Φόρμα αναζήτησης

Οι «δύο ηγέτες» ήταν τελικά ένας

“Και τώρα τι;”. Το ακούω και το διαβάζω σε όλα τα μήκη και πλάτη. Από σοβαρούς αναλυτές, μέχρι τις κατίνες του fb. Τώρα τι;..
Ας απαντήσουν οι ίδιοι. Όλοι αυτοί που για δυο χρόνια έψηναν τη… λύση στα κάρβουνα των φαντασιώσεών τους.
Οφείλουν να απαντήσουν και να μην κρυφτούν πίσω από τις αλλοπρόσαλλες φωνασκίες της αντίπαλης φαντασίωσης, πως με ηρωικές πατριωτικές πιρουέτες θα απελευθερώναμε την Κύπρο…

Οφείλουν να απαντήσουν όλοι τους. Γιατί τους χαλούσε το στομάχι όταν αναζητούσαμε τον πραγματικό ρόλο του Μ. Ακιντζί. Που αποκαλύφθηκε “πανηγυρικά” αυτό το δεκαήμερο, όταν λούφαξε στην ανυπαρξία του και άφησε τη μητέρα πατρίδα (του) να περιγράφει πως δεν πρόκειται ποτέ να αποχωρήσει από την Κύπρο. Όπως η αυστηρή μαμά που πάει στον καθηγητή για να προστατέψει τον κανακάρη της…

Οφείλουν να απαντήσουν όλοι όσοι ακόμα και σήμερα βλέπουν την ύπαρξη Τουρκοκύπριου “ηγέτη”. Σχεδόν… λάτρεψαν την ύπαρξή του, γιατί βόλευε τη φαντασίωση να παραμεριστεί το βουνό της άρνησης και της απειλής της Τουρκίας.
Θα απαντήσουν ή όχι; Εντελώς αδιάφορο. Η ουσία ήταν και παραμένει μία. Η τουρκοκυπριακή κοινότητα είναι κλεισμένη στο αμπάρι του τουρκικού σχεδιασμού και όποτε χρειάζεται εμφανίζει και κάποιον “ηγέτη”.

Για δυο ολόκληρα χρόνια πηγαινοερχόταν αυτός ο… ηγέτης τάχα στις συνομιλίες για τη… λύση του Κυπριακού. Και κατάφερε η τουρκική πολιτική να μας εγκλωβίσει στο παραμύθι των “δύο ηγετών”. Αμέτρητες οι παραινέσεις: “οι δυο ηγέτες να σταθούν στο ύψος τους”. Όταν ήρθε η στιγμή να φανεί πραγματικά το ύψος του αγαπητού Μουσταφά, το… ύψος εξαφανίστηκε κι έμεινε μόνος ο Τσαβούς να κάνει τη δουλειά του.

Θα απαντήσουν όλοι όσοι απογοητεύτηκαν από τη… μαγική σμίκρυνση του ύψους του Μουσταφά Ακιντζί; Θα απαντήσουν γιατί φτεροκοπούσαν όταν ο… ηγέτης των Τουρκοκυπρίων έκανε πού και πού καμιά τρυφερή δήλωση για την… επανένωση της Κύπρου;

Δεν θα απαντήσουν οι περισσότεροι, διότι ήδη αναγεννώνται σε κάποια νέα φαντασίωση. Απαραίτητη για να αντέξουν το βάρος της λαθεμένης μέτρησης του… ύψους.
“Η αλήθεια πονά, ραγίζει βουνά”, λέει ένα τραγούδι. Ε, και; Τι σημασία έχει αν διαψεύστηκαν όλες οι προσδοκίες, όλες οι αναλύσεις, όλες οι ελπίδες; Η κατεδάφιση μιας αυταπάτης μόνο με έναν τρόπο αντιμετωπίζεται. Με μια νέα αυταπάτη.
Θα το γράψω κι ας το πάρει ο καθένας όπως θέλει. Οι δυο ηγέτες ήταν (αρχικά και τελικά) ένας.
Ο οποίος για τους μεν υπεραγωνιστές ήταν έτοιμος να ξεπουλήσει την Κύπρο, για τους δε επαναπροσεγγιστές (δεν) ήταν έτοιμος να κάνει το μεγάλο βήμα για τη… λύση και την επανένωση.
Φούσκες ιδεολογικής και ψυχαναγκαστικής φαντασίωσης που έσκασαν πάνω από το θέρετρο της Ελβετίας.

Το να υποχρεώσεις τον υπουργό της Τουρκίας να κάτσει ενώπιόν σου και για ένα δεκαήμερο να απαιτείς από αυτόν μια ουσιαστική απάντηση για τον ρόλο της χώρας του ήταν ό,τι επιτυχέστερο συνέβη μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ενωμένη Ευρώπη.

Διότι τον υποχρέωσε να ομολογήσει πως δεν υπολογίζει την Κύπρο ως μια ευρωπαϊκή χώρα. Την έχει ήδη κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του και από εβδομάδας θα κατεβεί και στην ΑΟΖ της, αν αυτό είναι μέσα στα άμεσα σχέδιά του. Να δείτε που ο Ακιντζί πρώτος θα υπερθεματίζει και γι’ αυτά.

