POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Το «Μεγάλο Σχέδιο» απέναντι στον «Νέο Ρεαλισμό»



Πριν από μερικούς μήνες ο τέως υπουργός Οικονομικών εισήγαγε στην πολιτική ζωή έναν καινούργιο όρο, «τον νέο ρεαλισμό». Μέσα από αυτόν το όρο ήθελε να μεταδώσει το μήνυμα ότι έχουν πια δημιουργηθεί νέες συνθήκες στο Κυπριακό, τις οποίες θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας στον σχεδιασμό των επόμενων βημάτων μας. Η εκλογή Τατάρ, η φρενίτιδα Ερντογάν, οι νέες συνθήκες στην περιοχή είναι σίγουρα παράγοντες που ενισχύουν την προσέγγιση του Χ. Γεωργιάδη.

Όμως, αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, υπήρξαν επίμονες σκιές γύρω απ’ αυτήν την τοποθέτηση. Πολλοί θεώρησαν ότι ήταν αναπαραγωγή μιας πολιτικής του Προέδρου για προετοιμασία της κοινής γνώμης για το «αναπόφευκτο της λύσης δύο κρατών». Άλλοι, ότι ήταν προσπάθεια να εξασφαλιστεί το δακτυλίδι της διαδοχής. Και άλλοι –πολύ λιγότεροι είναι η αλήθεια– ότι επρόκειτο για μια αυθόρμητη, προσωπική και ανιδιοτελή τοποθέτηση.

Το σημαντικό είναι ότι αυτή η τοποθέτηση επιφανειακά φαινόταν «λογική» και «ρεαλιστική». Συνέπιπτε με τα γεγονότα και τις εξελίξεις. Έτσι, παρά τις έντονα επικριτικές αντιδράσεις, από μια άποψη «έδεσε» με την πραγματικότητα και είχε στην ελληνοκυπριακή κοινωνία μια «κρυφή» ή «σιωπηρή» απήχηση, μεγαλύτερη από ό,τι οι ενδεχόμενες σκοπιμότητες θα δικαιολογούσαν.

 

Οι συνέπειες

 

Παρά το γεγονός ότι οι έρευνες αποδεικνύουν πως η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία είναι λύση αποδεκτή από την πλειονότητα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, οι νέες συνθήκες δημιουργούν αμφίπλευρη πίεση πάνω στην προοπτική επίτευξής της. Και στις δύο κοινότητες:

(α) Στην ελληνοκυπριακή πλευρά έχουμε την παραδοσιακή πηγή πίεσης, που είναι ο μαξιμαλισμός. Η επιμονή σε λύση με χαρακτηριστικά ενιαίου κράτους από την πλειονότητα των κομμάτων πέραν των δύο μεγαλυτέρων (είτε υιοθετούν τον όρο, είτε χρησιμοποιούν πολιτικές τύπου «με το σωστό περιεχόμενο») δημιουργεί δυναμική υπέρ της διαιώνισης της στασιμότητας. Που με τη σειρά της οδηγεί σε αποτέλεσμα κοντά στη φιλοσοφία των δύο κρατών. Δίπλα σε αυτή την πηγή πίεσης, η προοπτική της ΔΔΟ έχει τώρα να αντιμετωπίσει και μια δεύτερη, τον «νέο ρεαλισμό». Όπως αυτός προκύπτει από την πολιτική του Προέδρου, μερίδας στελεχών του κυβερνώντος κόμματος, και τα δεδομένα που δημιούργησαν ο Τατάρ και ο Τσαβούσογλου με τη θέση για δύο κράτη.

(β) Στην τουρκοκυπριακή πλευρά, η προοπτική της ΔΔΟ υφίσταται πίεση από την παραδοσιακή Δεξιά του Τατάρ – ο οποίος ως «πρόεδρος» έχει πια τον πρώτο λόγο. Τώρα, υφίσταται πίεση και από τις νέες συνθήκες που διαμορφώνουν η στροφή της Άγκυρας στα δύο κράτη και η ευνοϊκή για την προώθησή της τακτική του Προέδρου Αναστασιάδη και των συνεργατών του.

 

Σταθμοί στον οδικό χάρτη

 

Οι πολίτες που θεωρούν μόνη οδό για να αποφευχθεί η οριστική διχοτόμηση τη ΔΔΟ δεν έχουν την επιλογή να αναμένουν παθητικά την έλευση του Αγίου Φωτός επί των κεφαλών της ηγεσίας, ούτε το να διαμορφωθούν από μόνες τους οι συνθήκες που να ευνοούν τη λύση. Θα πρέπει να υιοθετήσουν έναν «οδικό χάρτη» με πρωταγωνιστές τους ιδίους. Σ’ αυτόν τον οδικό χάρτη θα πρέπει να περιέχονται κάποιοι σταθμοί, όπως οι πιο κάτω:

