Φόρμα αναζήτησης

Το αφήγημα μας και η μοτόρα

Κάποιοι στο Προεδρικό διαμαρτύρονται διότι το ΑΚΕΛ, κάποιες οργανώσεις και απλοί πολίτες αμφισβητούν το αφήγημά μας στο Κυπριακό κυρίως σε σχέση με τη διάσκεψη στο Κραν Μοντανά. Με αποτέλεσμα, όπως λένε, να ρίχνουν λάδι στον μύλο της προπαγάνδας της Τουρκίας. Υιοθετούν εν ολίγοις τις τουρκικές θέσεις για να κάνουν φθηνή αντιπολίτευση, με τη στάση αυτή να εγγίζει τα όρια της ηττοπάθειας αν όχι της προδοσίας κατά της πατρίδας μας. «Μα τι άλλο μπορεί να κάνει ο Πρόεδρος;» αναφωνούν. «Δεν ακούτε τις δηλώσεις του Ερντογάν; Μας εκβιάζει, μας απειλεί, προβαίνει σε νέα τετελεσμένα κι εσείς αντί να τον κατηγορείτε, τα βάζετε με την κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη;»

Κάτι μου θυμίζει αυτό. Τις αντιδράσεις εναντίον του Νίκου Αναστασιάδη όταν το 2004 υποστήριξε το σχέδιο Ανάν ζητώντας μας να τιμήσουμε τις συμφωνίες Κληρίδη με την ΕΕ το 1999 για λύση-ένταξη της επανενωμένης Κύπρου στην Ευρώπη. Κατήγγειλε μάλιστα ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 24ης Απριλίου ήταν προϊόν εκβιασμών και κατά συρροή ψεμάτων προς τους πολίτες (θα θυμάστε ότι έλεγαν στους συνταξιούχους ότι θα χάσουν τη σύνταξή τους αν έλεγαν «ναι»). Τότε κάποιοι στο ΔΗΚΟ και το ΑΚΕΛ τον κατηγόρησαν για πράκτορα ξένων συμφερόντων. Διότι, όπως έλεγε τότε ο Τάσσος Παπαδόπουλος έχοντας δίπλα του τον Δημήτρη Χριστόφια, «δεν χρειάζονται αποδείξεις και χαρτόσημα» για να αποδειχθεί ότι κάποιος στρέφεται εναντίον της πατρίδας του.

Τα πράγματα και τότε και σήμερα είναι το ίδιο απλά και πάντοτε αναλλοίωτα. Τότε ο Νίκος Αναστασιάδης δεν έκανε τίποτε άλλο από το να αμφισβητεί το αφήγημα της συγκυβέρνησης ΔΗΚΟ-ΑΚΕΛ στο Κυπριακό, που συμπυκνωνόταν στο ότι η Τουρκία δεν θα τηρούσε τη συμφωνία λύσης. Τότε ο Νίκος Αναστασιάδης έλεγε ότι η Τουρκία και ο Ερντογάν ήταν έτοιμοι για λύση, ότι περιθωριοποίησαν τον Ντενκτάς και ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας συμβάδιζαν πλήρως με τη λύση του Κυπριακού, αφού είχε να κερδίσει πολύ περισσότερα.

Σήμερα το ΑΚΕΛ αμφισβητεί το αφήγημα Αναστασιάδη ότι η Τουρκία είναι μια χώρα με την οποία δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε και ότι αντί μιας προβληματικής λύσης που θα μας καταστήσει προτεκτοράτο της Τουρκίας, θα πρέπει να διασφαλίσουμε την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού. Η Τουρκία, λέει το ΑΚΕΛ, δεν διαπραγματεύεται μέσα από δημόσιες δηλώσεις αλλά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Πρέπει να την επαναφέρουμε στο τραπέζι και στη χειρότερη περίπτωση θα πρέπει να συζητήσουμε για να την εκθέσουμε.

Θα θυμάστε ότι το 2004 ο Δημήτρης Χριστόφιας μας έλεγε ότι δεν μπορούσαμε να εμπιστευθούμε την Τουρκία και συζητούσε για μέρες με τον Πάουελ, ώστε το Συμβούλιο Ασφαλείας να μπορεί να επέμβει στην Κύπρο σε περίπτωση νέας κρίσης με βάση το άρθρο 7. Τότε το ΑΚΕΛ θεωρούσε το άρθρο 7 πανάκεια για να τσιμεντώσουμε τη λύση. Τότε ο Αναστασιάδης θεωρούσε όλες αυτές τις κινήσεις κωλυσιεργία, υποστηρίζοντας ότι η Κυπριακή Ομοσπονδία είναι πλήρως διασφαλισμένη εντός της ΕΕ.