Όλοι έγραψαν για “ναυάγιο”… Ποιο ναυάγιο; Πιο τραγικός ο γ.γ. των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος προς τιμήν του, σε μια κρίση μεσογειακής ίσως ειλικρίνειας, ομολόγησε μπροστά στα μικρόφωνα πως: “παρανόησε” τη συμπεριφορά του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, για να προσθέσει πως: “ανέμενε τουρκικές υποχωρήσεις”.

Μα, είναι σοβαρά πράματα αυτά; Ο ειδικός του απεσταλμένος πριν ξεκινήσει η ανάβαση στο Κραν Μοντανά μάς “καλωσόριζε στο τέλος”, φορώντας το κυπριακό γιλέκο στη Λήδρας. Ποιο τέλος; Ποια παρανόηση; Ο τελευταίος υδραυλικός (με όλη την εκτίμηση για την ειδικότητα) στις ελεύθερες περιοχές ήξερε πως λύση που να μην συμφέρει την Τουρκία δεν πρόκειται να υπάρξει.

Αυτό που ήξερε ο… υδραυλικός δεν το ψηλάφισε ούτε ο Γκουτέρες, ούτε ο Έσπεν, ούτε φυσικά και ο κάθε Κύπριος αλαφροστοισειώτης. Οι οποίοι, όλοι μαζί, σε μια ανεπανάληπτη θεαματική πιρουέτα, μετέβαλαν τα απωθημένα τους σε… υψηλή πολιτική που κατέληξε σε φιάσκο.

Και τώρα τι; Καινούργιες αυταπάτες θα δοκιμάσουν να πάρουν σάρκα και οστά. Οι “δύο ηγέτες”, που τελικά ήταν ένας, θα επανακάμψουν ως επίκληση μιας νομιμότητας που δεν υπήρξε ποτέ, για έναν απλούστατο λόγο. Είτε με κεμαλιστές είτε με ερντογανιστές, η Τουρκία δεν θα κάνει πίσω. Είτε με κεμαλιστές είτε με ερντογανιστές, η Τουρκία θα παραμείνει μια χώρα η οποία δεν αντέχει να μπει σε ευρωπαϊκή τροχιά. Είναι άραγε τυχαίο που την ίδια μέρα κατά την οποία “αναζητείτο” λύση του Κυπριακού η Ευρωβουλή ζητούσε να σταματήσουν οι ενταξιακές της χώρας αυτής; Μιας χώρας απέραντο φυλακιστήριο, όπου η έννοια του πολίτη καθημερινά καταπατείται και βιάζεται.

Και τώρα τι; Δεν είναι αναπάντητο το ερώτημα. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Και πρέπει να τον διανύσουμε με την ευρωπαϊκή μας οικογένεια. Με την προστασία της υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας ως μέλους της ΕΕ. Αυτήν την υπόσταση που ο Τσαβούς δεν χωνεύει και μας κατηγόρησε κιόλας πως: “με την άνεση της θέσης μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είμαστε αδιάλλακτοι”.
Κι έχει δίκαιο. Διότι, αν την καταστρέψουμε κι αυτήν, τότε η Κύπρος παρασύρεται προς Ανατολάς, οριστικά, με ολική ή μη κατοχή. Παρασύρεται προς την αχανή και χαοτική Ανατολή, η οποία βρίσκεται μερικούς αιώνες πίσω από την Ευρώπη.

Το έγραψα πολλές φορές και βρίστηκα άλλες τόσες. Αν η λύση (όποτε και αν προκύψει) δεν είναι ευρωπαϊκή, δεν είναι λύση.
Βρισκόμαστε στην κινούμενη άμμο της παγκοσμιοποίησης και αυτό οφείλουμε να το φυτέψουμε βαθιά στον σκληρό δίσκο του μυαλού μας. Δεν υπονοώ πως αύριο ή… μεθαύριο η Τουρκία θα καταρρεύσει. Αυτή είναι η υπεραγωνιστική φαντασίωση όσων δεν κατάλαβαν πως η εποχή της φουστανέλας και των εθνικών ασμάτων πέρασε ανεπιστρεπτί.
Αυτό που δεν υπονοώ και θεωρώ πως πρέπει να γίνει αυτονόητο όσο έχουμε καιρό ακόμα είναι η με κάθε τρόπο ανάδειξη και προάσπιση της οντότητάς μας ως ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. Να αφοσιωθούμε στην προοπτική αυτή, που δεν σημαίνει ασφαλώς να κάτσουμε με τα χέρια δεμένα περιμένοντας τους εταίρους να μας σώσουν, αλλά να διεκδικούμε καθημερινά και σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας της ΕΕ την αναβάθμιση του ρόλου τής συμμετοχής μας.
Και έφτασε η στιγμή σε όλη τη γραμμή αντιπαράθεσης, εκτός από τις σημαίες της εθνικής και κρατικής μας υπόστασης, να υψωθεί και η σημαία της ΕΕ. Όχι για να τη βλέπουν οι απέναντι φυσικά! Αλλά για τη βλέπουμε εμείς και να συνειδητοποιούμε κάθε στιγμή και λεπτό πως αυτό που αμύνεται εδώ είναι η ιδέα της Ευρώπης. Πως αυτό που υπερασπίζουμε εδώ δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα για τα οποία εκατομμύρια Ευρωπαίοι έδωσαν τη ζωή τους ώστε να είναι σήμερα αυτή η Ευρώπη ο καλύτερος τόπος για να ζήσει κάποιος.

