Φόρμα αναζήτησης

Τι θα τους απαντήσει άραγε η προτεινόμενη επίτροπος;

Ιδιαίτερα πιεστικές ή απαιτητικές εάν προτιμάτε, αναμένονται οι ακροάσεις των υποψηφίων για τις θέσεις των επιτρόπων της ΕΕ, αυτήν τη φορά.

Με τίποτα δε, δεν θα ήθελα να βρισκόμουν στη θέση της Στέλλας Κυριακίδου, η οποία το δίχως άλλο θα κληθεί να τοποθετηθεί για τη μεγάλη πληγή της Κύπρου, την υπόθεση με το εμπόριο διαβατηρίων με το οποίο ασχολείται -αδιανόητο στην Ευρώπη- και το οικογενειακό περιβάλλον του Προέδρου.

Με τρόπο, μάλιστα, που οι κακές γλώσσες επιμένουν να λένε πως ουδείς είναι σε θέση να πείσει κάποιον πως, πίσω από το περιβάλλον αυτό δεν υπάρχουν συμφέροντα και του Προέδρου ή και συμφέροντα, σκέτο, του Προέδρου και ανθρώπου ο οποίος την προτείνει νέα επίτροπο της ΕΕ.

Της προεκλογικής εκστρατείας του οποίου, ανθρώπου, επιτελάρχης υπήρξε ο σύζυγός της προτεινόμενης επιτρόπου, από μία χώρα η οποία συνεχίζει να μην εφαρμόζει, όχι μόνο τη διαφάνεια, αλλά και την ίδια τη νομοθεσία της για τις πολιτικές εισφορές.

Θέμα το οποίο θα τεθεί μεν αλλά, σε αντίθεση με εκείνο των διαβατηρίων και των προεκτάσεών του -προεκτάσεις διόλου τιμητικές για την Κύπρο και την εμπλοκή της μέσω του ζητήματος σε αδιαφανείς καταστάσεις με ολιγάρχες (για να το θέσω κομψά…) και λεφτά που μπορεί να σχετίζονται με ακόμη χειρότερα πράγματα, ώστε να πλουτίζουν μερικοί στην υγειά μας- σε αντίθεση, λοιπόν, με αυτό θα ξεπεραστεί. Μάλλον…

Η Στέλλα, λοιπόν, με την οποία οφείλω να πω ότι διατηρώ μια καλή σχέση από την εποχή που δουλεύαμε για το Σύμφωνο Συμβίωσης, θα πρέπει να σκεφτεί κάτι πολύ καλό για να απαντήσει. Και η τακτική της αβλαβούς διελεύσεως που ακολουθούσε εδώ για χρόνια, εκείνο το «ασχολούμαι με κοινωνικά ζητήματα άρα συμπτωματικά είναι που δεν μιλώ για τα δύσκολα», φρονώ ότι δεν θα τη βοηθήσει. Δεν λειτουργούν έτσι εκεί.

Τουλάχιστον, εάν δεν θέλει να έχει τη μοίρα του προκατόχου της, ο οποίος έπεσε σε δυσμένεια στο Προεδρικό ΛΤΔ και φαγώθηκε τελικά, όχι τόσο για το Κυπριακό και τις απόψεις του -τις άλλοτε «απόψεις του Προέδρου», επίσης- όσο για το ότι, κυρίως, δεν παρείχε κάλυψη στην ίδια τη βιομηχανία των διαβατηρίων.

Την οποία βιομηχανία δεν θα περιγράψω ποτέ εγώ, δοθείσης της εκτός συναγωνισμού περιγραφής του Διονύση στο κείμενό του της 16ης Ιουνίου στον «Π», με τίτλο «Κύπρος: Ο όμηρος της Ανατολικής Μεσογείου».

Αυτό, αυτολεξεί: «Την ίδια στιγμή 100 Ε/Κ ολιγάρχες πωλούν ε/κ διαβατήρια και κτίζουν πύργους στη Λεμεσό έχοντας καταφέρει από το 2013 να εισπράξουν 7 δισ. δολάρια. Κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Πωλούν στους Κύπριους τον φόβο της Τουρκίας, τους εμπνέουν με πατριωτισμό και τους εξαγοράζουν με μισθούς πείνας των 800 ευρώ, ενώ αυτοί κάνουν τα παλούκια τους χρυσά».

Οι δημοσιογράφοι γνωρίζουμε, όπως το γνωρίζουν καλά και τα πολιτικά πρόσωπα αλλά και πληθώρα άλλων παραγόντων, ότι ο απερχόμενος επίτροπος πάλεψε για τα συμφέροντα της Κύπρου και με το παραπάνω, καταφέρνοντας να ξελασπώσει τη χώρα σε πάρα πολύ δύσκολες στιγμές με παρασκηνιακές παρεμβάσεις σε αμέτρητα ζητήματα, ζητώντας τη βοήθεια άλλων Ευρωπαίων επιτρόπων και όχι μόνο.

