Φόρμα αναζήτησης

Τώρα που πάει και η λύση, επιστροφή στη φύση!

A όχι! Δεν θέλω μουρμούρα και μιζέρια. Εκ φύσεως άνθρωπος θετικός έχω ως αρχή μου (και) αυτό το συμπαθέστατο κλισέ με το ποτήρι που κάποιοι το βλέπουν μισοάδειο μονίμως ενώ το spirit, λέει, πως πρέπει να το βλέπεις μισογεμάτο.

Ακόμα και σε μια χώρα και μια κοινωνία όπως δική μας, όπου το ποτήρι, συχνά, με σκ… είναι μισογεμάτο, ακόμα και υπό αυτές τις συνήθως τραγικές περιστάσεις, το ποτήρι είναι μισογεμάτο. Για σταθείτε! Εδώ συμφέρει το μισοάδειο όμως…

Τέλος πάντων. Ατύχησε το επιχείρημα. Bottom-line πρέπει να παραμένουμε αισιόδοξοι και κυρίως να μην γινόμεθα μουρμούρηδες. Χτες καλή ώρα με την ένδοξη εκείνη ομιλία του Προεδράρα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Και εγώ σχολίασα ότι θύμιζε σύναξη του Συναγερμού σε ΘΟΪ, κάπου εδώ στα ημιορεινά της Λευκωσίας όπου, δεν γίνεται να μην το προσέξατε, είναι όλο σημαίες τα σπίτια και βεβαίως είναι (α) ελληνικές, και (β) γνωστής ομάδας. Υπάρχει και αλλού ο κάλος, ναι. Αλλά με άλλες ανάλογες ομάδες, όχι αυτήν. Και όχι τόσο όσο εδώ.

Έτσι ήταν η ομιλία. Τόσο θύμιζε αυτό που σας είπα πιο πάνω που, μου φάνηκε ότι μύριζαν τα σουβλάκια την ώρα που άκουγα την είδηση στο ραδιόφωνο. Μετά ήρθα στο γραφείο και τη θαύμασα στην ολότητά της.

Κατόπιν όμως, σκέφτηκα πως ο Αναστασιάδης και οι όμοιοι του κάνουν εξωτερική πολιτική για εσωτερική κατανάλωση. Στους εδώ απευθύνεται. Που θα το ακούσουν ως πρώτη είδηση, χωρίς να ξέρουν ή χωρίς να θυμηθούν κάποιοι πως ούτως ή άλλως την ώρα που μιλάει ο δικός μας οι πλείστοι δεν είναι εκεί, όπως συμβαίνει και με όλους τους άλλους ασήμαντους του πλανήτη.

Όσο κι αν οι λαοί τους νομίζουν ότι είναι σημαντικοί, ενίοτε και ο ομφαλός της γης όπως οι κάτοικοι του #Pellotopos καλή ώρα.

Φέτος δε, ο Πρόεδρος Λύσης (καλά ντε, ούτε ένα αστείο δεν σηκώνετε πλέον) πρωτοτύπησε. Μίλησε για την προστασία του περιβάλλοντος! Και ακόμα και για αυτό επικρίθηκε εντόνως.

Δικαίως; Δικαίως ναι, διότι θέλει απίστευτο θράσος να είσαι ο Πρόεδρος μιας χώρας η οποία πληρώνει τα άντερά της για την άρνησή της να εφαρμόσει ακόμα και στοιχειώδη πράγματα για την προστασία του περιβάλλοντος…

… πόσο δε μάλλον, να είσαι και ο ηγέτης μιας κυβέρνησης η οποία διακρίνεται στην απάθεια (στην καλύτερη περίπτωση, απάθεια…) όταν οργανωμένα συμφέροντα προσπαθούν να βάλουν χέρι στο μοναδικό εθνικό πάρκο, χτίζουν πάνω σε θαλάσσιες σπηλιές, ισοπεδώνουν παραλίες και βιότοπους και πάει λέγοντας.

