Φόρμα αναζήτησης

Η πολλή δημοκρατία… Του Γιώργου Τζίβα

Η πολλή δημοκρατία καταλήγει σε τυραννία έγραφε, προ Χριστού, ο Πλάτωνας και αν και πήγαμε στο φεγγάρι κι ετοιμαζόμαστε για τον Άρη, αυτό το πρόβλημα δεν το λύσαμε.

Βέβαια τώρα ζούμε την τυραννία των ηλιθίων και των απωθημένων τους.

Οι λέξεις και η διατύπωσή τους μπορούν να σχηματίσουν ένα ποίημα ή μια βρισιά. Μια σύνθεση ή μια αποσύνθεση.

Το πανό που… εύχεται αυτό που αναγράφει στον υπουργό Ιωνά Νικολάου είναι μια απόδειξη της αποσύνθεσής μας. Η αποσύνθεση δεν θα συντελεστεί αυτόματα. Θα είναι αργή και μακρόσυρτη. Θα σέρνεται μέσα στα πόδια και στα μυαλά μας, μέχρι να τα αποστεγνώσει πλήρως.

Κι όταν συντελεστεί αυτό, η τυραννία των λέξεων θα μετεξελιχθεί σε τυραννία των πράξεων. Κι όταν οι πράξεις και οι συμπεριφορές των ηλιθίων πάρουν τα ηνία κάθε πρωτοβουλίας, θα αρχίσουν αργά αλλά σταθερά να πολιορκούν τα… ανάκτορα της εξουσίας που θα γούσταραν να αναλάβουν και να ασκήσουν.

Μην αφήνοντας καμιά δημοκρατική ευαισθησία να διεκδικεί το δικαίωμά της να υπάρχει ως αντίβαρο στην αντικοινωνικότητα μιας πληθυσμιακής ηλιθιότητας που οι πολλοί τάχα καταγγέλλουν αλλά ανέχονται.

Το πανό αποσύρθηκε με επέμβαση της Αστυνομίας. Δεν θα συλληφθούν οι δράστες της νοσηρής αυτής “γενναιότητας” και… ηρωισμού; Μάλλον όχι. Αν και θα έπρεπε η λεγόμενη “παραδειγματική τιμωρία” να ήταν ένα τάχιστο και αυστηρό μήνυμα στον κάθε ένα που τα χαμηλά πνευματικά του κοιτάσματα του επιτρέπουν να μολύνει την ατμόσφαιρα.

Βλακώδες; Ναι. Αλλά δεν συμβαίνει μόνο στα πανό και στα γεφύρια. Βασιλεύει στα μέσα κοινωνικής, τάχα, δικτύωσης όπου ο κάθε βλάκας με απωθημένα βρήκε εφαλτήριο να εξαπολύει την ηλίθια ισχνή νοημοσύνη του.

Η κάρτα φιλάθλου είναι ανεπιθύμητη στον όχλο γι’ αυτό ακριβώς. Τους καταργεί το αυτόνομο θράσος της ανωνυμίας, διαλύει στην ουσία τον όχλο και αφήνει μια ελπίδα πως μπορούμε να συνυπάρξουμε ως πολίτες κι όχι σαν αλήτες.

Αυτή είναι η διαφορά της δημοκρατίας από την τυραννία. Η πρώτη θέλει πολίτες ή άλλη θέλει υποτακτικούς της ανοησίας.

Είναι καθήκον μας προσωπικό να αναρωτιόμαστε κάθε στιγμή και λεπτό προς τα πού εργαζόμαστε με τη σκέψη και τη συμπεριφορά μας. Δημοκρατία ή τυραννία; Πού τραβάμε τη γραμμή τελικά…