Φόρμα αναζήτησης

ΑΚΕΛ, για να έχεις δικαίωμα στην γκρίνια!..

Εδώ και αρκετές εβδομάδες μας βομβαρδίζει από παντού η διαφήμιση για να πάμε να ψηφίσουμε. Η βαριά φωνή επιμένει: ”Για να έχεις δικαίωμα στην γκρίνια”…
Αυτή η ατάκα-κάλεσμα είναι καθαρά ακελικής ψυχολογίας δημιούργημα. Τι σημαίνει ψηφίζω για να γκρινιάζω μετά; Είναι δικαίωση άσκησης πολιτικής ευθύνης η γκρίνια; Το να γκρινιάζεις βέβαια, είναι μια πολιτική συμπεριφορά αλλά εντελώς ανεύθυνη. Γκρινιάζουν οι πιστοί, που ο Θεάνθρωπος καθυστερεί τη Δευτέρα Παρουσία Του και τους αφήνει μόνους να τα βγάλουν πέρα μέσα σε έναν άδικο κόσμο. Γκρινιάζουν, γενικά, οι κάθε λογής ιδεολόγοι, οι οποίοι δεν μπορούν να αντέξουν οι επιθυμίες τους να μην εκπληρώνονται στα πολιτικά συστήματα που δοκιμάζονται επί Γης. Γκρινιάζουν κυρίως τα μικρά παιδιά και οι ανήλικοι γενικώς, γιατί οι απαιτήσεις τους δεν ικανοποιούνται από τους κουρασμένους ενήλικες. Γκρινιάζουν και οι ηλικιωμένοι που ταλαιπωρούνται από τα γεράματα και δεν έχουν από πού να κρατηθούν.

Η ζωή στη Γη είναι μια αλυσίδα δεινών, στην οποία αραιά και πού κάποιες ευχάριστες στιγμές παρηγορούν το ανθρώπινο είδος.
Αιώνες τώρα η ανθρωπότητα δοκιμάζει διάφορες συνταγές να αντέξει τη δυσανάλογη αυτή αλληλουχία. Η πολιτική είναι μια σπάνια ανθρώπινη επινόηση, ένα πνευματικό εργαλείο, το οποίο βρίσκεται στην υπηρεσία των ανθρώπων της πόλης που επειδή πρέπει να συνυπάρχουν οφείλουν και από κοινού να πολιτεύονται για το ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ. Διαφορετικά θα μέναμε στα δάση της ζούγκλας. Αλλά ποιο κοινό καλό μπορεί να υπηρετήσει μια ιδεολογία όπως της απολιθωμένης Αριστεράς, όταν ο λόγος της αντί να οργανώνει συνθετικά τη σκέψη, επιμένει σε έναν κόσμο ”καλού-κακού, άσπρου-μαύρου” κ.λπ., κ.λπ.;

”Το δικαίωμα στην γκρίνια”, το έχει αφομοιώσει τόσο πολύ αυτή η Αριστερά που δεν μπορεί να δει πέρα από τη μύτη της. Ούτε καν τη μύτη βλέπει. Έτσι, για κάθε πρόβλημα ευθύνονται πάντα κάποιοι άλλοι. Όπως για τους θρησκόληπτους φταίει ένας σατανάς, για την απολιθωμένη Αριστερά φταίνε όσοι δεν είναι μαζί της. Αλλά τι κατάφερε; Εκμηδένισε τη δυνατότητα η Αριστερά να γεννήσει νέους, φωτισμένους ηγέτες. Ηγέτες οι οποίοι να βλέπουν πέρα από το στενό ιδεολόγημά τους και να τολμούν συνθέσεις πολιτικές για το ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ. Το κοινό καλό, το γράφω με κεφαλαία για να υπογραμμίσω πως ακόμα και η παραμυθένια αγαπημένη τους λέξη ”λαός” έχει διαμελιστεί στους ”δικούς μας” και στους ”δικούς τους”. Στην πατρίδα που ζούμε ακούγαμε επί δεκαετίες από το ΑΚΕΛ πως: ”πρέπει να βρούμε λύση με τους Τουρκοκύπριους”. Καμιά διαφωνία! Αλλά η απορία πλέον απαντήθηκε: Ήταν Μεγάλη Παρασκευή του 2004, όταν το ΑΚΕΛ κλότσησε τη λύση και άφησε μόνο του τον Αναστασιάδη να τις τρώει από παντού. Τώρα ξανάφερε τον Μαλά. Γιατί; Για να έχει δικαίωμα στην γκρίνια. Για τίποτε άλλο.