Φόρμα αναζήτησης

«Θεατράκια» πρόεδρε…

Φτάνουμε στο απόγειο της σχολικής χρονιάς. Τα θέματα που απασχόλησαν την κοινωνία ένα ολόκληρο καλοκαίρι είναι εκεί. Άλλα στη ΜΕΠΕΥ, άλλα στον αέρα, άλλα εδώ και πουθενά, κρυμμένα πίσω από κλειστές πόρτες και γυψοσανίδες. Οι εκπαιδευτικοί ψάχνουν να κλείσουν κενά στην ατέλειωτη ύλη, να δουν τι θα κάνουν του χρόνου με τον Γιώργο που μένει με τη γιαγιά, τη Ναταλία από τη Μολδαβία που έφυγαν οι γονείς και είναι μόνη, τον Αντώνη που κάτι κρύβει. Σε δυο μήνες ξεκινάνε οι εξετάσεις, άγχος, αποτελέσματα, διορθώματα, δώσε μια μονάδα εδώ, μπορείς, το αξίζει, δεν το αξίζει και πάει λέγοντας.

Μα αυτή την περίοδο ειδικά, αχ πρόεδρε… τα «θεατράκια» πόσο ωραία και δυναμικά μας χαλάσανε το καλοκαιρινό αφήγημα. Γιατί στα ηλεκτρονικά μέσα και στις εφημερίδες όλο και σχετικές αναρτήσεις εμφανίζονται. Με φωτογραφίες και συγχαρητήρια από γονείς και μαθητές. Ιδίως φέτος πρόεδρε τα «θεατράκια» το γιορτάσανε. Θες από πείσμα, θες από πολιτισμική αντίδραση, μαθητές και εκπαιδευτικοί τα δώσανε όλα. Εξαιρετικές παραστάσεις. Συγχαρητήρια και στον ΘΟΚ που ενισχύει τα σχολεία με τον θεσμό του διαγωνισμού. Συγχαρητήρια και στα σχολεία που ανέβασαν παραστάσεις εκτός διαγωνισμού. Το θέατρο δεν έχει να κάνει πάντοτε με διαγωνισμούς, είναι παιδεία και η θέση των σχολείων που δεν διαγωνίζονται είναι πάντοτε σεβαστή.

Συγχαρητήρια επίσης στα παιδιά. Πάντοτε τα παιδιά… Γιατί ο καθηγητής που ξεκινά να κάνει το θέατρο με μείωση δύο περιόδους τη βδομάδα φτύνει αίμα ολόκληρη χρονιά. Γιατί; Για τα παιδιά φυσικά, γιατί όσο και να ψάξεις δεν βρίσκεις εύκολα λόγο για τον οποίο ένας εκπαιδευτικός ανεβάζει θέατρο. Δυστυχώς όμως αυτό είναι πολύ δύσκολο να το αναλύσω χωρίς να αμφισβητηθώ καθώς μόνο οι θεατράνθρωποι γνωρίζουν πώς είναι να ανεβάζεις μια θεατρική παράσταση. Ιδίως μαθητική με το επίπεδο των παραστάσεων της φετινής χρονιάς.

Παρ’ όλα αυτά, ας πούμε για έξι μήνες, δύο πρόβες την εβδομάδα. Αυτό μας κάνει σε τρίωρες πρόβες (λίγο λέμε) περίπου 144 ώρες πρόβα. Αυτό είναι φυσικά το ελάχιστο γιατί αυτός που ανεβάζει μια θεατρική παράσταση λατρεύει αυτό που του δίνει το θέατρο. Πέρα όμως από τις ώρες, βάλε και τον χρόνο μελέτης για την παράσταση, βάλε την οργάνωση, την επικοινωνία, τη σχέση με τους μαθητές, την αρμονία που πρέπει να υπάρξει για το αποτέλεσμα. Τίποτα. Με μια λέξη πρόεδρε τα έκανες σμπαράλια. Άκου εκεί «θεατράκια…».

Και αυτά τα γράφει κάποιος με τη γνώση τού απ’ έξω. Που βλέπει πίσω από τη βιτρίνα, λιγουρεύεται, αλλά φοβάται να μπει να πάρει. Γιατί η σχολική θεατρική παράσταση είναι η υπέρτατη σχολική πρόκληση. Γιατί όσο και αν ζηλέψει κανείς τους εκπαιδευτικούς που ανεβάζουν παραστάσεις, όσο κι αν ξέρει κανείς ότι περισσότερο από όλη τη διαδικασία θα βγει αυτός κερδισμένος, δεν είναι τόσο εύκολο να αναλάβει κανείς να σηκώσει στους ώμους τους μια ολόκληρη παρέα παιδικών ψυχών, να τις ανεβάσει στη σκηνή και να δώσουν ζωή σε ένα θεατρικό έργο.