Φόρμα αναζήτησης

Το βαθύ κράτος, οι πρόσφυγες και η πεζίνα που δεν λείφκει

 

«Ο προσφυγικός κόσμος χρησιμοποιήθηκε για να στηθούν πολιτικές καριέρες οι οποίες στη συνέχεια έγιναν ένα βαθύ κράτος που δεν θέλει –μαζί με την Τουρκία– λύση του Κυπριακού».

To είπε χθες το μεσημέρι o δήμαρχος Αμμοχώστου Αλέξης Γαλανός μιλώντας στην εκπομπή του Σωτήρη Παρούτη και της Μαριλένας Ευαγγέλου «Control Panel» στον Πολίτη 107.6.

Και είναι μια μεγάλη αλήθεια αυτό που είπε ο κ. Γαλανός, ο οποίος μάλιστα χρησιμοποίησε και τον όρο «αμνοερίφια» για να περιγράψει τους υπόλοιπους πρόσφυγες οι οποίοι δεν αντέδρασαν ποτέ στη μετατροπή τους σε πολίτες β’ κατηγορίας. Αυτό και εάν είναι αλήθεια.

Για αυτό άλλωστε ήταν που, αν θυμάστε, είχα επιλέξει να γράψω –στην επέτειο της εισβολής– πως με τους Τουρκοκύπριους να έχουν πια καταλάβει ότι η Τουρκία δεν ήρθε εδώ για να τους σώσει, οι μοναδικοί οι οποίοι ευλογήθηκαν πραγματικά από την εισβολή της Τουρκίας είναι οι Ελληνοκύπριοι.

Οι της α’ κατηγορίας. Αυτοί που είδαν τις αξίες της γης τους –και όχι μόνο εκείνης– να πολλαπλασιάζονται στο νησί που μας απέμεινε μετά την εισβολή ή που τσίμπησαν τις τ/κ περιουσίες και πλούτισαν, την ώρα που οι πρόσφυγες έσβηναν στα παραπήγματα του Τσιακκιλερού και αλλού.

Ήταν για αυτό το σχόλιο που ένα φασίζον δίποδο είχε γράψει τότε: «Εγώ έβαλα κατά λάθος τον σταθμό που κάνει εκπομπή κάθε απόγευμα και το μόνο που σκέφτηκα ήταν να βρεθεί κάποιος να του φυτέψει μια στην τζιεφαλή να ποσπάζεται […]», κάνοντας όλα τα είδη υπανθρώπων από επιλογή, ανάμεσά μας, να αρχίσουν να ξερνούν μίσος στα social media.

Ναι, οι πρόσφυγες είναι πολίτες β’ κατηγορίας. Με εξαιρέσεις, κάποιους που έκτισαν ξανά τις ζωές τους και κατάφεραν να βγάλουν λεφτά, αλλά είναι. Όμως, είναι γεγονός πως δεν αντέδρασαν και δεν αντιδρούν, ούτε και όταν κάποιοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και άλλοι –και εμείς πρόσφυγες συνήθως– λέμε τα πράγματα με έναν τρόπο πιο έντονο μπας και ταράξουμε λίγο τα νερά. Τίποτα δεν γίνεται.

Ούτε όταν το είπε ο Σωκράτης Χάσικος ζητώντας, πολύ σωστά, αποζημιώσεις για τους πρόσφυγες σε περίπτωση μη λύσης από τον συσσωρευμένο πλούτο των άλλων, ούτε και τώρα που το λέει ο Γαλανός.

Τίποτα δεν θα γίνει.

Χώρια που, αν και διατηρώ φιλικά αισθήματα και για τους δύο και τους γνωρίζω εδώ και πάρα πολλά χρόνια, φοβάμαι πως τα λόγια τους είναι αυτό που οι Εγγλέζοι περιγράφουν με τη φράση «too little too late».

Διότι δεν θυμάμαι κανέναν τους να έχει πει κάτι δημόσια με την όποια απολογητική διάθεση για τον σημαντικό τους ρόλο στην ανατροπή του Βασιλείου σε μια μεγάλη ευκαιρία που είχαμε τότε, όταν ο μεν Αλέξης Γαλανός καλούσε τον κόσμο να τον ρίξει ουσιαστικά με τη φράση «έλειψεν του η πεζίνα», ο δε Σωκράτης Χάσικος στήριζε με τα χίλια την πατριδοκαπηλία του μακαρίτη του Κληρίδη.