Και εξετέθη, μάλιστα, από τα ψέματα και την ανυποληψία του Προέδρου μας, ο οποίος δούλευε τους πάντες ακόμα και αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι μεσολαβούσαν για μας, όπως η Φεντερίκα Μογκερίνι.

Ο απερχόμενος επίτροπος έκανε μάλιστα όσα μπορούσε, στο πλαίσιο του ρόλου του ο οποίος είναι θεσμικός και όχι εθνικός, αφού οι επίτροποι δεν είναι επίτροποι των κρατών τους, αλλά της ΕΕ. Και αυτής πρωτίστως τα συμφέροντα είναι που αναμένονται να προασπίζονται.

Προασπίστηκε, όμως, και το ξέρουμε όλοι, μονίμως, τα συμφέροντα της Κύπρου. Από το Κυπριακό μέχρι την καταστροφή που προκάλεσε η κυβέρνηση στο… χαλλούμι, λ.χ., όπως και στο θέμα με τα διαβατήρια στο οποίο συχνά έτρεχε παρασκηνιακά να μαζέψει πράγματα και καταστάσεις.

Απλώς δεν ήταν -και πολύ σωστά δεν ήταν- διατεθειμένος πέραν των συμφερόντων της χώρας του να υπερασπίζεται και τα χρυσοφόρα επιχειρηματικά συμφέροντα διαφόρων τρίτων. Για αυτό και φαγώθηκε.

Όσοι γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις -και ευτυχώς είναι πάρα πολλοί, πέραν των δημοσιογράφων- διάβασαν με έκπληξη τις χυδαιότητες που το Προεδρικό διοχέτευσε σε ρεπορτάζ της Παρασκευής περί ελπίδας του Λόφου για… καλύτερη επικοινωνία της νέας επιτρόπου με τον Πρόεδρο.

Έναν Πρόεδρο του οποίου -για να το θέσω λαϊκά και συγχωρέστε με- τον πισινό είχε σώσει αμέτρητες φορές ο Στυλιανίδης, μεσολαβώντας μέχρι και στην Άγκυρα. Αυτό δεν είναι μυστικό άλλωστε.

Απλά το είχε κάνει μέχρι ενός σημείου, το οποίο επέβαλλε το συμφέρον της χώρας μας και όχι το συμφέρον του Αναστασιάδη ή των οιονδήποτε άλλων, το οποίο εάν δει κανείς τον διασυρμό μας για την μπίζνα των διαβατηρίων και τη φούσκα που στήθηκε στα ακίνητα για να δουλέψει, δεν είναι ακριβώς ταυτόσημο.

Θα έλεγα είναι έως και αντίθετο.

Συνεπώς, ο Στυλιανίδης δεν φαγώθηκε μόνο διότι ο Αναστασιάδης αποφάσισε να αγκαλιάσει τις νέες ιδέες του Όζερσαϊ και τις κάψες των διχοτομιστών. Κυρίως, φαγώθηκε διότι αρνήθηκε να λειτουργήσει ως υπάλληλος του Αναστασιάδη και της υπόλοιπης παρέας στις Βρυξέλλες. Κάτι που ελπίζω να μην κάνει και η Στέλλα, αν και τα… περί Κύπρου (!) που είπε στην πρώτη της δήλωση δεν είναι πολύ αισιόδοξα, αν μη τι άλλο ως προς το ότι αντιλαμβάνεται επαρκώς το job description.

Αυτό, όμως, ελπίζω ότι φτιάχνεται. Το βασικό ερώτημα είναι πώς θα καταφέρει να χειριστεί το σκάνδαλο των διαβατηρίων όταν θα ερωτηθεί, με την προσμονή στις Βρυξέλλες να είναι ότι θα δώσει επαρκείς διαβεβαιώσεις ότι συστρατεύεται ως οφείλει με την επικρατούσα στο ζήτημα άποψη . Ότι το σκάνδαλο παρατράβηξε και πρέπει να τελειώσει.

Με τίποτα δεν θα ήθελα να βρεθώ σ’ αυτήν την τόσο άβολη θέση. Αλλά και πάλι, δεν την υποχρέωσε και κανείς.

Τελικά, το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτός ο άνθρωπος καταφέρνει να εκθέτει τη χώρα μας αλλά και τόσους άλλους, ώστε να κάνει τα δικά του με μηδαμινό για τον ίδιο κόστος. Μηδαμινό, πέραν μιας ήδη κονιορτοποιημένης υστεροφημίας η οποία δεν τον αφορά κιόλας, έτσι όπως έγινε ή έτσι όπως πάντοτε ήταν, όπως χρόνια μας έλεγαν αυτοί που τον γνώριζαν.

Κι αν θα πρέπει να του πιστώσει κάποιος κάτι, είναι αυτό.