Φόρμα αναζήτησης

Το τέλος των ψευδαισθήσεων της νέας στρατηγικής

Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, η νέα τουρκική navtex, η αμφισβήτηση και της ελληνικής ΑΟΖ, μαζί με τη δήλωση του Νίκου Αναστασιάδη ότι «η μοναδική οδός… να σταματήσουν τέτοιου είδους παραβατικές συμπεριφορές είναι η υιοθέτηση μιας αποφασιστικής στάσης, η οποία μέσω κατάλληλων μέτρων θα στέλνει ξεκάθαρα μηνύματα» έδωσαν μια ακόμα ευκαιρία σε όσους χρόνια τώρα φυλάνε Θερμοπύλες να βγουν μπροστά. Να σταθούν στη σειρά και να δηλώσουν εκ νέου δικαιωμένοι. Υπενθυμίζοντας ότι αυτοί είχαν προ πολλού εκτιμήσει ότι η Τουρκία δεν μπορεί να τυγχάνει καμιάς εμπιστοσύνης και επικρίνοντας τους αφελείς που θεωρούσαν ότι μια λύση λειτουργική είναι εφικτή έχοντας αυτή τη χώρα απέναντι. «Οι αδέσποτοι εκφραστές του ναιναικιστάν» που «έσερναν τον χορό της ουτοπίας», έγραψε ο Άριστος Μιχαηλίδης, οφείλουν να αντιληφθούν σε τι αδιέξοδο έχουν φέρει τη χώρα. «O Ερντογάν διαλύει και το τελευταίο σύννεφο ψευδαισθήσεων» όσων ελάχιστα έχουν μάθει τους Τούρκους, έγραψε ο Γιώργος Καλλινίκου. Με το ΔΗΚΟ να προτάσσει την ανάγκη να υιοθετήσουμε επιτέλους τη νέα στρατηγική, ώστε σε συνεργασία με χώρες της ΕΕ «να προκαλέσουμε κόστος» στην Τουρκία, αναγκάζοντάς την να αλλάξει στάση.

Ποιων, όμως, οι ψευδαισθήσεις διαψεύστηκαν; Δεν είναι αυτοί που σήμερα κατηγορούν τους υπόλοιπους πως έσερναν «τον χορό της ουτοπίας» που όλο το προηγούμενο διάστημα πανηγύριζαν με τη σύναψη διμερών και τριμερών συμφωνιών επειδή έτσι θωρακίζαμε την ΑΟΖ μας; Που επένδυαν στη Ρωσία των αρχών, η οποία θα στεκόταν ανάχωμα σε κάθε τουρκική παραβατικότητα (και οι οποίοι σήμερα, που η Ρωσία έχει αφήσει στην άκρη τις αρχές, στη θέση της τοποθέτησαν τη Γαλλία;). Που δήλωναν ότι αξιοποιώντας την Ευρώπη θα μπορούσαμε να προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία; Αυτή η νέα στρατηγική -που για μια ακόμα φορά επαναφέρουν ως απάντηση στην τουρκική παραβατικότητα- τι πέραν όλων αυτών των ψευδαισθήσεων που διαψεύστηκαν είναι; Η «αποθράσυνση» (όπως γράφουν) της Τουρκίας, οι γεωτρήσεις, η διαφαινόμενη απώλεια και της Αμμοχώστου, οι ίσες αποστάσεις που κράτησε ο γ.γ. στην έκθεση για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ χωρίς αναφορά στο Βαρώσι, η αδυναμία να επιτύχουμε ουσιαστικές κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας, η απροθυμία των κρατών της ΕΕ για λήψη σκληρότερων μέτρων τι επιβεβαιώνουν πέραν του πως το να επιφέρουμε κόστος στην Τουρκία ήταν κομμάτι ενός φαύλου κύκλου αφελών ψευδαισθήσεων που ο συγκεκριμένος χώρος καλλιέργησε; Που ακόμα και σήμερα καλλιεργεί, επενδύοντας και στις δηλώσεις του Προέδρου; Ποιοι θα υιοθετήσουν την «αποφασιστική στάση», ποιοι θα στείλουν τα «ξεκάθαρα μηνύματα», με ποιες χώρες της ΕΕ θα «προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία»; Με αυτές που δηλώνουμε ότι κρατούν ίσες αποστάσεις;

