Φόρμα αναζήτησης

…τίποτα δεν ξεχνιέται

Με τριαντάφυλλο (παγωτό) συνοδεύεται το μαχαλεπί», έλεγε η γιαγιά μου. Και «κολλούσε» στην κουβέντα, σχεδόν πάντα, «εμείς έτσι το τρώγαμε στο χωριό μας». Ιστορίες που επαναλαμβάνονταν. Για το πώς ήταν το χωριό, η Μηλιά Αμμοχώστου. Η εκκλησία, το σπίτι της, τα σπίτια των γειτόνων. Οι δρόμοι, η πλατεία με το καφενείο. Ο κήπος, μπροστά από το σπίτι, με τα κίτρινα και τα μωβ κρινάκια, τα τριαντάφυλλα τα ροζ, αυτά τα οποία μαδούσε για να φτιάξει γλυκό τριαντάφυλλο και ροδόσταγμα. Αγαπούσε το χωριό της τόσο πολύ που πίστευε πως προσωρινά διέμενε στον συνοικισμό της Επισκοπής Λεμεσού. Άλλοτε την άκουγα να καταριέται και να βρίζει αυτούς που έφεραν την καταστροφή και άλλοτε άφηνε ανενόχλητα τα δάκρυα να κυλίσουν εκφράζοντας όλα τα παράπονά της. Η γιαγιά «έφυγε» το καλοκαίρι του 2001… Με τον καημό της προσφυγιάς. Η αλήθεια είναι πως μικρή δεν καταλάβαινα πολλά. Δεν αντιλαμβανόμουν τον πόνο -τον αγιάτρευτο- που κουβαλούσε στην ψυχή της. Μεγαλώνοντας, διάβασα, έμαθα, άκουσα, κατάλαβα πως η Κύπρος παραμένει μοιρασμένη γιατί κάποιοι συμβιβάζονται με τη διαίρεση. Γιατί κάποιοι βολεύονται με την υφιστάμενη κατάσταση, ακόμη και με την ατιμωρησία του πιο φρικτού εγκλήματος σε βάρος της πατρίδας μας. Κάποιοι, όμως, δεν μπορούν και δεν θέλουν να ξεχάσουν. Γιατί ακόμη κουβαλούν ανεξίτηλες τις πληγές του πολέμου. Ξεχνιέται, αλήθεια, το δράμα του πολέμου; Όσοι πιστεύουν πως, ναι, ξεχνιέται, να ρωτήσουν τις χαροκαμένες μανάδες που ακόμη κλαίνε τα παλικάρια τους. Τους συγγενείς αγνοουμένων που παραλαμβάνουν τον δικό τους άνθρωπο σε ένα μικροσκοπικό κουτί. Τα παιδιά που μεγάλωσαν με την ελπίδα ότι ο πατέρας, η μάνα τους θα γυρίσει, κάποτε… Τους αιχμαλώτους και τους τραυματίες του πολέμου, τις γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί βάναυσα, σωματικά και ψυχικά, από τους Τούρκους.

Πεθαίνουν οι παππούδες, οι γιαγιάδες μας, οι γονείς μας, με τον καημό της επιστροφής. Και όλοι εμείς, που δεν ζήσαμε την προσφυγιά, χρόνια τώρα ακούμε τις ίδιες ιστορίες να επαναλαμβάνονται. Μυρίσαμε νοερά τα κρινάκια και τα τριαντάφυλλα, φανταστήκαμε τη ζωή στα χωριά των παππούδων μας. Και δεν συμβιβαζόμαστε με τη διαιρεμένη πατρίδα. Ο περσινός, ο φετινός, ο κάθε Ιούλης θυμίζει την προδοσία. Η ιστορία είναι καταγεγραμμένη. Το μέλλον, μπροστά μας. Μια επανενωμένη Κύπρος. Αυτό είναι το ζητούμενο. Δικαίωση για τις θυσίες των ηρώων μας, για τον πόνο του ξεριζωμού, για αυτούς που «έφυγαν» με ανεκπλήρωτο τον πόθο της επιστροφής στον τόπο που τους γέννησε και τους ανέθρεψε…