Στο Κραν Μοντανά τον Ιούλιο του 2017, όπως αποκάλυψε ο Νίκος Κοτζιάς στις 20 Σεπτεμβρίου 2017 στη Νέα Υόρκη (όταν πλέον όλα τούμπαραν και είχε ανάγκη να διασώσει την υστεροφημία του), η ε/κ πλευρά κέρδισε κάτι περισσότερο από το άρθρο 7 το οποίο προνοεί αποστολή στρατευμάτων του ΟΗΕ σε περίπτωση παραβίασης της συμφωνίας. Κέρδισε μηχανισμό εφαρμογής της λύσης που προνοούσε την παρουσία στρατευμάτων του ΟΗΕ στην Κύπρο για όσο χρονικό διάστημα απαιτούσε αυτή η εφαρμογή. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης βέβαια είδε το έγγραφο την τελευταία στιγμή, όπως είπε, και το απέρριψε διότι έμμεσα συντηρούσε… τις τουρκικές εγγυήσεις. Προσωπικά πάντως καταθέτω ότι το έγγραφο αυτό το διάβασα έναν μήνα πριν ξεκινήσει η διάσκεψη του Κραν Μοντανά! Ήταν αντικείμενο συζήτησης των κυρίων Άιντε – Μαυρογιάννη – Ναμί για μήνες.

Ιδιαίτερη μνεία σε ό,τι αφορά τις αναγνώσεις του κυπριακού αφηγήματος θα πρέπει να γίνει στον Αβέρωφ Νεοφύτου.

Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, επίσης στις 20 Σεπτεμβρίου 2017, δήλωσε πως συμφωνεί με τον Έλληνα ΥΠΕΞ για τη σημασία να διασφαλιστεί το έγγραφο του μηχανισμού εφαρμογής της λύσης, μαζί με το πλαίσιο Γκουτέρες, ως κεκτημένο της διαπραγμάτευσης. Ο κ. Νεοφύτου επεσήμανε ιδιαίτερα πως ο κ. Κοτζιάς αναφέρθηκε και στο πλαίσιο και στο άτυπο έγγραφο, τονίζοντας ότι ο γ.γ. του ΟΗΕ στο πλαίσιό του μιλά για νέο καθεστώς ασφαλείας και όχι για συνέχεια του παλιού. Το έγγραφο, σημείωσε, «έδινε κάποιο ρόλο συμμετοχής ως παρατηρητές και όχι ως τα μέλη που θα έπαιρναν αποφάσεις» στις σημερινές εγγυήτριες.

Ο κ. Νίκος Κοτζιάς (συγκεκριμένα σε συνέντευξή του στις 29 Δεκεμβρίου 2019 στον «Φ») προχώρησε ένα βήμα παρακάτω: «Στο Κραν Μοντανά κάναμε μια τομή. Θέσαμε το Κυπριακό στην πραγματική του βάση ως διεθνές πρόβλημα, διότι ασφαλώς έχει και εσωτερική πτυχή. Θέσαμε το θέμα της κατάργησης των Συνθηκών Συμμαχίας και Εγγυήσεων, που, για να μην ξεχνιόμαστε, τις εισήγαγε στη δεκαετία του 1950 ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ασφαλώς ανοήτως. Στην επόμενη διαπραγμάτευση πρέπει να ξεκινήσουμε έχοντας ως ‘ένα το κρατούμενο’ τα θέματα που κερδίσαμε στο Κραν Μοντανά. Και αυτό διότι ήταν η πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια που πήραμε και δεν δώσαμε σε μια διαπραγμάτευση».

Για να μείνουμε ακόμα λίγο στον Αβέρωφ Νεοφύτου, οφείλουμε να πούμε ότι ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ συνιστά μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση σε ό,τι αφορά την πλοκή του αφηγήματός μας. Έως μερικούς μήνες μετά το Κραν Μοντανά, αμφισβητούσε το αφήγημα του Προέδρου Αναστασιάδη μιλώντας για επερχόμενα τσουνάμια και άλλα καιρικά φαινόμενα. Στη συνέχεια ανέλαβε επιτελάρχης της προεκλογικής καμπάνιας του Νίκου Αναστασιάδη υιοθετώντας το αφήγημα: «Μα καλάν σιόρ με αυτή την Τουρκία σήμερα τι θέλετε να κάνουμε;». Σήμερα πάλι παρακαλεί τον Θεό ο Άντρος Κυπριανού να πει όλα αυτά που ο ίδιος αισθάνεται ότι δεν μπορεί να πει.

