Φόρμα αναζήτησης

Ξεχάσατε τη Σουζούκι;

Το 1992 υπήρχε και πάλι ένα παιδί που μίλησε στο βήμα των Ηνωμένων Εθνών. Ακριβώς όπως τώρα. Μάλιστα δεν ήταν 16 χρόνων, ήταν μικρότερο. 12 χρόνων. Η Σέβερν Σουζούκι. Το θέμα ήταν πάλι η οικολογία. Και τότε υπήρχε κάτι που λεγόταν η τρύπα του όζοντος. Όλοι ήταν σχεδόν πανικόβλητοι. Ο κόσμος κοιμόταν και ξυπνούσε με αυτόν τον πανικό. Η Σουζούκι ανέβηκε στο βήμα. Και κοιτώντας στα μάτια τους καθώς πρέπει ηλικιωμένους θείους, είπε το εξής:

«Αγωνίζομαι για το δικό μου μέλλον. Το να χάνεις το μέλλον σου δεν μοιάζει με το να χάνεις τις εκλογές ή κάτι από τα ταμεία της αγοράς. Ήρθα εδώ για να μιλήσω εκ μέρους όλων των μελλοντικών γενιών. Λόγω της τρύπας του όζοντος φοβάμαι ακόμα και να βγω στον δρόμο μιαν ηλιόλουστη μέρα. Φοβάμαι να αναπνέω σε αυτόν τον αέρα στον οποίο αναμείχθηκαν χημικά στοιχεία που δεν ξέρω τι είναι».

Αυτή η ομιλία της Σουζούκι προκάλεσε μεγάλο απόηχο στον κόσμο. Τα ΜΜΕ είπαν το εξής: «Το μικρό κορίτσι που έκανε όλον τον κόσμο να σωπάσει για πέντε λεπτά». Ρωτήστε να δούμε όσους παρακολουθούν τώρα με θαυμασμό της Γκρέτα από τη Σουηδία. Ποιος θυμάται τη μικρή Σουζούκι; Μήπως υπάρχει κανείς που ξέρει για την κατοπινή ζωή αυτού του μικρού κοριτσιού; Ή τι έγινε αυτή η γνωστή τρύπα του όζοντος; Να σας πω τι έγινε. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 έσβησε και κανείς πλέον δεν αναφέρεται σε αυτήν. Την τρύπα του όζοντος αντικατέστησε το «φαινόμενο του θερμοκηπίου». Καλά, η Σουζούκι που τώρα έγινε 39 χρόνων; Απέκτησε μεγάλη φήμη σε ολόκληρον τον κόσμο, τέλειωσε το πανεπιστήμιο, παντρεύτηκε και απέκτησε δυο παιδιά. Είναι μέλος της διοίκησης πάρα πολλών οικολογικών οργανώσεων. Αυτήν τη στιγμή ζει στον Καναδά και αναπνέει τον αέρα που φοβόταν να αναπνεύσει όταν ήταν 12 χρόνων.
Τι έγινε μετά από τα λόγια που είπε η Σουζούκι στην οικολογική διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στο 1992; Συνετίστηκαν εκείνοι που δηλητηρίαζαν τον κόσμο; Δηλαδή μετά από εκείνη την ημέρα άλλαξε κάτι; Γίνεται να μην άλλαξε; Έγιναν χειρότερα τα πράγματα. Τα δάση μειώθηκαν περισσότερο. Τα ποτάμια, οι λίμνες και οι θάλασσες γέμισαν πιο πολύ με σκουπίδια. Πάρα πολλοί τόποι έγιναν νεκροταφεία σκουπιδιών. Ιδού τα τελευταία παραδείγματα. Ο Αμαζόνιος και τα δάση της Σιβηρίας. Έγιναν στάχτη χιλιάδες στρέμματα. Η μονάκριβη μητέρα πατρίδα μας Τουρκία είναι από τις χώρες που ηγούνται σε αυτήν τη φυσική καταστροφή. Κοιτάξτε τα ωραία Όρη Καζ. Οι κουτοί τα καταστρέφουν και αυτά.

