Φόρμα αναζήτησης

Τα Χριστούγεννα του 1914, ’16, ’17…

Το ανθρώπινο είδος δεν μαθαίνει από την ιστορία. Και η γέννηση στη σπηλιά μάλλον καθορίζει μια μόνιμη προσωρινότητα μέσα στους αιώνες. Η σπηλιά είναι αόρατη συμβολικά μόνο όταν την επισκέπτονται οι μάγοι με τα δώρα.

Χριστούγεννα 1914. Ένας αιώνας και κάτι πίσω. Το ανθρώπινο είδος αλληλοσφάζεται στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1914 θα συμβεί ένα γεγονός πρωτάκουστο. Βρετανοί και Γερμανοί στρατιώτες με την ευκαιρία των Χριστουγέννων αφήνουν τα όπλα στα χαρακώματα, βγαίνουν σαν τυφλοπόντικες στο φως της ημέρας κι αποφασίζουν να παίξουν ποδόσφαιρο. Γράφει η «Daily Mirror»: Την παραμονή των Χριστουγέννων, το 1914, στο δυτικό μέτωπο, τα όπλα σίγησαν. Οι Γερμανοί στρατιώτες άρχισαν να σφυρίζουν μελωδίες και να τραγουδούν κάλαντα. Οι Βρετανοί στρατιώτες, από το αντίπαλο στρατόπεδο, ανταποκρίθηκαν. Εγκατέλειψαν τα χαρακώματα, παρά τις οδηγίες των ανωτέρων τους προσέγγισαν τους «εχθρούς» και τους συνάντησαν στην ουδέτερη ζώνη («no man’s land») για να τους ευχηθούν για τα Χριστούγεννα. Αντάλλαξαν ιστορίες, τσιγάρα και παστό κρέας. Συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός για να θάψουν τους νεκρούς. Σε κάποια φάση εμφανίστηκε μία αυτοσχέδια μπάλα, στην ουσία άχυρο δεμένο με σπάγκο. Και 100 στρατιώτες από τα αντίπαλα στρατόπεδα άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο!

Οι ίδιοι όμως άνδρες θα έπρεπε την επόμενη ημέρα να ανταλλάξουν πυρά. Γι’ αυτό και κάποιοι διοικητές πήραν σκληρές αποφάσεις. Την ημέρα των Χριστουγέννων, όταν Γερμανοί στρατιώτες προσέγγισαν την 5η μεραρχία του Βασιλικού Πεζικού για να ευχηθούν, ο διοικητής έδωσε τη διαταγή στους ελεύθερους σκοπευτές. Τους σκότωσαν εν ψυχρώ…
Είτε εν ψυχρώ, είτε εν θερμώ, ο Ιησούς θα παραμένει πάντα ένα ανήλικο βρέφος, όπως η ανθρωπότητα που δεν μπορεί να μάθει παρά τα άλματά της προς τα εμπρός. Πώς να βγει από τη σπηλιά της άγνοιας που η αιωνιότητα την έχει καταδικάσει.