Φόρμα αναζήτησης

Τώρα δέσαμε! Όπου να ’ναι… απελευθερώνεται

Ας το πάρουμε από εδώ: Σχόλια που είδα στο facebook και τα οποία επέκριναν έντονα το ΡΙΚ για το γεγονός ότι η εκλογή του Σίμου Ιωάννου ως νέου δημάρχου Αμμοχώστου ήταν τρίτη είδηση στα δελτία ειδήσεων.

Το θέμα δεν είναι το ΡΙΚ, όχι. Σήμερα τουλάχιστον. Είναι η ουσία της αντίδρασης και το πώς αυτό που κρύβεται πίσω από τη συζήτηση, τις συζητήσεις επί του προκειμένου, φανερώνει την αδυναμία μας να προχωρήσουμε.

Η αιχμή των σχολίων -τα οποία απηχούσαν την πολιτική αντίληψη πολλών- ήταν πως η είδηση «υποβαθμίστηκε» επειδή επρόκειτο για μια νίκη της αντιπολίτευσης η οποία, όσο κι αν επιχειρούν κάποιοι να το κρύψουν, ζει μέρες του 2002.

Παρενθετικά: Το γεγονός πως ένας Νικόλας Παπαδόπουλος τείνει να γίνει… μήλον της Έριδος ανάμεσα στις ηγεσίες των μεγάλων κομμάτων, με το μεν ΑΚΕΛ να επιχειρεί τη δημιουργία ενός μετώπου ενάντια στο Προεδρικό, τον δε ΔΗΣΥ να προσπαθεί να γλυκάνει τον Παπαδόπουλο με την ηγεσία της Βουλής προς το παρόν και βλέπουμε, αυτό κι αν δείχνει το βαθύ και τραγικό τέλμα αυτής της χώρας.

Και την καταδίκη της, ελλείψει λύσης του Κυπριακού και επανόδου σε συνθήκες πολιτειακής ομαλότητας, να κυβερνάται από τις εκάστοτε διαθέσεις της… Σαλώμης, για να το θέσω κομψά.

Του «Κέντρου» και ειδικά του ΔΗΚΟ και της εποχής στην οποία το κόμμα αυτό ζει. Με όσα αυτό συνεπάγεται.

Η αιχμή λοιπόν, την οποία είμαι σίγουρος πως πολλοί τη συμμερίστηκαν και τη συμμερίζονται ακόμη, ήταν σαφής: Η νίκη της αντιπολίτευσης έπρεπε να θαφτεί και μάλιστα επιδεικτικά από ένα ΡΙΚ αντηχείο, ΔΗΣΥ και Προεδρικού.

Χμ… Το ΡΙΚ έχει τα χάλια του, είναι γεγονός. Θυμίζει τερματικό ασθενή, πάνω από την κλίνη του οποίου γιατροί και συγγενείς κάνουν πλέον πλάκα με τηλεπαιχνίδια και σαπουνόπερες σε φω-ναΐφ ύφος. Εδώ και πολλά χρόνια όμως.

Όσο για τα περί «φερεφώνου», το οποίο έθαψε τη νίκη της αντιπολίτευσης -εγώ θα έλεγα τη «νίκη της αντιπολίτευσης» αφού ο μακαρίτης ο Γαλανός είχε κερδίσει μόλις με 23 ψήφους διαφορά τον Σίμο Ιωάννου το 2016, η δε αποχή ανέβηκε στα 2/3 των εκλογέων- όσο για τα περί φερεφώνου, λοιπόν, πρέπει να θυμηθούμε τα βασικά.

Με βασικότερο ότι το ΡΙΚ επί Τάσσου ήταν που… οργώθηκε ιδεολογικά, και ακόμα και σήμερα ειδησεογραφικά μοιάζει να απηχεί εκείνη τη θλιβερή περίοδο η οποία είχε περάσει και μας έμεινε δυστυχώς με την ανοχή, τη συνενοχή και την έγκριση του ΑΚΕΛ. Από άτομα που προσλήφθηκαν, μέχρι άλλα που μπήκαν σε θέσεις-κλειδιά και πάει λέγοντας.

Κάτι που φυσικά ταιριάζει πλέον και στη νέα «μεταμόρφωση» Αναστασιάδη στο Κυπριακό, τα εισαγωγικά διότι εάν αυτός ο άνθρωπος έχει μια ιδεολογία πέραν των… δουλειών του, αυτή είναι σίγουρα η παλιά, κλασική και απορριπτική του, όχι ο Αναστασιάδης που «ήθελε λύση». Αλλά νομίζω πως δεν την έχει καν.

Συνεπώς, παρά το σημερινό του χάλι, το ΡΙΚ, το «Κεντρο»κρατούμενο ειδησεογραφικά ΡΙΚ, δεν θα είχε ιδιαίτερο λόγο να θάψει τη «νίκη της αντιπολίτευσης». Όσο κι αν πολλοί είναι πρόθυμοι να γλείψουν το Προεδρικό. Εδώ γίνεται στα ιδιωτικά ΜΜΕ!..

Ούτε και να την πανηγυρίσει βέβαια, έτσι; Αφού εάν δεχθούμε και τα πιο πάνω, θα πρέπει να θυμηθούμε πως ο Νικόλας Παπαδόπουλος είναι ο μοναδικός Κύπριος πολιτικός στα χρονικά ο οποίος περίπαιξε την υπόθεση της Αμμοχώστου από (του κρατικού) ραδιοφώνου, λέγοντας πως κάνουμε φασαρία για μια περιοχή μικρότερη από την Αλυκή της Λάρνακας. Για να σας το πω λαϊκά και συγχωρέστε με, χέστηκε για την Αμμόχωστο. Όχι ότι είναι ο μοναδικός.

