Φόρμα αναζήτησης

Το ψέμα που μας κολακεύει

«Αυτοί που φωνάζουν να ξεκινήσουν οι συνομιλίες σήμερα, είναι αυτοί που δεν θέλουν λύση», επαναλάμβανε την Τρίτη σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή ο Χρύσης Παντελίδης, υποδεικνύοντας πως για να έχει οποιεσδήποτε πιθανότητες επιτυχίας η όποια προσπάθεια θα πρέπει να υπάρξει διαφοροποίηση της τουρκικής στάσης. «Με ποιον θα συνομιλήσουμε; Σε ποια βάση;» διερωτάτο», και εξηγούσε πως εάν μπούμε σε έναν νέα κύκλο διαπραγματεύσεων, η κατάληξη δεν μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο πέρα από ένα νέο ναυάγιο ή την πλήρη υιοθέτηση από μέρους μας των τουρκικών θέσεων. Είναι μία θέση βέβαια που καλλιεργείται μετά το Κραν Μοντανά και από τον Πρόεδρο και το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων πλην του ΑΚΕΛ, καθώς και από την πλειοψηφία των Μέσων.

Προφανώς και οι ενέργειες της Τουρκίας δημιουργούν ξεκάθαρες αρνητικές συνθήκες στην προσπάθεια λύσης, που έτσι κι αλλιώς δείχνει να μην αποτελεί γι’ αυτήν προτεραιότητα. Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Διότι υπάρχει και η δική μας. Τις επιδιώξεις της Τουρκίας τις ξεκαθαρίσαμε. Οι δικές μας ποιες είναι; Μήπως η διαχείριση των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι οι δικές μας επιδιώξεις είναι διαφορετικές; Ακόμα κι αν αύριο υπήρχε διαφοροποίηση της στάσης της Τουρκίας και αποφάσιζε ότι η λύση εξυπηρετεί τα συμφέροντά της, αγνοούσε το γεγονός ότι η πάροδος του χρόνου της έδωσε ήδη ό,τι επιδίωκε χωρίς λύση, αποχωρούσε από την κυπριακή ΑΟΖ, αποδεχόταν- χωρίς ενδοιασμούς- μία ξεκάθαρη μορφή ΔΔΟ, τερματισμό των εγγυήσεων και αποχώρηση όλων των στρατευμάτων αμέσως, πώς αυτό θα άνοιγε τον δρόμο για επίτευξη συμφωνίας; Στη βάση ποιων δεδομένων; Σήμερα, η πλειοψηφία των κομμάτων (έχοντας παραμερίσει και το «σωστό περιεχόμενο») απορρίπτει τη ΔΔΟ ως μορφή λύσης, θέτει προϋποθέσεις που στην ουσία καθιστούν αδύνατη την ουσιαστική συμμετοχή Τ/Κ στη διακυβέρνηση της χώρας, δεν αποδέχεται το Σύνταγμα του ’60. Σαράντα δύο χρόνια μετά την αποδοχή από μέρους μας της ΔΔΟ, περισσότερα από τα μισά κόμματα προτάσσουν το ενιαίο κράτος ως επιδιωκόμενη λύση. Ακόμα περισσότερα θεωρούν μη αποδεκτό το πλαίσιο Γκουτέρες που βρίσκεται στο τραπέζι (που επί της αρχής καταργεί τις εγγυήσεις και απομακρύνει τον τουρκικό στρατό) επί του οποίου καλούμε το γ.γ. να ξεκινήσουν οι συνομιλίες. Και η κυβέρνηση δεν είναι σίγουρη ποιο πλαίσιο αποδέχεται ως βάση διαπραγμάτευσης, ούτε ποια λύση επιδιώκει, διαμορφώνοντας αντίστοιχα και την κοινή γνώμη. Άρα, ακόμα και με τον τουρκικό παράγοντα εκτός εξίσωσης, πώς θα μπορούσαν να αποδώσουν οι συνομιλίες;