Αν αυτά ισχύουν για τα δύο μεγάλα κόμματα τα οποία θεωρητικά στηρίζουν (κατά καιρούς) τη λύση του Κυπριακού τι θα μπορούσε να πει κανείς για τα υπόλοιπα; ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Οικολόγοι, Αλληλεγγύη, ΕΛΑΜ βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου. Τα κόμματα αυτά γνωρίζουν το εύκολο κομμάτι του Κυπριακού. Γνωρίζουν τι δεν θέλουν. Όταν τους ζητηθεί να διατυπώσουν τι θέλουν καταφεύγουν σε στρατηγικές πολιτικού, διπλωματικού και οικονομικού κόστους της Τουρκίας. Τις οποίες εφάρμοσαν ο ανεπιτυχώς ο Τάσσος Παπαδόπουλος και ο Σπύρος Κυπριανού. Αυτά τα κόμματα έχουν ως μοναδικό τους ρόλο να έλκουν τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας προς την επιλογή της στασιμότητας στο Κυπριακό. Στηρίζοντας το λαϊκίστικο αφήγημα της κακής Τουρκίας και των αδικημένων Ελληνοκυπρίων, το οποίο αφομοιώνει εύκολα ένα ποσοστό 70% των Ε/Κ. Όσες φορές καταλήξαμε σε αυτό το αφήγημα ως επίσημη γραμμή, η Κυπριακή Δημοκρατία απομονώθηκε περισσότερο διεθνώς και η Τουρκία δημιούργησε νέα τετελεσμένα.

Αυτό το αφήγημα δυστυχώς δεν το αποδέχεται η διεθνής κοινότητα η οποία αποστασιοποιείται, με αποτέλεσμα η Τουρκία έχοντας υπεροπλία να κάνει αυτά που κάνει. Σήμερα εισέβαλε στην ΑΟΖ μας προχωρώντας σε παράνομες γεωτρήσεις χωρίς να έχει καμιά επίπτωση.

Το αφήγημα

Με λίγα λόγια το στερεότυπο αφήγημά μας είναι όπως η Αγία Τριάδα. Αδιαίρετο και ομοούσιο εις το διηνεκές. Όταν επικρατήσει οι αιρετικοί ρίχνονται εις την πυράν. Αιρετικοί είναι αυτοί που, σε εξάρσεις ρεαλισμού, θέλουν να ξεπεράσουν αυτό το αφήγημα. Είτε ονομάζονται Βασιλείου, είτε Κληρίδης, είτε Χριστόφιας, είτε Αναστασιάδης. Αυτοί πλήρωσαν και πληρώνουν το τίμημα. Με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να το καβαλήσουν για να τους χειροκροτήσει η φοβισμένη μάζα.

Για να το θέσω λίγο πιο λαϊκά, το αφήγημά μας δεν είναι τίποτε άλλο από μια μοτόρα παρκαρισμένη στο πάρκινγκ του Προεδρικού από το 1974. Όποιος κερδίσει τις εκλογές, αργά ή γρήγορα, κάθεται πάνω στη μοτόρα και πάει. Το δρομολόγιο είναι προκαθορισμένο, το ποιηματάκι αποστηθισμένο, ενώ δεξιά και αριστερά του δρόμου συνωθούνται πάντοτε οι ίδιοι ύποπτοι. Έτοιμοι να χειροκροτήσουν και να βροντοφωνάξουν υπέρ των δικαίων και των δικαιωμάτων της μικρής κατεχόμενης πατρίδας μας.

Μόνο που η μηχανή μας πάλιωσε, ενώ την ίδια στιγμή ο εχθρός κινείται με Φεράρι στην ξηρά και με ταχύπλοα στη θάλασσα. Δεν φαίνεται να μας απασχολεί αυτό, αφού μάλλον έχουμε υιοθετήσει και εμπεδώσει την ανιστόρητη ρήση «όπου τσακιστεί ας μείνει». Κινδυνεύουμε να επαναλάβουμε το πάθημα του Ονήσιλου στον κάμπο της Μεσαορίας το 499 π.Χ. Όταν αντιπαρατάχθηκε στον Πέρση σατράπη Αρτύβιο με τα πεπαλαιωμένα μυκηναϊκά άρματα. Τότε οι Έλληνες της Κύπρου πολέμησαν γενναία αλλά έχασαν τη μάχη.

Κάποια στιγμή το κεντρικό μας αφήγημα, που a fundamentis στηρίζεται στην επιβίωση του “κυπριακού ελληνισμού”, θα πρέπει να αλλάξει. Οι γενναίοι πλην βλάκες Έλληνες δεν είναι όχημα το οποίο θα μας οδηγήσει στο μέλλον. Όποιος εξάλλου γνωρίζει στοιχειωδώς ελληνική ιστορία είναι σε θέση να κατανοήσει ότι οι Έλληνες δεν επιβίωσαν τόσο διά της γενναιότητάς τους, όσο διά του πνεύματός τους.

 

 

 

 

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.