Μια Ευρώπη στην οποία, όπως η ίδια αμύνεται κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας, έτσι κι εμείς αμυνόμαστε κατά της “λάιτ” τρομοκρατίας του σύγχρονου ερντογανικού αυταρχισμού.

Όποιος βλέπει την Κύπρο ως ένα μεμονωμένο ιστορικό επεισόδιο στο οποίο θα επενδύει μόνιμα τις ξεπερασμένες εθνικιστικές του εξάρσεις δεν προσφέρει τίποτα, απλώς αυτοκαταστρέφεται.
Όποιος βλέπει την Κύπρο ως ένα μεμονωμένο διχαστικό επεισόδιο μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων πλανάται πλάνην οικτράν, διότι η περιβόητη επανένωση εδαφών (και ψυχών) μόνο με ευρωπαϊκό κεκτημένο μπορεί να υλοποιηθεί.

Οι αγώνες και οι στόχοι των Κυπρίων πολιτών δεν μπορούν να προσανατολίζονται πλέον στα συνθήματα που μας κατέστρεψαν. Όπως: “η Κύπρος είναι Ελληνική” ή ” οι Τουρκοκύπριοι είναι αδελφοί μας”. Όλα αυτά είναι ξεπερασμένα από την Ιστορία.
Τώρα ή θα γίνουμε αληθινοί Ευρωπαίοι πολίτες αξιώνοντας ΟΛΑ μας τα δικαιώματα, ή θα περιμένουμε να μας καταπιεί η αφηνιασμένη Ανατολή.
Η μεγαλύτερη προσφορά στην ελληνικότητά μας είναι η κατοχύρωση της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας, μέσα από την οποία οι Τουρκοκύπριοι θα απολαύσουν μια μέρα την έξοδό τους από το αμπάρι του πλοίου της τουρκικής κηδεμονίας.

Μόνο ως Ευρωπαίος πολίτης μπορείς να δεις τη μεγάλη εικόνα. Που ξεπερνά κι αυτήν ακόμα την Ευρώπη και ατενίζει ολόκληρο τον κόσμο, όπου οι άνθρωποι στην ταραγμένη κι ακαθόριστη παγκοσμιοποίηση αναζητούν την κατοχύρωση της ελευθερίας και της δημοκρατίας σε έναν νέο κόσμο που σχηματίζεται δραματικά διαρκώς.

Ο Νέλσον Μαντέλα έμεινε τριάντα χρόνια στα μπουντρούμια του απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής. Υπάρχει πιο βαθύ σκοτάδι από τη φυλακή; Ναι, όπως αυτήν τη φυλακή που βιώνουν χιλιάδες Τούρκοι πολιτικοί αντίπαλοι του τουρκικού απαρτχάιντ. Το τουρκικό απαρτχάιντ το βίωσαν και το βιώνουν όλοι οι γειτονικοί λαοί του κεμαλικού ή ερντογανικού κράτους.

Ο Μαντέλα έγινε σύμβολο γιατί αποτέλεσε έμπνευση για όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Έμεινε χωρίς να υποκύψει ποτέ. Γι’ αυτό και όλη η πολιτισμένη κοινότητα (υπάρχει και η αντίθετη) υποκλίθηκε μπροστά του όταν το απαρτχάιντ κατέρρευσε.

Ας έρθουμε όμως πιο κοντά. Ο Κυριάκος Μάτσης αγωνιζόταν τότε και δεν τον ένοιαζε ποια ήταν η καταγωγή των κατοίκων αυτού του τόπου. Ένας Ευρωπαίος ήταν ο Μάτσης πριν ακόμα υπάρξει Ευρωπαϊκή Ένωση!

Αν θέλουμε λοιπόν παραδείγματα, βρίσκουμε από την Κύπρο μέχρι τη Νότιο Αφρική. Το θέμα είναι όμως πολύπλοκο. Έχουμε το κουράγιο να υπερασπιστούμε την αξία του ανθρώπου-πολίτη; Ή θα βολευτούμε και πάλι στα συνθήματα του περασμένου αιώνα που καταπίνουν την πνευματική μας νωθρότητα;
Όταν ο Τσαβούσογλου μάς καλεί “να ξυπνήσουμε”, πως θα του φανεί αν μια μέρα τα καταφέρουμε;