Φόρμα αναζήτησης

Το λυκόφως του 1960;

Όσα συμβαίνουν σήμερα στην ΕΔΕΚ μοιάζουν απλώς η προδιαγεγραμμένη πορεία ενός κόμματος σε αποσύνθεση. Μήπως όμως σηματοδοτούν κάτι περισσότερο;

Δεν πρέπει να βλέπουμε τον εμφύλιο της ΕΔΕΚ μέσα από τις παραμέτρους της κόντρας Σιζόπουλου – Παπαδάκη. Είναι σαν ένα ρεπορτάζ από το δικαστήριο σε υπόθεση οικογενειακών διαφορών για τα χωράφια του παππού και τα ασημικά της γιαγιάς. Δηλαδή, κανείς δεν ξέρει ποιος έχει απόλυτο δίκιο, και οι θεατές δεν θέλουν να πάρουν θέση γιατί ντρέπονται και λίγο για τη μικροπρέπεια και την πικρία των εμπλεκομένων.

Ας προσπαθήσουμε να μιλήσουμε με αριθμούς. Είτε έχει καλές προθέσεις είτε ποταπές, ο Μαρίνος Σιζόπουλος δεν κατάφερε τα τελευταία χρόνια να κάνει το κόμμα να επιστρέψει στο πραγματικό προσκήνιο. Το διατήρησε μεν στη ζωή όπως είχε κάνει και ο Γιαννάκης Ομήρου, όμως ούτε την εποχή του πρώτου ούτε του δεύτερου δεν κατάφερε το κόμμα να ξεπεράσει τις 36 με 37 χιλιάδες ψήφους που είχε λάβει τη δεκαετία του 1990 και ξανά στις βουλευτικές του 2006 και του 2011.

Το σοκ των ευρωεκλογών του 2014, όπου παρά τη συμμαχία με τους Οικολόγους οι ψήφοι έπεσαν κάτω από τις 20 χιλιάδες, δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Ο Ομήρου έφυγε, ήρθε ο Σιζόπουλος, και στις βουλευτικές του 2016 το κόμμα κατάφερε με το ζόρι να πιάσει τις 21 χιλιάδες ψήφους.

Πριν τις ευρωεκλογές, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν το κόμμα στο 5% με 8%, στάσιμο αλλά πολλές φορές πέμπτο πίσω από το ΕΛΑΜ. Ο μπαμπούλας της Ακροδεξιάς οδήγησε την ΕΔΕΚ στην έκπληξη και στις 29 χιλιάδες ψήφους. Ακόμα και ο πιο αισιόδοξος δύσκολα θα μπορούσε να δει αυτόν τον αριθμό ως κάτι πέραν του παροδικού, καθώς έκτοτε η ΕΔΕΚ δεν το έχει κεφαλαιοποιήσει και εξακολουθεί να μην εμπνέει.

Η μακροσκελής παράθεση αριθμών έχει ένα νόημα. Δείχνει πως από τη μια δεν προκύπτει πως το κόμμα βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση. Από την άλλη, δείχνει πως η στασιμότητα (στην καλύτερη περίπτωση) και η πτωτική πορεία (στη χειρότερη) δεν αλλάζουν με τακτικισμούς.

Αυτό για το οποίο πολλοί κατηγορούν τη σημερινή ηγεσία της ΕΔΕΚ είναι η προσωποπαγής προσέγγιση, η απουσία ιδεολογίας και η διοίκηση του κινήματος από μια «παρέα». Κατηγορία που δεν είναι νέα: την είδαμε και στον εμφύλιο στο ΔΗΚΟ. Και τη βλέπουμε στη δημόσια εικόνα και στην ουσιαστική παραγωγή πολιτικής των οργανισμών που φαίνονται να υπάρχουν μόνο ως εργαλεία ατομικής προβολής των Θεοχάρους, Λιλλήκα και Περδίκη.

Ο συγκεντρωτισμός στο πρόσωπο του αρχηγού και της ομάδας του δεν αφορά μόνο τα μικρά κόμματα. Εκτός από το ΔΗΚΟ, τον βλέπουμε και στον ΔΗΣΥ (όπου η πολιτική γραμμή δεν προέρχεται από πολιτική ζύμωση) και στο ΑΚΕΛ (όπου έχει βαφτιστεί με τον όρο «παραγοντισμός»). Και τα δύο κόμματα προσπαθούν να κτίσουν αφηγήματα για τις αξίες τους, τα οποία είναι διάτρητα όσο οι μεν φλερτάρουν με την Άκρα Δεξιά και οι δε παραμένουν κολλημένοι στην μικροπολιτική της πόλωσης.

Μήπως η κατρακύλα της ΕΔΕΚ είναι σύμπτωμα και προμήνυμα της κατάρρευσης του πολιτικού συστήματος που μας κληροδότησε το κράτος των οπλαρχηγών και των φυλάρχων του 1960;

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.