Φόρμα αναζήτησης

Τι ήρωες χρειάζεται η Κύπρος;

Βγήκε το στέλεχος του ΔΗΚΟ κ. Χρύσης Παντελίδης με ένα ποστ στα social media για να υποστηρίξει την παλικαριά του νεαρού που κατέβασε τη σημαία στο κατεχόμενο χωριό Λύση. Για να πει σε όλους που επέκριναν αυτήν την πράξη ότι είναι ηττοπαθείς. Την πράξη του νεαρού δεν μπορεί να τη δει κανείς μεμονωμένα. Δηλαδή ένας λεβέντης αψήφησε την κατοχή και με παράτολμη γενναιότητα κατέβασε μια σημαία.

Τα γεγονότα είναι διαφορετικά. Ένας νεαρός μαζί με άλλους 2.000 Λυσιώτες πήγαν στη Λύση, τους υποδέχθηκαν Τ/Κ κάτοικοι της κωμόπολης, οι οποίοι προηγουμένως καθάρισαν την εκκλησία τους, και μετά από 45 χρόνια τη λειτούργησαν. Η πράξη των Λυσιωτών με λίγα λόγια (σωστή ή λάθος) κινήθηκε σε άλλη λογική.

Αλλά ας μην μείνουμε στην πράξη ενός νεαρού. Είναι άδικο, από τη στιγμή μάλιστα που σηματοδοτεί όψεις της συμπεριφοράς μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ο νεαρός είναι ένας από μας, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν.

 Όπως και ο νεαρός, είμαστε, θεωρώ, ένας λαός που δεν έχει μπούσουλα και δεν μπορεί να αποφασίσει τι θέλει. Δείτε τους ηγέτες μας. Όταν ο 74χρονος Νίκος Αναστασιάδης δεν ξέρει πού πάμε, όταν έχει μπερδέψει μια ολόκληρη κοινωνία για το τι λύση επιδιώκουμε, μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις από ένα συναισθηματικό παιδί που έδρασε αυθόρμητα κατά της κατοχής; Και τι να πεις του νεαρού που νομίζει ότι αγωνίζεται εναντίον της κατοχής; Θα καταλάβει αν του πεις (διότι άλλα του λένε στο σχολείο) ότι γιε μου από το 1977 δώσαμε στους Τ/Κ το 30% του εδάφους της Κύπρου και ότι με αυτό συμφώνησαν όλοι οι Πρόεδροι, από τον Μακάριο μέχρι και τον Αναστασιάδη. Θα καταλάβει αν του εξηγήσεις ότι σήμερα στις δήθεν συνομιλίες ο καβγάς γίνεται για το πάπλωμα, τουτέστιν ποιος θα συνεχίσει να τρώει και να σε εκμεταλλεύεται.

Όλοι αυτοί οι δεκαεξάχρονοι είναι γέννημα θρέμμα του ε/κ δημόσιου σχολείου. Τα παιδιά αυτά δεν γνωρίζουν από πραγματική παιδεία. Εκπαιδεύονται ώστε να αποκτήσουν τα προσόντα να βρουν μια δουλειά. Την ίδια στιγμή γίνονται αποδέκτες μιας συντεταγμένης και απαράδεκτης εξιστόρησης στα όρια της προπαγάνδας για το πού πάμε, ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι προαιώνιοι εχθροί μας. Ποια είναι η μοίρα αυτών των παιδιών; Δεν έχουν στον ήλιο μοίρα: Οι τρέχουσες γενιές τους κατάκλεψαν το οικονομικό τους μέλλον και είμαι σίγουρος ότι όπως πάμε θα θέσουν εν αμφιβόλω και τη φυσική τους επιβίωση.

 

Οι ήρωες

Ζούμε σε μια κοινωνία φοβισμένη και κυρίως διχασμένη βαθύτατα σε ό,τι αφορά το Κυπριακό. Για να βγούμε από αυτήν τη θλιβερή κατάσταση ναι θα το δεχτώ, χρειαζόμαστε κάποιους ήρωες. Μέσω της παιδείας μας ήδη θα έπρεπε να έχουμε δημιουργήσει το πρότυπο του ήρωα που χρειάζεται αυτή η χώρα.

Η παιδεία μας δίκην αναχρονισμού παρουσίασε προχθές στο χωριό Λύση τον νέο υποψήφιο Γρηγόρη Αυξεντίου. Έναν ήρωα που καθοδηγεί με τη θυσία του στον Μαχαιρά τις σύγχρονες γενεές. Πάντα θα υποκλίνομαι μπροστά σε ανθρώπους, και δη νέους, που ρισκάρουν τα πάντα για κάτι που πιστεύουν. Ο καθένας ωστόσο στην εποχή του, οπότε τολμώ να πω ότι η Κύπρος σήμερα τιμά τον Γρηγόρη, αλλά δεν χρειάζεται νέους Αυξεντίου. Αν στόχος της κοινωνίας μας είναι να κατακτήσει την ειρήνη και την ευημερία που της αξίζει, τότε οι σύγχρονοι ήρωές μας οφείλουν να κινηθούν σε άλλη κατεύθυνση.

Στην παγκόσμια ιστορία εξίσου μεγάλοι ήρωες, αναλόγως των περιστάσεων, ήταν και κάποιοι που δεν έχυσαν ούτε μια σταγόνα αίμα. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Μαχάτμα Γκάντι, ο Νέλσον Μαντέλα. Αυτοί δεν χρειάζονταν όπλα, αφού το όραμά τους τους καθιστούσε πάνοπλους και πανίσχυρους. Αν βέβαια οι πιο πάνω ζούσαν στη σημερινή Κύπρο είμαστε σίγουροι ότι θα τους αποκαλούσαν άτομα χαμηλών αντιστάσεων και προδότες. Για ποιον λόγο; Τα ξανάπαμε. Δεν κατανοούμε ποιες είναι σήμερα οι περιστάσεις. Είναι θέμα παιδείας.