POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Το ψέμα που μας κολακεύει



 

 

«Καταπίνουμε με απληστία κάθε ψέμα που μας κολακεύει, αλλά την αλήθεια που μας φαίνεται πικρή τη ρουφάμε γουλίτσα-γουλίτσα», Ντενί Ντιντερό

 

Με αφορμή την επικείμενη πενταμερή και με δεδομένες τις χαμηλές προσδοκίες ως προς το τι μπορεί να φέρει, αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα μια συζήτηση όσον αφορά τις προοπτικές του Κυπριακού: Τις στρατηγικές που υιοθετήσαμε ή θα πρέπει να υιοθετήσουμε, τις υποχωρήσεις που αποδεχθήκαμε, πώς θα πρέπει να προχωρήσουμε, τη στάση της Τουρκίας. Αν κάτι όμως σημάδεψε -περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- την πορεία του Κυπριακού, αν κάτι τελικώς θα την καθορίσει, αυτό είναι η ατέρμονη υποκρισίας μας. Η οποία επιβεβαιώνεται για ακόμη μία φορά.

Ακούς πολιτικούς καθημερινά να αναλύουν τις διάφορες πτυχές και πρόνοιες που θα πρέπει να περιέχονται στο οποιοδήποτε σχέδιο. Να θέτουν ως προϋπόθεση για αποδοχή της οποιασδήποτε συμφωνίας την επιστροφή της Μόρφου και της Αμμοχώστου, να δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να δεχθούν λύση που θα συμπεριλαμβάνει εγγυήσεις, να απορρίπτουν παραμονή του τουρκικού στρατού και την εκ περιτροπής προεδρία. Κι όλους μαζί να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η επίλυση του Κυπριακού δεν είναι εφικτή λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας. Είναι όμως η Τουρκία το μόνο εμπόδιο στην προωθούμενη λύση; Έστω κι αν αύριο υπήρχε διαφοροποίηση της στάσης της, αποφάσιζε ότι η λύση εξυπηρετεί τα συμφέροντά της, αγνοούσε το γεγονός ότι η πάροδος του χρόνου της έδωσε όσα επιδίωκε ώστε πλέον να μην χρειάζεται την οποιαδήποτε συμφωνία, αποδεχόταν -χωρίς ενδοιασμούς- μια ξεκάθαρη μορφή διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας (ΔΔΟ), τερματισμό των εγγυήσεων και αποχώρηση όλων των στρατευμάτων αμέσως, πώς αυτό θα άνοιγε τον δρόμο για επίτευξη συμφωνίας;

Ακόμα και σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων -έχοντας παραμερίσει και το «σωστό περιεχόμενο»- απορρίπτει τη ΔΔΟ ως μορφή λύσης, θέτει προϋποθέσεις που στην ουσία καθιστούν αδύνατη την ουσιαστική συμμετοχή Τ/Κ στη διακυβέρνηση της χώρας, δεν αποδέχεται το Σύνταγμα του ’60. Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά την αποδοχή από μέρους μας της ομοσπονδίας, περισσότερα από τα μισά κόμματα (που ετοιμάζονται να συνοδέψουν τον Πρόεδρο στις συνομιλίες και ανησυχούν μπας και οδηγηθούμε σε νέο ναυάγιο) προτάσσουν το ενιαίο κράτος ως επιδιωκόμενη λύση. Ακόμα περισσότερα θεωρούν μη αποδεκτό το πλαίσιο Γκουτέρες, επί του οποίου θα συζητήσουμε και θα επιδιώξουμε να καταλήξουμε σε συμφωνία. Και η κυβέρνηση που μέχρι πρόσφατα δεν ήταν σίγουρη ποιο πλαίσιο αποδεχόταν ως βάση διαπραγμάτευσης, ούτε ποια λύση επιδίωκε, μεταβαίνει χωρίς ξεκάθαρη θέση ούτε ως προς το αν αποδέχεται την πολιτική ισότητα ούτε πώς την εννοεί. Το ίδιο ισχύει και για την κοινωνία. Δημοσκόπηση της «Κ» την περασμένη Κυριακή δείχνει μια ξεκάθαρη στροφή της πλειοψηφίας σε λύσεις πέραν της ΔΔΟ. Μόνο ένας στους τρεις (38%) πλέον αποδέχεται τη συγκεκριμένη μορφή λύσης. Το ίδιο σχεδόν ποσοστό δηλώνει ως επιλογή του να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν. Ενώ εσωτερικές μετρήσεις στο κυβερνών κόμμα συνεχίζουν να δείχνουν την πλειοψηφία των οπαδών του να μην επιθυμεί διάνοιξη των οδοφραγμάτων. Άρα ακόμα και με τον τουρκικό παράγοντα εκτός εξίσωσης, πώς θα μπορούσαν να αποδώσουν οι συνομιλίες;

