Φόρμα αναζήτησης

Τα πραγματικά διακυβεύματα υπάρχουν. Και είναι άλλα…

Είτε το βλέπεις με χιούμορ, είτε σε πιάνει απελπισία. Θα το παλέψω όσο μπορώ, σας το υπόσχομαι!

Εκεί που πρέπει όμως.

Ευρωεκλογές. Είπαμε, μάνα μου, πως οκτώ (και ενίοτε εννέα, μην σας πω) στις δέκα αποφάσεις που λαμβάνονται για το μέλλον μας, λαμβάνονται στο Ευρωκοινοβούλιο. Δεν είναι σύνθημα, ούτε σχήμα λόγου.

Και ελπίζω να το εμπεδώσαμε κιόλας διότι το δούλεμα της παρουσίασης των εναρμονιστικών νομοσχεδίων ως πρωτοβουλιών κομμάτων και βουλευτών της Βουλής (Συλλουρουθκιού) θα συνεχιστεί.

Γι’ αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε. Αυτός είναι ο ένας λόγος. Ο άλλος, είναι πως αυτό που απειλείται πέρα από την ίδια συνοχή της Ευρώπης την οποία υποσκάπτουν πολλοί και διάφοροι εκτός ΕΕ χρηματοδοτώντας την Ακροδεξιά και όποιον άλλον την αντιμάχεται μέσα από λογικές ενίσχυσης των κρατών εθνών και διάφορα άλλα κόλπα…

… αυτό λοιπόν που διακυβεύεται είναι η ισχυροποίηση ενός ρεύματος με ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η Ευρώπη: από τους λαϊκιστές καραγκιόζηδες που λειτουργούν ως βιτρίνες για διάφορους λεφτάδες που κινούν τα νήματα μέχρι και τους, συμμάχους τους συνήθως, της Ακροδεξιάς με τις τοξικές έως και φασιστικές ατζέντες.

Και αυτοί όλοι είναι που ως στόχο τους έχουν ως κυρίως τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των άλλων: από το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της και την ισότητα, μέχρι τα στοιχειώδη (ακόμα) για τα διεμφυλικά άτομα και την ταυτότητά τους, την κοινωνική πρόνοια για τους ευάλωτους και τα άτομα με αναπηρία και το δικαίωμα των ζευγαριών, οικογενειακού καθεστώτος και ανεξαρτήτως φύλου να ζουν όπως τα άλλα.

Κι αυτά είναι μόνο μερικά. Το διακύβευμα είναι, λοιπόν, πως σε μια εποχή που την καθορίζει η άγνοια γενικότερα και τα fake news ακόμα περισσότερο και από αυτήν, το ρεύμα όλων αυτών -των λαϊκιστών, των ακροδεξιών και όχι μόνο- διαβρώνει τη δημοκρατία με απίστευτη ταχύτητα και με κυριότερο σύμμαχο τα ψέματα και τον φόβο.

Βγήκαν και εδώ, λ.χ., οι φασίστες του ΕΛΑΜ στις τηλεοράσεις και έλεγαν στον κόσμο ότι κόβουμε από τους πολίτες, τάχα, για να τα δίνουμε στους «μετανάστες», όταν πρώτον, δεν πληρώνουμε τους μετανάστες αλλά μόνο τους πρόσφυγες με βάση διεθνείς συμβάσεις που μας δεσμεύουν όπως όλα τα πολιτισμένα κράτη να τους παρέχουμε προστασία.

Ακριβώς όπως και τόσα άλλα κράτη την έδωσαν σε εμάς όταν προσφυγοποιηθήκαμε. Και μάλιστα εκείνα, όντως από τα λεφτά των φορολογουμένων, αντί από κονδύλια της ΕΕ ενίοτε καθ’ ολοκληρίαν, όπως τα δίνουμε εμείς.

Ενενήντα τρία (93) εκατομμύρια ευρώ μας έδωσαν οι Βρυξέλλες γι’ αυτά.

Δυστυχώς, ελλείψει ενημέρωσης και διάθεσης των περισσοτέρων να ενημερωθούν -την άποψη όμως την έχει ο μέσος Κυπραίος και είναι ισχυρότατη ακόμα κι αν δεν μπήκε στον κόπο να μάθει- και με το παραμύθιασμα να καθορίζει ούτως ή άλλως το 90% των πραγμάτων που ακούει πλέον από πολιτικούς, αυτά τα τερατώδη και τα τρομακτικά ψέματα των ακραίων, γίνονται ευρέως πιστευτά.

