Φόρμα αναζήτησης

Θέλει δουλειά πολλή

Η είδηση πέρασε μάλλον στα χαμηλά την τελευταία εβδομάδα καθώς η επικαιρότητα τρέχει και καθώς δεν ήμασταν ποτέ το φαβορί αν και είχαμε κάποιες πιθανότητες για την ανατροπή. Τελικά ήρθαμε δεύτεροι, αν και όχι καταϊδρωμένοι, με όλους να λένε πως ήμασταν αρκετά αξιοπρεπείς και πως στο μέλλον μπορούμε καλύτερα.
Δεν αναφέρομαι στη Eurovision και στην παραλίγο νίκη της Φουρέιρα – αυτές είναι περσινές ειδήσεις. Αναφέρομαι στην εκστρατεία για διεκδίκηση της έδρας της Ευρωπαϊκής Αρχής Εργασίας από τη Λευκωσία, στο πλαίσιο της οποίας προσφέραμε –ελπίζω με μια δόση χιούμορ– το κτήριο της πρώην Λαϊκής για να στεγάσει τα γραφεία του οργανισμού που θα γίνει γνωστός με τα αρχικά ELA (European Labour Agency). Αν και στην εκστρατεία αναδείξαμε το λογοπαίγνιο με τη λέξη ”έλα”, αλλά όλοι μας μάλλον θυμόμασταν άλλον ELA.

Για πρώτη φορά ίσως σε όλη τη συζήτηση για φιλοξενία ευρωπαϊκού οργανισμού στην Κύπρο, η προσπάθειά μας δεν αφορούσε μόνο το εσωτερικό ακροατήριο. Αν και η Σλοβακία κρατούσε πολλά από τα χαρτιά (καλή γεωγραφική θέση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, δηλαδή τους κυριότερους πόλους της κινητικότητας των εργαζομένων εντός της ΕΕ, προβάδισμα σε ψήφους χάρη στην ομάδα του Βίσεγκραντ – Τσεχία, Πολωνία, Ουγγαρία) η Κύπρος έλαβε επτά ψήφους κατά την ψηφοφορία. Έχασε την ευκαιρία να δοκιμάσει την τύχη της σε έναν δεύτερο γύρο λόγω του ότι η Σλοβακία πήρε οριακά το 51% με την πρώτη.

Αυτό που έμεινε για την Κύπρο ήταν η αξιοπρεπής παρουσία για την οποία δεν μιλούσαμε μόνο εμείς αλλά και άλλοι στις Βρυξέλλες, η εμπειρία της σωστής διεκδίκησης (και όχι της ανύπαρκτης όπως το πυροτέχνημα για τις Αρχές που θα έφευγαν από τη Βρετανία λόγω Brexit) και το πολιτικό κεφάλαιο για την επόμενη φορά.
Μας μένει όμως και μια καθαρή, αντικειμενική εικόνα των αδυναμιών μας. Όσο και αν πειστούν οι άλλοι Ευρωπαίοι πως η Κύπρος δικαιούται μια Αρχή της ΕΕ στο έδαφός της, η γεωγραφία παραμένει αναλλοίωτη και η αεροπορική συνδεσιμότητα της Κύπρου πρέπει να ενισχυθεί. Ακόμα θα πρέπει την επόμενη φορά να μπορούμε να πούμε στους μελλοντικούς εργαζόμενους στη Λευκωσία πως υπάρχουν οι υποδομές που θα τους φέρουν μέχρι το γραφείο τους, και δεν θα περιμένουμε να βρουν τον δρόμο τους μόνοι τους όταν κατεβούν από τον Καπνό σε μια περιοχή που δεν συνδέεται απευθείας με τις δημόσιες συγκοινωνίες.
Αυτές είναι μόνο δύο από τις αδυναμίες, όμως είναι ενδεικτικές του ότι η διεκδίκηση ευρωπαϊκού θεσμού (και ευρύτερα η εικόνα της σοβαρής χώρας που πήγαμε να κερδίσουμε το 2012 με την Προεδρία του Συμβουλίου, μετά πληγώσαμε με την κρίση, και σχεδόν αποτελειώσαμε με το Κυπριακό) δεν είναι μια μονοσήμαντη και απλή διαδικασία. Περνά μέσα από τη διόρθωση πολλών προβλημάτων που θα έπρεπε να έχουμε διορθώσει πρώτα από όλα για το δικό μας καλό.