Φόρμα αναζήτησης

Το παρελθόν μια πληγή στην καρδιά μου

Αχ και τι δεν μου θυμίζει αυτή η επίθεση. Αυτός ο εμπρησμός. Το παρελθόν είναι μια πληγή στην καρδιά μου. Πολύ βαθιά. Ουσιαστικά δεν θέλω να το θυμάμαι καθόλου. Αλλά νά. Μου το θυμίζουν. Όποτε βάλουν βόμβα σε ένα τζαμί, πάντα εκείνο το βράδυ έρχεται στο μυαλό μου. Μπαϊρακτάρ. Και Ομεριγιέ. Τινάχτηκαν στον αέρα σε μια στιγμή. Τι χαμός ήταν εκείνος. Τι οργή. Τι μίσος. Η δεύτερη χρονιά της κοινής μας Δημοκρατίας. Ο λαός σε αναβρασμό. Ο Ντενκτάς πυρ και μανία. Εγώ 14 χρόνων. Ο μεγάλος μου αδελφός εξέδιδε εβδομαδιαία εφημερίδα. Την «Ακίν». Σε ένα τυπογραφείο στην οδό Μετζιντιγιέ. Ήμουν πολύ περίεργος εκείνη την ημέρα. Πώς θα έγραφε αυτόν τον πρωτοσέλιδο τίτλο. Έγραψε το εξής: «Βομβιστικά επεισόδια που αμαυρώνουν την τουρκοκυπριακή ιστορία και τον πολιτισμό». Εγώ πώς θα τον έγραφα;

Δύο νέοι δικηγόροι. Και δημοσιογράφοι. Εξέδιδαν και εκείνοι εβδομαδιαία εφημερίδα. Την «Τζουμχουριέτ». Ο Αϊχάν Χικμέτ. Και ο Αχμέτ Γκιουρκάν. Και οι δύο προσπαθούσαν πολύ για να ζήσει η νεαρή Κυπριακή Δημοκρατία. Έγραφαν άρθρα νιώθοντας την ανάσα του θανάτου ανά πάσα στιγμή στον σβέρκο τους. Πίσω τους υπήρχε ένας άνδρας πελώριος σαν βουνό. Ο πρώτος πρέσβης της Άγκυρας στην Κύπρο Εμίν Ντιρβάνα. «Πρέπει να ζήσει η Κυπριακή Δημοκρατία», έλεγε και εκείνος. Δεν ανεχόταν όσους ξερνούσαν μίσος κατά της ελληνοκυπριακής κοινότητας, εκείνους που δυναμίτιζαν τις σχέσεις των δύο κοινοτήτων! Δεν άρεσε στον Ραούφ Ντενκτάς. Και ο Ντενκτάς δεν άρεσε σε εκείνον.

Δύο νέοι δικηγόροι. Και δημοσιογράφοι. Εξέδιδαν και εκείνοι εβδομαδιαία εφημερίδα. Την «Τζουμχουριέτ». Ο Αϊχάν Χικμέτ. Και ο Αχμέτ Γκιουρκάν. Και οι δύο προσπαθούσαν πολύ για να ζήσει η νεαρή Κυπριακή Δημοκρατία. Έγραφαν άρθρα νιώθοντας την ανάσα του θανάτου ανά πάσα στιγμή στον σβέρκο τους. Πίσω τους υπήρχε ένας άνδρας πελώριος σαν βουνό. Ο πρώτος πρέσβης της Άγκυρας στην Κύπρο Εμίν Ντιρβάνα. «Πρέπει να ζήσει η Κυπριακή Δημοκρατία», έλεγε και εκείνος. Δεν ανεχόταν όσους ξερνούσαν μίσος κατά της ελληνοκυπριακής κοινότητας, εκείνους που δυναμίτιζαν τις σχέσεις των δύο κοινοτήτων! Δεν άρεσε στον Ραούφ Ντενκτάς. Και ο Ντενκτάς δεν άρεσε σε εκείνον.

