσσα εκείνων των πονηρών φεμινιστριών που καραδοκούν. Πόσες φορές προειδοποίησαν. Μην ξεπουλήσεις τη μάνα της. Άλλωστε, τι της έχει απομείνει της κακομοίρας για να ξεπουληθεί; Ποιο έδαφος; Ποιο οικόπεδο λάφυρο; Ποιο σπίτι, ποια έπαυλη; Μήπως άδικα είχε πει ο μάστορας σουβλιτζής Σαφέτ Ανιμπάλ καθώς έπεφταν όλμοι τον Ιούλιο του 1974 πάνω στο εργοστάσιο μακαρονιών μας από τον νότο ότι: «Ρε πεζεβέγκη! Κέρδιζες καθημερινά εγγλέζικες λίρες με την οκά στο Λονδίνο. Κοντά σου δουλεύαν και έξι κορίτσια Εγγλέζες σαν τα κρύα τα νερά. Γιατί σε έτρωγε ο κώλος σου να τα αφήσεις και να έρθεις να μπλεχτείς σε όλο αυτό; Ε, τώρα να δεις που θα σε ξεπαστρέψουν οι γκιαούρηδες…». Όσοι συγκρούστηκαν το 1974 συγκρούστηκαν. Όσοι στρογγυλοκάθισαν πάνω στα λάφυρα στρογγυλοκάθισαν. Όσοι έγραψαν πάνω στις πόρτες των σπιτιών «κρατημένο» το έγραψαν. Ξεπουλήθηκε η μάνα της χώρας. Οι καταγόμενοι από τη Μαύρη Θάλασσα, την Αλεξανδρέττα και τα Άδανα, που άκουσαν ότι θα ξεπουλιόταν η μάνα της χώρας, έτρεξαν και πήραν ό,τι ήταν να πάρουν. Στον δικό μας τον Σαφέτ έμεινε μόνο ένα μαγκάλι για σουβλάκια. Και ένα ποδήλατο. Πούλησαν και το ποδήλατο. Ένα βράδυ το έκλεψαν μπροστά από την πόρτα του και έφυγαν. Πριν από τον πόλεμο ήταν σουβλιτζής. Και μετά από τον πόλεμο είναι σουβλιτζής. Μετάνιωσε τη μέρα που άφησε το Λονδίνο και ήρθε. Όταν άρχισε το σφυροκόπημα του εργοστασίου μακαρονιών.
Ξεπουλούν τη μάνα της χώρας Σαφέτ. Εσύ πέθανες. Δεν το είδες. Είδες το πρώτο ξεπούλημα, αλλά δεν μπόρεσες να δεις το τελευταίο. Ξεπουλούν και την ηλεκτρική και τα τηλέφωνα. Και τις συνεργατικές. Και την τράπεζα. Και τα λιμάνια. Πούλησαν όλα όσα βρίσκονταν στην Τουρκία. Τώρα ήρθε η σειρά αυτών που βρίσκονται εδώ. Ιδού τώρα μια τρίτη επιχείρηση! Περικυκλωθήκαμε από θαλάσσης και ξηράς. Και εσύ καιγόσουν πάντα από καημό για εκείνο το ποδήλατο αντίκα. Εμείς τώρα, για ποιο πράγμα να καούμε; Το ποδήλατο ήταν τα χρήματά για το ψωμί σου. Μήπως λίγες φορές έκανες τον γύρο της Λευκωσίας; Μόλις άνοιξαν τα οδοφράγματα, έρχονταν ακόμα και αδέλφια μας Ελληνοκύπριοι να αγοράσουν σεφταλιά από εσένα. Όπως αγόραζαν χαλβά από τον χαλβατζή στην αγορά και σουτζούκο στο Τσιρακλί. Να μείνει μεταξύ μας, αλλά τα λουκούμια του Τσιρακλί είναι ισάξια με το λουκούμι της Γεροσκήπου. Ακόμα κανείς δεν μπόρεσε να κάνει τον χαλβά που έκανε ο επί εκατό χρόνια χαλβατζής μας!
Ξεπουλούν, Σαφέτ. Ξεπουλούν τη μάνα της χώρας. Όσα – όσα. Έκλεισαν τις αερογραμμές μας. Έκλεισαν τον πνεύμονά μας. Πούλησαν και το «Ερτζιάν» όσα – όσα. Δεν άκουσαν καν τη φωνή του ποιητή που φώναζε πριν εκατό χρόνια:

«Σκοτώσαμε την πατρίδα
Την λερώσαμε παντού
Σκατά στην ψυχή όλων μας
Τι ξεδιάντροπα σκυλιά είμαστε»

Μην με βλέπεις έτσι. Μην ρωτάς τι κάνουμε εμείς. Σάμπως δεν ξέρεις τι κάνουμε; Ανάβουμε μαγκάλια. Κάνουμε πικνίκ. Κατά τη διάρκεια της ημέρας πάμε στη θάλασσα. Και τα βράδια στην ταβέρνα. Τη δική σου εποχή γύριζαν οι μεθυσμένοι σε τούτα τα στενά σοκάκια. Όλοι ξεπουλούσαν τη μάνα της Κύπρου. Αλλά πάλι ζούσαν φτωχικά. Τώρα δεν έμεινε κανείς να τριγυρίζει. Άλλαξαν οι τελάληδες. Αλλά το χαμάμ είναι το ίδιο. Το ίδιο και το τάσι. Αν συναντηθούμε σε εκείνη την πλευρά, μην με ρωτήσεις τι έγινε μετά από εσένα. Χειρότερα έγιναν τα πράγματα. Αυξήθηκαν οι φόνοι, οι αυτοκτονίες, οι ληστείες. Υποβλήθηκε πιο πολλές φορές η ερώτηση για το πότε θα γίνουν διαπραγματεύσεις. Εκείνοι που μας πετροβόλησαν έγιναν οι προστατευόμενοι των επισήμων πρωτοκόλλων. Ξεχείλισαν στον δρόμο εκείνοι που κάνουν ναμάζι. Οι νέοι έπεσαν θύμα του ηγέτη του αριστερού κόμματος που είπε ότι «τα μαθήματα Κορανίου είναι σαν μαθήματα τένις».
Ξεπουλούν τη μάνα της χώρας, Σαφέτ. Όχι όπως ήξερες εσύ. Πιο γρήγορα από παλιά. Θα μας μεγαλώνουν οι ιμάμηδες. Φωλιάζουν ανάμεσά μας οι εκπρόσωποι μιας φανατικής πίστης που δεν θεωρούν άνθρωπο τη γυναίκα. Φεύγουν από τη χώρα τους και έρχονται δικαστές που δεν τιμωρούν τον βιασμό. Εκείνοι που βίασαν τη θεωρία της εξέλιξης. Εκείνοι που αφαίρεσαν ακόμα και τα μαθηματικά από τα υποχρεωτικά μαθήματα. Τελειώσαμε μωρέ Σαφέτ, τελειώσαμε. Αλλά, κοίτα. Τι ησυχία επικρατεί, την ώρα που έπρεπε να δονούνται από δυνατές φωνές επανάστασης αυτοί οι δρόμοι, αυτές οι πλατείες. Τι λήθαργος. Μια κοινωνία που διαλέγει πώς να πεθάνει. Τα παιδιά. Τα εγγόνια. Αυτά τι θα γίνουν;

Δεν ξέρουν ότι ακόμα δεν έχουμε ρίξει την τελευταία μας σφαίρα. Ας είναι μάρτυρες της αντίστασής μας τούτα τα τείχη. Στην κόλαση η ψυχή σας μωρέ σκλάβοι!