Για μία ακόμη φορά κρυβόμαστε πίσω από τον παράγοντα Τουρκία. Της οποίας η δεδηλωμένη πλέον πρόθεση για λύση δύο κρατών προφανώς και δημιουργεί ένα τεράστιο εμπόδιο στην προσπάθεια λύσης. Η στάση της Τουρκίας όμως δεν αναιρεί τις υπόλοιπες πραγματικότητες. Και αυτές είναι ότι μεταβαίνουμε στην τελευταία (ή μία εκ των τελευταίων) σύμφωνα με όλους ευκαιρία αποτροπής της διχοτόμησης, με την πλειοψηφία των δυνάμεων να απορρίπτει τη μορφή λύσης επί της οποίας διαπραγματευόμαστε, καθώς και το πλαίσιο που πάμε να συζητήσουμε. Και με την κοινή γνώμη ήδη διαμορφωμένη. Πως ακόμα κι αν φτάναμε σε μια τέλεια -υπό της περιστάσεις- συμφωνία, αυτή δεν θα μπορούσε να περάσει. Διότι, το τελικό σχέδιο δεν θα κριθεί από τις επιμέρους πρόνοιες. Θα κριθεί και θα αντιπαρατεθεί με τη ρητορική που χρόνια τώρα προωθεί τον διαχωρισμό και αποκλείει τη συμβίωση. Τον πήχη των προσδοκιών, όπως αυτός καθορίστηκε από συνθήματα όπως «όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους», ακόμα και απ’ όσους σήμερα καλούν τον κόσμο να μετρήσει σωστά τα δεδομένα. Με μια παιδεία που αντί να κτίζει γέφυρες τις γκρεμίζει. Τις ίδιες «λογικές» που μας οδήγησαν να πετάξουμε ως ελλειμματικό κάθε σχέδιο που τέθηκε ενώπιόν μας. Από μία κοινωνία που εδώ και 5 δεκαετίες βομβαρδίζεται από εθνικισμό και λαϊκίστικη ανοησία. Και βλέπει πλέον το status quο ως ιδανική επιλογή.

Γι’ αυτό κι αν σταματήσουμε για μια στιγμή να καταπίνουμε με απληστία κάθε ψέμα που μας κολακεύει, θα αντιληφθούμε ότι η Τουρκία ίσως και να μην είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο τελικά. Ότι το τέρας που όλοι μαζί κτίσαμε, και έχει καταστήσει τη διχοτόμηση στο έδαφος το μικρότερο εμπόδιο, είναι πολύ μεγάλο για να αντιπαρατεθεί μαζί του η λογική ή το όποιο επιχείρημα. Και πως τα συνθήματα που στην πορεία έγιναν οι δικές μας πραγματικότητες δύσκολα πλέον αμφισβητούνται και ακόμα πιο δύσκολα ανατρέπονται. Κυρίως όταν αυτοί που ηγούνται σήμερα της προσπάθειας για λύση ετοιμάζονται να συνεργαστούν σε όλα τα επίπεδα με έναν άνθρωπο που κατηγορείται ακόμα από τους μέχρι πρότινος συνεργάτες του πως ούτε το όνομα της ΔΔΟ δεν μπορεί να προφέρει.

 

antopoly@cytanet.com.cy

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.