  1. Το αποτέλεσμα των βουλευτικών. Θα πρέπει να αποτραπεί διά της ψήφου η ενδυνάμωση κομμάτων με σαφή (ή έμμεση πλην σαφή) τοποθέτηση κατά της ΔΔΟ. Ανάλογα, τυχόν ενδυνάμωση των ποσοστών του ΔΗΣΥ σ’ αυτές τις εκλογές θα έχει ως αποτέλεσμα να δοθεί το μήνυμα ότι η κοινωνία συμφωνεί με τους χειρισμούς του Προέδρου στο Κυπριακό (αλλά και στα θέματα της διαφθοράς κ.λπ.).
  2. Η άτυπη πενταμερής. Τυχόν πραγματοποίηση νέας άτυπης πενταμερούς, χωρίς διασφάλιση προηγουμένως μιας ελάχιστης κοινής βάσης, θα είναι μέγα σφάλμα. Εάν ο γ.γ. του ΟΗΕ επανεκλεγεί, ξέρει τι πρέπει να κάνει μετά την επανεκλογή του. Να ζητήσει ο ίδιος από τον Πρόεδρο ρητή δέσμευση για όλο το εύρος της πολιτικής ισότητας, και από την Άγκυρα να θέσει (προσωρινά έστω!) στην άκρη την πολιτική των δύο κρατών. Δεν είναι άμεσα στο χέρι των πολιτών. Αν όμως αρκετές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών το ζητήσουν εγγράφως από τον γ.γ., αυτός δεν θα μπορεί να τις αγνοήσει.
  3. Άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Από τον Ιούνιο οι πολίτες και οι οργανώσεις τους θα πρέπει να ζητούν επιτακτικά και με κάθε νόμιμο μέσο το άνοιγμά τους. Είναι μακρύς ο δρόμος των προσχηματικών εμποδίων. Όμως, αν το αίτημα δεν γίνει σαφές και επίμονο, τα οδοφράγματα θα μείνουν κλειστά και μετά το ξεπέρασμα της πανδημίας. Ίσως και μέχρι το 2023.
  4. Προετοιμασίες για το 2023. Το ερχόμενο φθινόπωρο θα είναι περίοδος έντονων διεργασιών όχι μόνο για τις δημοτικές εκλογές, αλλά κυρίως για τις υποψηφιότητες για τις προεδρικές του 2023. Οι πολίτες θα πρέπει να ασκήσουν την επιρροή τους μέσα από σαφή μηνύματα: Προς τον ΔΗΣΥ ότι υποψήφιος χωρίς σαφή και ειλικρινή τοποθέτηση υπέρ της λύσης θα τύχει περιφρόνησης. Και προς το ΑΚΕΛ ότι τυχόν συνεργασία με άλλον σχηματισμό, που θα οδηγεί σε υποψήφιο του «ναι μεν αλλά», θα έχει ανάλογη αντιμετώπιση. Η περίοδος του «ψηφίζω τον λιγότερο κακό» έχει παρέλθει. Ούτε Κυπριακό ούτε Διαφθορά μπορούν πια να αντιμετωπιστούν από τους «ναι μεν αλλά» υποψήφιους Προέδρους. Αυτοί που θεμελίωσαν όλες τις κακοδαιμονίες αυτού του κράτους κάποτε μπορούσαν να μας πείθουν ότι θα του κάνουν έστω ένα λίφτινγκ. Σήμερα, ούτε για Μπότοξ δεν αρκούν.

 

 

Η μόνη περίπτωση πια να λυθεί το Κυπριακό είναι να συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι οι πολίτες ότι η άλλη εναλλακτική είναι να μετατραπούμε σε ισραηλινοπαλαιστινιακό αντίγραφο. Και μάλιστα κακέκτυπο. Μόνο αν συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς κυβερνούμε τις τύχες μας, εμείς καθορίζουμε το μέλλον των παιδιών μας, θα υπάρξει αντιστροφή.

Για 71 χρόνια πεισματικά αναθέτουμε την τύχη μας στη «σοφία» των ηγεσιών μας. Καιρός να αμφισβητήσουμε την εγκυρότητα της επιλογής μας στο ίδιο το μυαλό μας. Όχι μόνο στους χαλαρούς καφενέδες μας. Μόνο η συνεννόηση και ο συντονισμός ενεργειών Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων πολιτών μπορεί να έχει κάποιο αποτέλεσμα. Όλα τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα. Μπορούμε;

Με άλλα λόγια, μόνο η απευθείας επικοινώνηση της αλήθειας μας προς τη διεθνή κοινότητα μπορεί να έχει νόημα. Και μόνο αν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι πολίτες αποφασίσουμε να μετατρέψουμε το φολκλορικό συναίσθημα σε Λόγο, τα θέλω σε πράξη και δράση, θα έχουμε πιθανότητες να αποφύγουμε την καταστροφή. Χωρίς μισόλογα, χωρίς «ναι μεν αλλά». Κάθε κιγκλίδωμα στη διαχωριστική γραμμή –στο έδαφος και στο μυαλό μας– που αφαιρούμε, κάθε βήμα συνειδητοποίησης ότι κανένας μας δεν κερδίζει χωριστά, είναι κέρδος. Λύση από τους ίδιους τους πολίτες.

Οι ζωές μας είναι στα χέρια μας.

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.