POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Το ερώτημα του Αλέξη Ζορμπά;



«Ο Ζορμπάς κοίταξε τ’ αστέρια, με το στόμα ανοιχτό, σα να τα ‘βλεπε για πρώτη φορά. − Τι να γίνεται εκεί πάνω! μουρμούρισε. Και σε λίγο πήρε την απόφαση, μίλησε: − Ξέρεις να μου πεις, αφεντικό, είπε κι η φωνή του ασκώθηκε επίσημη, συγκινημένη μέσα στη ζεστή νύχτα, ξέρεις να μου πεις τι πάει να πουν όλα αυτά; Ποιος τα καμε; Γιατί τα καμε; Και πάνω απ’ όλα, ετούτο (η φωνή του Ζορμπά ήταν γεμάτη θυμό και τρόμο): Γιατί να πεθαίνουμε;» […]

Το πιο πάνω ερώτημα απασχολεί τον καθένα λίγο ή πολύ κατά περιόδους και κατά συνθήκες. Υπαρξιακό ερώτημα με το οποίο γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε και πεθαίνουμε. Άλλους τους απασχολεί συνέχεια, άλλους πολύ λίγο. Σε κάθε περίπτωση τα λόγια του Καζαντζάκη διαχρονικά και αιώνια μας υπενθυμίζουν πόσο μικρή είναι η ανθρώπινη ύπαρξη. Σκουλήκια, λέει, μικρά μικρά. Την ίδια στιγμή φανερώνει μέσα από τη λογοτεχνία του πόσο μεγάλη είναι η ανθρώπινη δυνατότητα, πόσο ατελείωτη είναι, όταν μέσα σε δυο παραγράφους ερμηνεύει με τη δική του οπτική τι είναι ο άνθρωπος.

Με πόση ευκολία λοιπόν τα λόγια και η μορφή του Καζαντζάκη επιτρέπουν σε έναν ασήμαντο αρθρογράφο να παρακάμψει (μα όχι να το αποφύγει) το ανώφελο και καταθλιπτικό κοινωνικό γίγνεσθαι, να μην γράψει για το τελείωμα του Κυπριακού, να μην ασχοληθεί με τη βλακεία του ποδοσφαίρου, να μην σχολιάσει τις ορδές των υποψηφίων από 20 και βάλε κινήματα που κυνηγούν ψήφους για το βουλευτικό αξίωμα, να ξεχάσει για λίγο τον κορωνοϊό, να μην μιλήσει για τη δυσωδία και τη διαφθορά που μας πνίγει το τελευταίο διάστημα. Παρά την παράκαμψη όμως η εικόνα παραμένει ζοφερή…

[…] «− Είμαστε σκουληκάκια μικρά μικρά, Ζορμπά, αποκρίθηκα, απάνω σ’ ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η Γη μας· τ’ άλλα φύλλα είναι τ’ αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα. Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα· τ’ οσμιζόμαστε, μυρίζει, βρωμάει· το γευόμαστε, τρώγεται· το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό. Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου· από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος. Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε ανάρια ανάρια το θρό που κάνουν τ’ άλλα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν’ ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει…»*.

Και αυτό που αρχίζει μετά τα μετέωρα βήματά μας, όπως λέει ο συγγραφέας, είναι ο μεγάλος κίνδυνος ή αλλιώς ή Ποίηση! Τώρα για την ανάλυση θα ήταν κρίμα να γίνει εδώ. Ο Καζαντζάκης δεν αναλύεται τόσο εύκολα στις γραμμές ενός κυριακάτικου άρθρου…. Θέλει βιβλίο παραμάσκαλα!

 

* Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά».

 

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.