Άστε που, εξετάζοντας πάντα αυτή τη θεωρία συνωμοσίας για το «θάψιμο» της «νίκης της αντιπολίτευσης» στην επιτάφια επανεκλογή του δημάρχου Αμμοχώστου, ενδιαφέρον έχει και η εξής απορία: Εάν κέρδιζε ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ και έπαιζε τρίτη είδηση, θα θύμωνε άραγε κανείς;

Εδώ είναι το ζουμί της ιστορίας. Μέσα στο οποίο ζουμί βράζει ένα πολιτικό κριτήριο συλλογικό. Το οποίο, ακόμα και εμάς που μας αρέσουν γενικώς τα βραστά και τα νερόβραστα -εγώ προσωπικά τα λατρεύω με λαδολέμονο ειδικά και αλάτι χοντρό-, δεν θα το τρώγαμε με τίποτα.

Τόσο τραγικό είναι. Διότι η ενόχληση των περισσοτέρων, σε όλα τα κομματικά στρατόπεδα, έχει να κάνει με το εάν αυτό που συμβαίνει επηρεάζει το δικό τους. Και σε ένα τέτοιο σενάριο, η «υποβάθμιση» μιας εκλογής Κάρουλλα, λ.χ., δεν θα ενοχλούσε κανέναν. Ο ΔΗΣΥ κυβερνά και θα είχε κερδίσει. Το δε ευαίσθητο δημοκρατικό φρόνημα της αντιπολίτευσης δεν είχε προσβληθεί. Και σε μια άλλη περίοδο, με άλλον να κυβερνά, θα γινόταν ακριβώς το αντίθετο.

Θέλετε την άποψή μου; Η τραγωδία είναι πως η «υποβάθμιση» της «νίκης της αντιπολίτευσης» δεν είναι καν πολιτική πράξη. Έγινε διότι όντως στη χώρα που ζούμε τα θανατηφόρα και μπορούν και γίνονται πρώτη είδηση ακόμα κι αν καίγεται ο Αμαζόνιος και γίνεται το έλα να δεις διεθνώς – και πολιτικά.

Αν με ρωτάτε, το ότι ο Αμαζόνιος «νίκησε» την επαναληπτική εκλογή για την Αμμόχωστο και έγινε… τουλάχιστον (!) δεύτερη είδηση δείχνει πως κάτι ζει ακόμη εκεί στο Ίδρυμα και στην κλίνη του τερματικού. Τα άλλα ήταν αναμενόμενα. Πόσω μάλλον με τα θανατηφόρα να είναι σε έξαρση και με τους πλείστους συναδέλφους να νομίζουν ότι η οδική συνείδηση καλλιεργείται με την κατάργηση της έννοιας της είδησης και την αντικατάστασή της με ένα δραματικό τουίστ από τις Ιστορίες του Χωρκού.

Αυτός ήταν ο λόγος της υποβάθμισης της «νίκης της αντιπολίτευσης».

Μιας νίκης για την οποία εάν ήμουν Βαρωσιώτης δεν θα χαιρόμουν ιδιαίτερα, έχοντας κατά νου ότι οι δύο υποστηριχθέντες -από τον ΔΗΣΥ ο ένας και από ΑΚΕΛ – ΔΗΚΟ – Συμμαχία – ΔΗΠΑ, δεν μπόρεσαν να απομακρυνθούν από την ξύλινη σκιά του παρελθόντος.

Ακόμα και ο νέος δήμαρχος απέφυγε, προκειμένου να μην δυσαρεστήσει το ΔΗΚΟ, να μιλήσει ανοιχτά, να στηρίξει το παρελθόν του το 2004 και το τι υποστήριξε στο σχέδιο Ανάν, ωσάν αυτό να ήταν… ντροπή και μίλησε μόνο για… απελευθέρωση!

Πώς; Θα σας γελάσω.

Αν ήμουν Βαρωσιώτης, λοιπόν, και ήθελα διάσωση της Αμμοχώστου ακόμα και με σύγκρουση με αντιλήψεις παγιωμένες και παρωχημένες οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με τα -διαφορετικά, ναι- συμφέροντα της υπόθεσης των Βαρωσιωτών και εάν, ως τέτοιος, έτρεμα στο δίλημμα επιστροφή με τις νέες ιδέες ή απώλεια της πόλης μου και της περιουσίας μου, δεν θα είχα μεγάλες ελπίδες ότι άλλαξε κάτι. Για την ακρίβεια, δεν θα είχα καμία. Όπως ούτε και εάν έβγαινε ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ, με τον Αναστασιάδη να τρώει εν κρυπτώ με τον ηγέτη των Νέων Ιδεών και να φτιάχνονται παρέα, με τον Όζερσαϊ να τα αραδιάζει μετά.

Δεν είμαι όμως Βαρωσιώτης, αν και πρόσφυγας. Κι αυτό είναι αν μη τι άλλο μια κάποια παρηγοριά όταν αντί ξεκάθαρης θέσης ο νέος δήμαρχός «μου» θα ζητούσε… σύγκληση της φάρσας του Εθνικού Συμβουλίου και θα άφηνε τη διαχείριση της δικής μας υπόθεσης στο πολιτικό σύστημα, με την κατάληξη γνωστή, δεδομένων των ισορροπιών στη φάρσα.

Όπως επίσης δεν ακούω γενικά ειδήσεις την Κυριακή. Αυτό και εάν είναι παρήγορο. Αφήνω την υπόμνηση για το όλα όσα μας κρατούν πίσω για το πρωί της Δευτέρας. Χρόνος για απελπισία πολύς!