Φόρμα αναζήτησης

Τολμούν;

Μιλούσα, τις προάλλες, με μια φίλη. Σε φάση διαζυγίου. Ιδιωτική υπάλληλος, με μισθό 1000 ευρώ μηνιαίως. Ψάχνει διαμέρισμα… Κάνει και ξανακάνει τις μαθηματικές πράξεις. Προσθαφαίρεση με αριθμούς που καθορίζουν την ποιότητα της ζωής της ίδιας, κυρίως όμως των δύο παιδιών της. Τόσα ο μισθός, τόσα η διατροφή, μείον τόσα για σουπερμάρκετ, ρεύμα, νερό, υποχρεώσεις. Δεν βγαίνει. Τα ενοίκια, λέει, είναι πανάκριβα. Το έψαξε τόσο πολύ που πλέον το στομάχι της δένεται κόμπος σαν δει μπροστά της αγγελίες για ενοικίαση διαμερισμάτων/σπιτιών. Στην καλύτερη περίπτωση, το ενοίκιο για ένα δυαράκι (επιπλωμένο), μέτριας κατάστασης, ανέρχεται στα 750 ευρώ. Ρωτούσε απεγνωσμένα τι να κάνει. Να παραμείνει σε έναν τοξικό γάμο απλώς και μόνο γιατί υπάρχει ένας ακόμη μισθός (του συζύγου) στον οικογενειακό προϋπολογισμό; Να κάνει το μεγάλο άλμα στη ζωή της; Aν όμως δεν βγάζει τα προς το ζην, τι θα απογίνουν τα παιδιά της; Είναι πρωτίστως μάνα και το μόνο που ζητά είναι τα παιδιά να μεγαλώσουν σε ένα αξιοπρεπές και υγιές περιβάλλον, με μια μάνα ευτυχισμένη. Γιατί, όπως η ίδια υποστηρίζει, «καλή μάνα είναι η ευτυχισμένη μάνα».

Δεν διαφώνησα. Άκουγα αποσβολωμένη την κραυγή απόγνωσης αυτής της φίλης. Και θύμωσα. Με την κατάντια στην οποία έχει περιέλθει η Κύπρος. Με τους (αν)αρμόδιους που σφυρίζουν αδιάφορα, που κλείνουν τα αφτιά και τα μάτια μπροστά σε καταστάσεις που απασχολούν χιλιάδες πολίτες. Πού είναι το κράτος; Γιατί επιτέλους δεν τίθεται μια «οροφή» στο ύψος των ενοικίων; Γιατί δεν μπορεί η συγκεκριμένη φίλη και η κάθε φίλη να αποφασίσουν οι ίδιες για τις ζωές τους;

Για τα παιδιά τους; Πόσο άδικη είναι αυτή η κατάσταση για τις χιλιάδες μονογονιούς που πριν καλά – καλά μπει ο μισθός τους στην τράπεζα το μεγαλύτερο μέρος κάνει φτερά για την ανάγκη (την πρώτη και ίσως την πιο σημαντική) της στέγασης; Το κοινωνικό αυτό ζήτημα δεν αγγίζει βεβαίως μόνο τους μονογονιούς. Υπάρχουν νέα ζευγάρια που θέλουν να ζήσουν μόνα τους. Υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και δεν μπορούν να αγοράσουν κάποιο ακίνητο. Κάπου πρέπει να μείνουν… Οι δε μικρομεσαίες επιχειρήσεις έφτασαν στα όριά τους. Τα ενοίκια είναι τόσο υψηλά που απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του τζίρου τους. Πώς να ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι τις οικογένειές τους; H αυξητική τάση που παρουσιάζουν τα ενοίκια παγκυπρίως αποτελεί πρόβλημα με πολύ σοβαρές κοινωνικές προεκτάσεις. Οι τιμές προκαλούν ζάλη και ο «νόμος» της αγοράς και της ζήτησης -σε αυτή την περίπτωση- λειτουργεί σε βάρος των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού.

Η δε προσέγγιση για το «αόρατο χέρι της αγοράς που μας ταΐζει» για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται στην πράξη μια νεοφιλελεύθερη θεωρία που λειτουργεί σε βάρος των οικονομικά δυσπραγούντων συμπολιτών μας. Το κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του. Αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση. Η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών Κωνσταντίνος Πετρίδης θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους κόντρα σε προσεγγίσεις και θεωρίες που προβάλλονται επιτηδευμένα με σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγαλοκαρχαριών της αγοράς. Τολμούν;

Υ.Γ. Το «αόρατο χέρι» είναι μια μεταφορά που χρησιμοποίησε ο Άνταμ Σμιθ για να περιγράψει την αρχή της πεφωτισμένης ιδιοτέλειας. Σύμφωνα με τον Άνταμ Σμιθ ένα άτομο που δρα για το προσωπικό του συμφέρον τείνει να προωθεί και το συμφέρον της κοινότητάς του.