Όλα αυτά και πολλά άλλα παραμένουν γεγονότα αναντίλεκτα. Ωστόσο, η μιζέρια που σας έλεγα, έγκειται στο ότι πέρα από το θράσος του πράγματος, το απύθμενο, θα πρέπει να εκτιμήσουμε κάπως την προσπάθεια του Νίκου Αναστασιάδη, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες οι οποίες ενδεχομένως να τον οδήγησαν στην επιλογή του συγκεκριμένου θέματος

Διότι, εάν υποθέσουμε ότι ο Νίκος Αναστασιάδης χρειαζόταν μια αλλαγή -και πέρα από το αναπόφευκτο (νέο hashtag που έφτιαξα) #ΦανούShatHerself του πράγματος για τη σημασία που νομίζουμε ότι μας δίνουν διεθνώς- τι άλλο θα μπορούσε να είχε επιλέξει;

Όχι ότι θέλω να τον θυμώσω πάλι, διότι θα το δει σε κάποια φάση αλλά, για ποιο άλλο λιγότερο άκυρο διεθνές θέμα από το περιβάλλον (άκυρο για εκείνον, φυσικά και για το χάλι της χώρας μας) θα μπορούσε να είχε μιλήσει; Όχι πείτε μου.

Για τη… διαφάνεια; Λέμε τώρα. Για το ασυμβίβαστο των πολιτικών; Ή μήπως για τη μάχη να μην εξοβελιστεί η… επιστήμη από την εκπαίδευση και να μην αφεθούν οι πελλάρες της όποιας θρησκείας ή άλλα conspiracy theories να αντικαταστήσουν την επιστημονική αλήθεια και τις κατακτήσεις του ανθρώπινου πολιτισμού;

Για τι; Για τη σημασία της αλήθειας στα πολιτικά πράγματα;

Ειλικρινά δεν βρίσκω κάτι που να μην ήταν χειρότερο σε γελοιότητα υπό τις περιστάσεις, για τον συγκεκριμένο και τη χώρα που εκπροσωπεί, στο περιβαλλοντικό χάλι στο οποίο βρίσκεται έξι και πλέον χρόνια μετά που την ανέλαβε από την… τάχα πρωτοβουλία του για την κλιματική αλλαγή.

Θα μπορούσε βέβαια να τους πει για τον Συνεργατισμό ο οποίος ήξεραν ότι θα έκλεινε οριστικά από το τέλος του 2017 αλλά για να μην τους σκάσει με τις εκλογές συνέχισαν να δουλεύουν τον κόσμο και στο τέλος έμπηξαν στην οικονομία την προίκα των κάτι δισεκατομμυρίων που θα βρούμε μπροστά μας.

Αλλά, θα συμφωνήσω ότι το οικονομικό θαύμα του δεν ήταν θέμα για τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Ναι, σίγουρα δεν τον άκουγε και κανείς απλά, στις πλείστες των χωρών μετά από κάτι τέτοια οι κυβερνήσεις φεύγουν. Θα απορούσαν όλοι τι κάνει εκεί ακόμα.

Εκτός κι αν αντί ομιλίας, τους έδειχνε το βίντεο με τον γαμπρό του ο οποίος καταλαβαίνει ότι βιώνουμε «spectacular» ανάπτυξη στη λιμουζίνα του, την οποία άλλωστε ανάπτυξη τη γιορτάζει, σε πάρτι που αφήνουν εποχή με τη χλιδή τους, παρέα με τη σύζυγό του η οποία ασχολείται με το «πρώην γραφείο» του πατέρα της το οποίο δραστηριοποιείται και στα διαβατήρια που παραχωρεί η κυβέρνηση του πατέρα της.

Μια ομιλία με τίτλο: «If your citizens are as stupid as mine, this is what you can do to them». Αν οι υπήκοοι σας είναι τόσο ηλίθιοι όσο οι δικοί μου, δείτε τι μπορείτε να τους κάνετε.

Η ομιλία θα είχε τρελό σουξέ και θα έφερνε πίσω τους συνέδρους στην αίθουσα. Θα μπορούσε κιόλας να εκδοθεί σε βιβλίο με έξοδα του συμπεθέρου και την ευλογία του Deluxe επισκόπου, με τα έσοδα να καταλήγουν… Αυτό δεν θα μπορούσα να το προβλέψω

Όμως θα τρώγαμε κράξιμο τρελό. Άρα, περιβάλλον διά χειρός… Αναστασιάδη. Μια χαρά. Και δεν θέλω «ου».