Φόρμα αναζήτησης

Το πνεύμα των Χριστουγέννων ηττήθηκε…

Παραμονή Χριστουγέννων του 1915. Βρετανός στρατιώτης αφηγείται. «Ούτε μία οβίδα δεν είχε πέσει όλη μέρα, φαινόταν καθαρά πως και οι Γερμαναράδες είχαν ανάγκη από λίγη ηρεμία. Πάνω από τα παγωμένα έλη που χώριζαν τις γραμμές πλανιόταν μία αόρατη αίσθηση, σαν να λέγαμε όλοι στον εαυτό μας: ’Είναι η παραμονή Χριστουγέννων και για τα δύο στρατόπεδά μας, κάτι μας ενώνει’. Ένας από τους στρατιώτες μου με πλησίασε και μου είπε: ’Μπορείτε κύριε να τους ακούσετε καθαρά; Να ακούσω τι; Τους Γερμανούς, κύριε, εκεί πέρα, ακούστε τους που τραγουδούν χτυπώντας πάνω σε μεταλλικά αντικείμενα. Με μεγάλη δυσκολία διασχίζουμε τη σκληρή και παγωμένη στοά. Σιωπούμε και οι δύο και ακούμε. Μια ομάδα Γερμανών τραγουδούσε το ’Deutschland uber alles’. Ως απάντηση, κάποιοι από τους καλούς μας μουσικούς έπαιξαν στη φυσαρμόνικα μερικές ζωηρές γερμανικές μελωδίες. Ξαφνικά, ακούσαμε μπερδεμένες φωνές, κι έπειτα γέλια. Μέσα στη νύχτα ακούστηκε μία φωνή να λέει στα αγγλικά με φρικτή γερμανική προφορά: ’Ελάτε από δω’. Αμέσως, ένα κύμα χαράς απλώθηκε πάνω από τα χαρακώματα, απ’ όπου ξεπήδησαν γέλια και μελωδίες στη φυσαρμόνικα. Κατά τη διάρκεια μιας σύντομης ανάπαυλας, ένας από τους λοχίες μάς επανέλαβε την πρόσκληση: ’Ελάτε εσείς από δω’. ’Εσείς να διανύσετε τον μισό δρόμο, κι εγώ τον άλλο μισό’, απάντησε κάποιος. ’Προχωρήστε τότε’, ανταπάντησε ο λοχίας. ’ Έρχομαι κι εγώ’. ’Α, είστε δύο τώρα’, είπε ο λοχίας». Στη φωτογραφία, ποδόσφαιρο στα χαρακώματα ανάμεσα σε Συμμάχους και Γερμανούς. Έχει αναφερθεί πως νίκησαν και οι δύο ομάδες, άγνωστο σε πόσα παιχνίδια. Την επομένη σφάχτηκαν σαν γουρούνια αναμεταξύ τους…

Τραγικό συμπέρασμα: Οι εκλάμψεις αυτές μαρτυρούν την επιθυμία των ανθρώπων να σταματήσουν τους αλληλοσκοτωμούς. Οι διαπροσωπικές σχέσεις όμως είναι περιστασιακές και αδύναμες να καθορίσουν την εξέλιξη. Είναι μόνο αναμνηστικές φωτογραφίες, οδυνηρή υπογράμμιση πως ο Ηράκλειτος είναι πάντα σωστός, «πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς». Αλίμονο σ’ αυτούς που κοιμούνται έξω από αυτήν την τραχιά αλήθεια της ζωής. Και σε όσους εμπιστεύονται τις ψευδαισθήσεις μιας… ανάποδης πραγματικότητας, ανύπαρκτης φυσικά.