Και πώς να μην γίνουν αφού συνήθως και οι δημοσιογράφοι είναι εξίσου αδιάβαστοι αλλά και οι πολιτικοί… Εδώ ήθελα να καταλήξω.

Και οι πολιτικοί είναι σίγουρα από τους τραγικότερους σε ολόκληρη την προεκλογική εκστρατεία στην Ευρώπη. Την ώρα που το μέλλον της Ευρώπης παίζεται σε αυτές τις πιο κρίσιμες εκλογές στα χρονικά, θα ήθελα πολύ κάποιος να μου εξηγήσει πώς ένα κόμμα λ.χ. μπορεί να βάζει το Κάστρο της Κερύνειας στο ψηφοδέλτιό του και να λέει στον κόσμο να ψηφίσει για να είναι δίκαιη η λύση.

Ή ποια; – θα μου πείτε. Το λιγότερο.

Ή πώς γίνεται να τίθεται η Κάρτα Φιλάθλου (!) ως ζήτημα στις ευρωεκλογές ή να υπόσχεται κόμμα ότι θα προωθήσει μίνιμουμ μισθό 1.125 ευρώ (αν θυμάμαι καλά) χωρίς να υπάρχουν συνέπειες ή ότι θα ζητήσει να επιδοτούνται τα ενοίκιά μας.

Είπαμε, από τότε που τους γελάσαμε και μας έβαλαν στην Ευρώπη πριν δεκαπέντε χρόνια τους έχουμε φάει ουκ ολίγα. Και άλλα τόσα μέχρι τότε. Αλλά τόσο μαλ… δεν είναι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Και κάποια στιγμή πρέπει να σοβαρευτούμε.

Ή επίσης πώς μπορεί κάποιος να δώσει ψήφο σε υποψήφιο χωρίς προτάσεις. Είτε γιατί ήταν περσόνα στην τηλεόραση, είτε γιατί δεν ήταν (κιόλας) αλλά τώρα ζητά την ψήφο του κόσμου για να τον εκπροσωπήσει.

Σ’ όλη αυτή την κατάσταση, υπάρχουν και υποψήφιοι που έχουν και προτάσεις και γνώση του αντικειμένου και διάθεση να μάθουν το αντικείμενό τους καλύτερα. Και μιλούν για αυτά που πραγματικά θα κληθούν να διαχειριστούν εάν εκλεγούν, αφού αντιλαμβάνονται, αφενός μεν ότι στο Ευρωκοινοβούλιο δεν κρίνεται το Κυπριακό και όλα όσα τόσοι άλλοι συζητούν, αφετέρου ότι εκεί κρίνονται πολλά.

Και μας αφορούν. Άμεσα κιόλας.

Νομίζω πως σε καμία άλλη χώρα δεν συζητήθηκαν τόσο λίγο όλα αυτά τα ζητήματα όσο στην Κύπρο. Όπως και σε καμία άλλη δεν συζητήθηκαν τόσο πολύ πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με τις ευρωεκλογές.

Και είναι τραγικό. Γι’ αυτό, ως… φανό μέσα σ’ αυτή τη θύελλα του ανεύθυνου παραλογισμού νομίζω πως αξίζει να κρατάμε την αναζήτηση γι’ αυτούς που, πρώτον, επιμένουν στην ουσία των κρίσιμων αυτών εκλογών και, δεύτερον, σε όσους επιμένουν να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων έναντι της ισότητας όλων των ομάδων πολιτών. Και της προστασίας της.

Για μας, παραδόξως, διακυβεύεται και κάτι ακόμα. Πολύ σοβαρό. Και σ’ αυτό θα επανέλθει η στήλη πολύ σύντομα. Καλούμαστε να αποδείξουμε στην πράξη πόσο σεβόμαστε τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων συμπολιτών μας και πόσο η πολιτεία είναι σε θέση ή καλύτερα, έχει τη διάθεση να τα σεβαστεί και να τα διαφυλάξει.

Οι ενδείξεις μέχρι στιγμής δεν είναι καθόλου καλές για το πού πάνε τα πράγματα σε σχέση με τα όσα συνέβησαν στις προηγούμενες ευρωεκλογές και δεν διορθώθηκαν, σκανδαλωδώς μάλιστα. Και χωρίς κανείς να είναι σε θέση να μας σβήσει από το μυαλό την υποψία των προθέσεων.

Για να δούμε λοιπόν.