Ακούω φίλους, με κάθε ευκαιρία, να συζητούν επιμέρους πρόνοιες και να αναλύουν δεδομένα. Να εξηγούν πόσο σημαντικό είναι το όποιο σχέδιο να περιλαμβάνει επιστροφή της Μόρφου, να επιμένουν ότι με εγγυήσεις η λύση δεν περνά από δημοψήφισμα, και άλλους να προτείνουν να μην βαστούμε έως ότου δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες στην άλλη πλευρά. Αυτό που οφείλουμε όμως πρωτίστως να κάνουμε είναι να αποφασίσουμε τι εμείς θέλουμε και, αναλόγως, να προσαρμόσουμε τη ρητορική μας. Διότι, έστω κι αν ξεπεραστεί ο πολιτικός παράγοντας, υπάρχει και αυτός της κοινωνίας. Η οποία δεν ξέρω αν το αντιλαμβάνονται κάποιοι εδώ στην Κύπρο είναι ήδη διαμορφωμένη. Η εσωτερικές μετρήσεις στο ΔΗΣΥ που δείχνουν την πλειοψηφία των οπαδών του να μην επιθυμούν διάνοιξη των οδοφραγμάτων, δεν αφήνει χώρο για πολλές ερμηνείες. Όπως δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται πως ακόμα και σε περίπτωση συμφωνίας, το τελικό σχέδιο δεν θα κριθεί από τις επί μέρους πρόνοιες, ούτε θα αντιπαρατεθεί με τις όποιες εναλλακτικές. Θα κριθεί και θα αντιπαρατεθεί με τη διαχρονική ρητορική που χρόνια τώρα προωθεί τον διαχωρισμό και αποκλείει τη συμβίωση. Τον πήχη των προσδοκιών, όπως αυτός καθορίστηκε από συνθήματα όπως «όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους» και «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια», ακόμα και απ’ όσους σήμερα καλούν τον κόσμο να μετρήσει σωστά τα δεδομένα. Με μία παιδεία που αντί να κτίζει, γκρεμίζει γέφυρες. Εκείνο το «Όχι» του ΑΚΕΛ το 2004, τα αποτελέσματα του οποίου είναι ήδη ευδιάκριτα σε επίπεδο βάσης. Εκείνο το ξέσπασμα του Νίκου Αναστασιάδη εναντίον όσων επιχειρούσαν τη «διάβρωση της εθνικής μας συνείδησης». Με τη ρητορική των οπαδών της «όποιας λύσης». Κάθε μία από τις «απαράδεκτες υποχωρήσεις» των προηγούμενων που οι νυν υπόσχονταν να αποσύρουν. Τις ίδιες «λογικές» που μας οδήγησαν να πετάξουμε ως ελλειμματικό κάθε σχέδιο που τέθηκε ενώπιόν μας. Και με την τελευταία «κόκκινη γραμμή». Από μία κοινωνία που εδώ και 5 δεκαετίες βομβαρδίζεται από εθνικισμό, υπερσυντηρητισμό, «ξένες απειλές» και θεωρίες συνωμοσίας. Και βλέπει το status quο πλέον ως ιδανική επιλογή.

Το πιο πιθανό είναι πως σύντομα θα αντιληφθούμε ότι η Τουρκία ίσως και να μην είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο τελικά. Πως η αλλαγή ρητορικής (ή η πρόταξη των κινδύνων από ενδεχόμενη μη λύση) για 5 ή έξι μήνες δεν είναι αρκετή, όταν αυτής προηγήθηκαν 46 χρόνια τόσης λαϊκίστικης ανοησίας. Ότι το τέρας που όλοι μαζί κτίσαμε, και έχει καταστήσει τη διχοτόμηση στο έδαφος το μικρότερο εμπόδιο, είναι πολύ μεγάλο για να αντιπαρατεθεί μαζί του η λογική ή το όποιο επιχείρημα. Και πως τα συνθήματα που στην πορεία έγιναν οι δικές μας πραγματικότητες δύσκολα πλέον αμφισβητούνται και ακόμα πιο δύσκολα ανατρέπονται. Κυρίως όταν αυτοί που σήμερα κατηγορούν τον Αναστασιάδη ότι δεν θέλει λύση, ετοιμάζονται να συνεργαστούν σε όλα τα επίπεδα με έναν άνθρωπο που κατηγορείται ακόμα από τους μέχρι σήμερα συνεργάτες του πως ούτε καν το όνομα της ΔΔΟ δεν μπορεί να αναφέρει.

antopoly@cytanet.com.cy

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.