Φόρμα αναζήτησης

Τα σκύβαλά μας και ο πλανήτης

Σκύβαλα, σκύβαλα, σκύβαλα παντού, και τα άσχημα τα σκύβαλα που βρίσκονται παντού…

Έκλεισε ο Κοτσιάτης και δημιουργήθηκαν πράσινα σημεία. Έτσι όμορφα-όμορφα και απλά μάθανε οι άνθρωποι να διαχειρίζονται τα σκουπίδια τους, να σέβονται τις νομοθεσίες, να προστατεύουν το περιβάλλον…

Τι; Γεμίσανε οι δρόμοι και τα άδεια οικόπεδα στις πόλεις και τα χωριά με πεταγμένα χόρτα και κλαδέματα; Και όχι μόνο; Κανένα ψυγείο παλιό, καναπέδες ξεφτισμένοι, στρώματα από κρεβάτια και κοντά στις παραλίες φυσικά, πεταγμένα τρύπια φουσκωτά θαλάσσης, ροζ κύκνοι και παιδικές σαμπρέλες. Μα βέβαια φταίνε οι δήμοι που δεν τα μαζεύουν, όχι αυτοί που τα πετάνε βέβαια… Ε μα τώρα…

Αυτά, ο άνθρωπος ο «νοικοκύρης». Όπως στο σπίτι του. Αφού θα του μαζέψει κάποιος τα ρούχα δεν τα μαζεύει αυτός, αφού θα του καθαρίσουν άλλοι, δεν καθαρίζει ο ίδιος. Σ’ αυτό λοιπόν που του αναλογεί τάχα, ο «νοικοκύρης», μαζεύει τον κήπο του, κλαδεύει τα ξερά του, καθαρίζει και τα φύλλα του. Πετάει και ένα άχρηστο μικρό τραπεζάκι, τα βγάζει έξω, περνάει το σκουπιδιάρικο, μαζεύει τα φύλλα, αφήνει τα υπόλοιπα. Λογικό ακούγεται. Μα βγαίνει ο «νοικοκύρης» έξω το επόμενο πρωί και θυμώνει. «Ρε μα αφήσανε τα κλαδιά και το τραπέζι. Τώρα θα δεις, ψιθυρίζει…» Και γρήγορα-γρήγορα αρπάζει τα κλαδιά και το τραπέζι και τα πετάει πιο πέρα στο άδειο οικόπεδο. Κάποια στιγμή, κάποιος θα περάσει, κάποιος θα τα πετάξει.

Η μέρα όμως είναι μεγάλη και ξεκινάει με περπάτημα. Ωραία η φύση ε…, περνάει από μονοπάτια παραποτάμια, ένα πλυντήριο παλιό πεταγμένο στην άκρη και παρακάτω δύο σακούλες με σκουπίδια που κάτι του θυμίζουν μα δεν είναι δικά του… Αυτός δεν πετάει έτσι ανεξέλεγκτα σκουπίδια… αν δεν υπάρχει λόγος… Πραγματικός λόγος τώρα… δεν παίζουμε… (εδώ σηκώνει βρισίδι).

Και το απόγευμα έρχεται ο κουμπάρος του ο Κωστής και πίνουν τον καφέ τους εκεί στο σπίτι το ακριβό που είναι σε όλα πεντακάθαρο. Μέσα, έξω, κήπος κ.λπ. Και δεν βρίσκει κάτι να πει ο κουμπάρος για το σπίτι και ρωτά με ύφος κριτικό: «Καλά ρε κουμπάρε, ποιος πέταξε τα άχρηστα στο απέναντι οικόπεδο;». Και ο νοικοκύρης απαντά: «Είδες ρε κουμπάρε, γάρους που έσιει…. Και το δημαρχείο δεν κάνει τίποτα» (και εδώ βρίσιμο). Λες και το δημαρχείο είναι η καθαρίστρια στο σάιπρους ντριμ.

Ποια πράσινα σημεία και πορτοκαλί άλογα. Ο καθένας λειτουργεί με βάση την ευκολία του και τη διασφάλιση της εικόνας του δικού του σπιτιού. Ναι αλλά όπως έχει σημειωθεί πολλάκις από αυτήν εδώ τη στήλη, είσαι μικρός όσο το σπίτι σου και μεγάλος όσο ο κόσμος σου. Έτσι αν αισθάνεσαι ότι αυτό που σου ανήκει είναι το σπίτι σου και η εικόνα του μόνο, πόσο μικρός μπορεί να φαίνεσαι στη μικρή αυτή φυλακή. Αν όμως αισθάνεσαι ότι σου ανήκει ο πλανήτης, σκέψου τις δυνατότητες.