Δύο δικηγόροι δημοσιογράφοι. Πολύ θαρραλέοι. Δεν δίνουν σημασία στις απειλές της παραστρατιωτικής οργάνωσης. Με κάθε θυσία θα γράφουν την αλήθεια. με κάθε θυσία θα λένε την πραγματικότητα. Ανακοινώνουν στην εφημερίδα τους: «Στο επόμενο τεύχος μας θα αποκαλύψουμε εκείνους που έβαλαν βόμβα στα τζαμιά Μπαϊρακτάρ και Ομεριγιέ». Ο Αϊχάν ήταν φίλος του μεγαλύτερού μου αδελφού. Μπαίνει μέσα στην εφημερίδα μας στην οδό Μετζιντιγιέ. Το ημερολόγιο έδειχνε 23 Απριλίου 1962. Μιλούν με τον αδελφό μου. «Γιατί το γράψατε αυτό, είναι πολύ επικίνδυνο», του λέει ο αδελφός μου. «Το ξέρω, στο τέλος της υπόθεσης αυτής μπορεί να έχουμε και ξύλο και δολοφονία», λέει ο Αϊχάν. Τότε μέναμε σε ένα μέρος πίσω από το Τσαγλαγιάν. Ξυπνήσαμε το πρωί. Ετοιμαζόμουν να πάω στο σχολείο. Ο μεγάλος αδελφός μου άνοιξε το ραδιόφωνο όπως κάθε πρωί όταν ξυριζόταν. Ακούει τις ειδήσεις. Το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου. Η πρώτη είδηση: «Ψες πυροβολήθηκαν και δολοφονήθηκαν από άγνωστα πρόσωπα στην Λευκωσία δύο Τουρκοκύπριοι δικηγόροι». Μόνο λίγες λέξεις μπόρεσε να αρθρώσει ο αδελφός μου: «Σκότωσαν τον Αϊχάν και τον Γκιουρκάν»!

Το παρελθόν είναι μια πληγή στην καρδιά μου. Τα φέρετρά τους πέρασαν από το Σαράι με μια πολυπληθή πομπή κηδείας. Πέρασαν δίπλα από το γυμνάσιο όπου φοιτούσα. Η τάξη μας ήταν στον δεύτερο όροφο. Μόλις άκουσα τον θόρυβο, τις κραυγές έξω, σηκώθηκα όρθιος. Κοίταξα από το παράθυρο. «Κάθισε στη θέση σου», μου είπε ο καθηγητής. Ο μεγάλος μου αδελφός ήταν ταυτόχρονα και μεταφραστής ελληνικών στην τουρκική πρεσβεία. Μετέφραζε καθημερινά την επισκόπηση από τον ελληνοκυπριακό Τύπο και έκανε διερμηνεία για τις αντιπροσωπείες που έρχονταν από την Τουρκία κατά τις συναντήσεις τους με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Μακάριο. Πήγε στη δουλειά του στην πρεσβεία και εκείνη την ημέρα. Και ύστερα μας περιέγραψε την κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο πρέσβης Εμίν Ντιρβάνα εκείνη την ημέρα: «Πηγαινοερχόταν πολύ θυμωμένος στη βεράντα της πρεσβείας, κάπνιζε ασταμάτητα και έλεγε το εξής: Ο Ντενκτάς έβαλε να το κάνουν, ο Ντενκτάς έβαλε να το κάνουν».

Μετά από χρόνια εμφανίστηκε ένας άνδρας. Ο στρατηγός Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου. Πρώην επικεφαλής του Γραφείου Ειδικού Πολέμου. Και είπε το εξής: «Εμείς κάψαμε ακόμα και τζαμιά για να υπερασπιστούμε την εθνική υπόθεσή μας στην Κύπρο»! Αυτό ήταν που ήθελαν να πουν πριν χρόνια οι Αϊχάν και Γκιουρκάν. Πλήρωσαν το τίμημα με τη ζωή τους. Ο Γιρμιμπέσογλου έζησε 58 χρόνια περισσότερο από εκείνους. Πέθανε από φυσικό θάνατο το 2016.

Προχθές έγινε εμπρησμός στο τζαμί Κιοπρουλού Χατζί Ιμπραχίμ Αγά στη Λεμεσό. Η οργή σας και η αναστάτωσή σας με πήρε πίσω σε εκείνη την ημέρα πριν από 58 χρόνια. Πώς, πώς να μην θυμάμαι άλλωστε. Πρώτα απ’ όλα ζητήστε μια συγγνώμη, απολογηθείτε. Και μετά να μιλάτε. Δεν το γράφει στα ιστορικά σας βιβλία. Η ιστορία σας είναι μια πληγή στην καρδιά μου.

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.