Τι χρειάζεται να πάμε τόσο μακριά; Κοιτάξτε τη χώρα μας, τη δική μας πατρίδα. Τα βουνά μας λαξεύονται χρόνια μπροστά στα μάτια μας. Έχουμε τόσα κόμματα. Τόσες οργανώσεις. Έχουμε οικολόγους που πουλάνε αέρα κοπανιστό όταν γίνει αναφορά σε οικολογία. Τι κάναμε μέχρι τώρα; Τι κάναμε ενάντια σε εκείνους που καταστρέφουν αυτά τα βουνά; Δείξτε μου έστω και ένα συλλαλητήριο γι’ αυτό, έστω και μια σοβαρή διαδήλωση. Ακόμα και εκείνοι που εμφανίζονται ότι είναι πιο μπροστά απ’ όλους μας προσκολλήθηκαν τόσο πολύ σε αυτό το στάτους κβο και επωφελούνται τόσο πολύ απ’ αυτό που δεν κουνιέται φύλλο.
Κοιτάξτε εκείνο το φουγάρο χωρίς φίλτρο στον ηλεκτροπαραγωγό σταθμό στην Κερύνεια. Αναπνέουμε δηλητήριο. Δηλητήριο για χρόνια. Τώρα εκείνοι που σκέφτονται να απαγορεύσουν ακόμα και το κάπνισμα στα αυτοκίνητα, δεν βλέπουν αυτό το μαύρο δηλητήριο που είναι πολύ χειρότερο από το τσιγάρο. Δεν έχουν χρήματα για φίλτρο; Έχουν χρήματα για τις 44 χιλιάδες κάμερες που φύτεψαν παντού και δεν έχουν για φίλτρο; Ή τα εκατομμύρια που ξοδεύουν για τα τζαμιά; Τι να κάνουν όσοι παθαίνουν καρκίνο από αυτό το μαύρο δηλητήριο; Να πάνε στο νοσοκομείο ή στο τζαμί; Στον γιατρό ή στον ιμάμη; Προσπεράστε το και αυτό. Εμείς τι κάναμε κατά του φουγάρου χωρίς φίλτρο; Δείξτε μου έστω και ένα συλλαλητήριο, έστω και μία σοβαρή διαδήλωση.

Στην Λεύκα υπάρχουν δηλητηριώδη μεταλλικά απόβλητα σαν βουνό που έμειναν από το 1974. Αναπνέουμε δηλητήριο, δηλητήριο. Κανείς δεν δίνει σημασία! Κανείς δεν νοιάζεται! Κοιτάξτε την Κερύνεια, την Κερύνεια. Ούτε βουνό έμεινε, ούτε ρίζα. Τη δολοφόνησαν μπροστά στα μάτια όλων μας. Σαν ένας σωρός από πέτρες, Σαν νεκροταφείο φαίνεται από το βουνό.

Δεν εκπλήττομαι καθόλου για το γεγονός ότι το αίσθημα του θαυμασμού είναι το πλέον αναπτυγμένο των αισθημάτων σας. Θαυμάζετε και τους ήρωες οικολόγους. Και τους ήρωες της ελευθερίας. Αλλά δεν είστε κανείς από αυτούς. Χειροκροτάτε την Γκρέτα, αλλά δεν βλέπετε σε τι κατάσταση είναι η δική σας χώρα. Ο θαυμασμός σας δεν σας κάνει να έχετε την ίδια αξία με το άτομο για το οποίο νιώθετε θαυμασμό. Δημιουργηθήκατε για να χειροκροτάτε μονάχα και όχι για να κάνετε κάτι. Τα Ηνωμένα Έθνη θα βγάζουν ενώπιόν σας ένα μικρό παιδί κάθε πέντε-δέκα χρόνια για να καθαρίσουν τη συνείδησή τους. Και εσείς θα χειροκροτάτε το νέο παιδί χωρίς καν να θυμάστε το όνομα του προηγούμενου. Το να χειροκροτάτε είναι πιο εύκολο από το να βάλετε ένα φίλτρο στο φουγάρο ενός ηλεκτροπαραγωγού σταθμού στη χώρα σας, έτσι δεν είναι;