«Κάποιοι οφείλουν επιτέλους να αντιληφθούν με ποιους έχουμε να κάνουμε… Είναι με αυτή την Τουρκία που θα λύσουμε το Κυπριακό;», διερωτάτο την Τετάρτη στέλεχος του κεντρώου χώρου. Πώς, όμως, η υπενθύμιση του με ποιους έχουμε να κάνουμε διαφοροποιεί τα δεδομένα; Δεν είναι με τους ίδιους που θα έχουμε να κάνουμε είτε λύσουμε το Κυπριακό είτε όχι; Πότε η επιδίωξη για λύση είχε να κάνει με το πόσης εμπιστοσύνης μπορεί να απολαύει η Τουρκία; Είναι δυνατόν όλοι αυτοί που απορρίπτουν κάθε συνθηκολόγηση με αυτήν να αδυνατούν (ακόμα και σήμερα που βολτάρει στην ΑΟΖ μας, φλερτάρει με την ελληνική ΑΟΖ) να αντιληφθούν πως δεν βρίσκεται μακριά και με ενδεχόμενη λύση θα τη φέρουμε κοντά, ότι δεν είναι ένας εξωτερικός παράγοντας που κάποιοι προσπαθούν να καταστήσουν κομμάτι του προβλήματος και μιας μελλοντικής λύσης, αλλά βρίσκεται ήδη μέσα στη χώρα; Μπορεί αυτή η προβληματική συμπεριφορά της Τουρκίας να λειτουργεί ως επιχείρημα για να μην αγγίζουμε την υφιστάμενη κατάσταση;

Πώς γίνεται όλοι αυτοί που έχουν στηθεί στη σειρά πανηγυρίζοντας επειδή για μια ακόμα φορά δικαιώνονται να μην αντιλαμβάνονται ότι οι εξελίξεις κάθε άλλο παρά τους δικαιώνουν; Αν κάτι κάνουν είναι να καταρρίπτουν τη διαχρονική ρητορική τους; Διότι πού βασίστηκε αυτή η ρητορική της «δεύτερης καλύτερης λύσης» (που στην πορεία ανήχθη σε πρώτη); Στο ότι τώρα ξέρουμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, ενώ μια λύση, που δεν θα καλύπτει στο απόλυτο τις επιδιώξεις μας, ενέχει τον κίνδυνο να οδηγήσει σε κάτι πολύ χειρότερο. Πώς γίνεται να μην μπορούν να αντιληφθούν ότι τα όσα βιώνουμε σήμερα το μόνο που επιβεβαιώνουν είναι πόσο αβέβαιο είναι και το status quo; Με τη μόνη διαφορά ότι, σε αντίθεση με τη λύση, δεν παρέχει καμιά δυνατότητα επηρεασμού του; Πως η διαιώνιση της υφιστάμενης κατάστασης έχει καταστήσει την κακή λύση βεβαιότητα;

Είναι δυνατόν να μην κατανοούν ότι δεν είναι η υπογραφή μας που επιβάλλει τις πραγματικότητες αλλά η ίδια η τάξη πραγμάτων; Πως τετελεσμένα μπορούν να δημιουργηθούν και χωρίς τη δική μας υπογραφή; Ήδη δημιουργούνται. Ότι δεν έχει καμιά σημασία, όπως έγραφε ο Ralph Inge, το πρόβατο να περνάει αποφάσεις υπέρ της χορτοφαγίας, όσο ο λύκος εξακολουθεί να έχει διαφορετική γνώμη»; Να φοβούνται την Τουρκία απέναντι, αλλά να νιώθουν άνετα με αυτήν την Τουρκία μέσα στη χώρα; Να μην την εμπιστεύονται ως συνομιλητή, αλλά να κάνουν τα πάντα ώστε να τη διατηρούν εδώ ως κατακτητή;

Κυρίως όμως είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται ότι τα όσα βιώνουμε σήμερα είναι το τέλος των δικών τους ψευδαισθήσεων, αποτέλεσμα της δικής τους νέας στρατηγικής;

antopoly@cytanet.com.cy

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.