Φόρμα αναζήτησης

Όμως, το παράλληλο σύμπαν τους δεν έχει θέση για ‘μας

Καθόμουν, που λέτε, και παρακολουθούσα τα της εξέλιξης της τουρκικής εισβολής στη Συρία η οποία ονομάστηκε «Πηγή Ειρήνης».

Πηγή, όπως κρήνη. Μιλάμε για διαστροφή σε επίπεδα πρωτοφανή πλέον. Εκτός κι αν η… κρήνη προέρχεται από καμιά σπασμένη σωλήνα του αποχετευτικού. Έτσι εξηγείται και η… ειρήνη του Ταγίπ που αναβλύζει!

Την ώρα λοιπόν που τα έβλεπα αυτά στην τηλεόραση, διάβαζα και διάφορα άλλα που έβγαιναν στο Timeline. Οι άθλιες φωτογραφίες των Τούρκων εισβολέων συγκρίνονταν, επιτυχώς και όχι, με ανάλογες από το 1974, όπου οι εισβολείς μοίραζαν και τότε σοκολάτες στα παιδάκια, χρησιμοποιώντας τις φωτογραφίες, όπως και σήμερα, για σκοπούς προπαγάνδας.

Επιτυχώς, διότι η μεν σύγκριση ξυπνά αναμνήσεις εφιαλτικές για εμάς. Και… όχι, διότι στις φωτογραφίες του 1974 οι Τουρκοκύπριοι όντως υποδέχονταν τους Τούρκους στρατιώτες ως σωτήρες και τέτοιοι ήταν τότε για εκείνους εάν αναλογιστεί κανείς τι θα τους έκαναν (και τους έκαναν, όσο μπόρεσαν και πριν και μετά) τα ατιμώρητα ανθρωπόμορφα της ΕΟΚΑ Β’.

Μετά είναι που κατάλαβαν πως η Τουρκία δεν είχε έρθει για να τους σώσει ή γιατί τους αγαπούσε ακριβώς!

Στη βόρεια Συρία τα πρόσωπα των παιδιών των Κούρδων το δείχνουν άλλωστε, κανείς δεν γελιέται για τις προθέσεις των «λυτρωτών». Και βεβαίως για το τι μπορεί να προκαλέσει η εισβολή όσον αφορά το προσφυγικό, τον κίνδυνο ανασύστασης του ISIS και φυσικά τις ανθρώπινες απώλειες. Που ήδη το προκαλεί.

Όπως «κατέβαινα» στο Timeline, το μάτι μου έπιασε μια είδηση η οποία -ειλικρινά δεν ξέρω πώς και ίσως να είναι και καλό αυτό- μου είχε διαφύγει προχθές. Ο Αχαρακτήριστος Β’ αμολήθηκε και πάλι σε ένα νέο παραλήρημα μπροστά στο Προεδρικό μετά από συνάντηση που είχε με τον Ανυπόληπτο (Α’).

Ερωτηθείς (γιατί, μάνα μου και ως τι;) για το Κυπριακό -απειλές Τουρκίας κ.λπ.- είχε πει, λίγο πριν αρχίσει η εισβολή στη βόρεια Συρία, το εξής υπέροχο: «Άστε τους να κοκορεύονται». Την Άγκυρα δηλαδή. Και… εξήγησε τι εννοούσε με το ακόμη καλύτερο: «Εμείς άμα κοιτάζουμε την οικονομία μας και την Εθνική μας Φρουρά -που προχτές έδειξε τη μεγαλοπρέπειά της και πρέπει να συνεχιστεί- δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε!».

Δεν διευκρίνισε εάν το άρμα που έμεινε μισόστρατα είναι μέρος της μεγαλοπρέπειας ή όχι. Και μάλλον δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία, καθώς το ζήτημα εδώ είναι η μεγαλοβλακεία, του συγκεκριμένου και πολλών οι οποίοι ασπάζονται αυτές τις ηλιθιότητες. Αν όχι αυτού, κάποιων άλλων.

Η τουρκική εισβολή στη Συρία, όπως και η εισβολή στην ΑΟΖ μας προ μερικών μηνών και εσχάτως σε σημεία της που δεν το περιμέναμε -όπως δεν περιμέναμε να το κάνει εξαρχής, να βρει τρυπάνι και διάφορα άλλα που έλεγε η κυβέρνηση και άλλοι-, όλες αυτές λοιπόν οι εισβολές θα πρέπει τουλάχιστον να μας προσγειώσουν. Αυτούς που πετούν αν μη τι άλλο.

Και να μας βοηθήσουν να ξεχωρίσουμε το φαντασιακό -προφητείες, ευσεβείς πόθους για την Τουρκία που ακροβατεί, αστρολογικές προβλέψεις, μάτιασμα, ταρώ κτλ…- από την πραγματικότητα, η οποία είναι εκεί και όποιος συμπράττει στην παραποίησή της διαπράττει -εκουσίως ή ακουσίως- ένα ανοσιούργημα.

Για αυτό δεν ωφελεί σε κάτι να… φτιαχνόμαστε μεταξύ μας και όλοι παρέα για τα ψηφίσματα που θα πάρουμε, εάν τα πάρουμε, από τον ΟΗΕ ή αλλού ή για τις κυρώσεις που θέλει να πάρει ο ΥΠΕΞ μας -ελπίζω αυτή τη φορά λέγοντας την αλήθεια- από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις οποίες κυρώσεις η Άγκυρα τις περιπαίζει δημόσια διότι έχει ζυγίσει τα πράγματα.

Δεν ωφελεί να κλαιγόμαστε ότι είμαστε οι κατατρεγμένοι και ότι ο άσπλαχνος πλανήτης δεν μας βοηθά, διότι ο πλανήτης, όπως και εμείς άλλωστε, λειτουργεί στη βάση της προστασίας των συμφερόντων του. Τίποτα άλλο.

Και το να υποβάλλεται στον κόσμο ότι τάχα τώρα ο Τραμπ -αυτός ο Τραμπ ναι, των Κούρδων «συμμάχων» του- θα μας σώσει ή ότι η Ρωσία, ο μεγαλύτερος πλέον σύμμαχος του Ταγίπ, θα μας βοηθήσει, αυτό είναι εγκληματικό. Απλώς εγκληματικό.

Εάν η πραγματικότητα δεν μας ευνοεί -και καθόλου δεν μας ευνοεί, το καταλάβαμε όταν κατέρρευσαν τα παραμύθια των συμμαχιών του Προεδρικού με βάση το αέριο με το που μπήκε μέσα η Τουρκία- εμείς πρέπει απλώς και ψύχραιμα να εκτιμήσουμε τα δεδομένα, αλλά με βάση την πραγματικότητα.

Τη δική μας. Όχι αυτών που έχουν δεύτερες και… εικοστές δεύτερες, αν χρειαστεί, ζωές σε λογαριασμούς στην Ελβετία και πίσω από εταιρείες σε φορολογικούς παραδείσους.

Μπορεί να μην μας αρέσει η πραγματικότητα. Αλλά αυτή είναι. Και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δούμε πώς τη βελτιώνουμε.

Με τις φαντασιώσεις σίγουρα όχι. Τόσες φορές πάθαμε αλλά ποτέ δυστυχώς δεν μάθαμε το παραμικρό. Και συνεχίζουμε.