Το βαθύ κράτος –derin devlet– στο οποίο αναφέρθηκε ο Αλέξης Γαλανός –ένας όρος διεθνής πλέον τον οποίο όμως γέννησε η σύγχρονη Τουρκία– είναι ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα. Και φυσικά, ειδικά εάν μιλάμε για το Κυπριακό και την προσπάθεια να μείνει έστω η μισή χώρα αλλά να είναι έτσι που να μπορούν να την απομυζούν κάποιοι, η Εκκλησία ΛΤΔ. Πρώτη και καλύτερη. Το χειρότερο των καρκινωμάτων αυτής της κοινωνίας.

Η διαφοροποίηση, έστω και ύστερη των όποιων πολιτικών, είναι αξιοσημείωτη και αξιέπαινη. Πλην όμως, η ουσία είναι μία και ο μπακλαβάς γωνία, για να μην το ζορίζουμε και πολύ: Τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα είναι αυτά που εμποδίζουν τη λύση. Και όσον αφορά εμάς, τη δική μας κοινότητα στον βαθμό που της αναλογεί η ευθύνη για τη μη λύση, είναι τα μικροπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Και σε αυτό, ουδείς αναμάρτητος.

Αριστερά και δεξιά. Διότι και το ΑΚΕΛ, πέρα από τις αμέτρητες παλινδρομήσεις του –και πριν από την εισβολή– για τέτοιους λόγους ήταν που είχε κάνει την κωλοτούμπα της Μεγάλης Παρασκευής του 2004, λέγοντας στα δικά του αμνοερίφια ότι θα ψήφιζε «όχι» τελικά, για να… τσιμεντώσει το «ναι».

Το ίδιο και ο Αναστασιάδης ο οποίος τότε παρίστανε τον υπέρμαχο της λύσης, αλλά τελικά την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια και απεκδύθηκε τις ευθύνες του μαεστρικά. Σιγά που θα… διακινδύνευαν και αυτός και οι γύρω του και αυτοί που τον στηρίζουν τα δικά τους συμφέροντα και οι δουλειές να διαμοιραστούν με άλλους.

Ο προσφυγικός κόσμος; Δεν αντιδρά. Ούτε και όταν του λένε πως δεν υπάρχει περίπτωση αποζημιώσεων… αλλά υπήρχαν τα 2,5 δισεκατομμύρια για να μπουν ως προίκα στον Συνεργατισμό προκειμένου να τον πάρει η Ελληνική, όταν τεχνηέντως αφέθηκε επί πέντε χρόνια να είναι σε διαδικασία κατάρρευσης έτσι που να μην βρίσκουν επενδυτές όταν τους έψαξαν.

Με τα γαλάζια αμνοερίφια να χάφτουν τα περί… σωτηρίας των καταθέσεων των φτωχών και να το γράφουν και δημόσια, υπερασπιζόμενα τον Αναστασιάδη. Ανάμεσά τους και πολλοί πρόσφυγες.

Διότι, κ. Γαλανέ μου, όπως λέει και ένας ακροατής μου τακτικός, ο Κυπραίος είναι φτανός από τη φύση του – όσο κι αν νομίζει ότι είναι έξυπνος κιόλας. Η πραγματικότητα φωνάζει το αντίθετο. Έτσι είμαστε.

Ελάχιστοι ήταν εκείνοι οι πολιτικοί που του έλεγαν την αλήθεια για το Κυπριακό διαχρονικά. Στους πρόσφυγες επίσης. Και κατέληξαν να εξαφανίζονται με ποσοστά υπό το μηδέν και με τις φτυμμαθκιές να θυμίζουν τις βροχές του χειμώνα που μας αφήνει.

Αυτός είναι ο Κυπραίος. Ο Κυπραίος, ο πρόσφυγας επίσης, θέλει δούλεμα. Του αρέσει. Έτσι έκαναν καριέρες όλοι οι πολιτικοί που δεν πήγαν σπίτι τους, όπως αυτοί που έλεγα πριν. Όλοι όμως.

Το δε βαθύ κράτος, από το ρηχό του μυαλού του είναι που ξεκινά. Χωρίς αυτό, οι πολιτικοί που επιβίωσαν, έστω και σε ήσσονος σημασίας αξιώματα, θα ήταν στα σπίτια τους προ πολλού. Όλοι.