Φόρμα αναζήτησης

Τα πέντε χρόνια του Μουσταφά Ακιντζί

Η πενταετής θητεία του Μουσταφά Ακιντζί τελειώνει μέσα στον προσεχή Απρίλιο. Δεν μπορώ να ξέρω αν θα του δοθεί η ευκαιρία για άλλα πέντε χρόνια. Πρόκειται για εκλογές το αποτέλεσμα των οποίων δεν θα μπορούσαμε να το προβλέψουμε. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, ως γνωστόν, κερδίζει πάντα ο πάγκος, όπως στη ρουλέτα. Και πάλι όμως είναι μια εκλογική αναμέτρηση. Ποιος είναι ο πάγκος; Η Τουρκία! Επιπλέον, τα πάντα έχουν ρυθμιστεί σύμφωνα με αυτές τις εκλογές της πλάκας. Γι’ αυτό διακόπηκαν οι διαπραγματεύσεις. Τα Ηνωμένα Έθνη περιμένουν τις εκλογές μας. Η ελληνοκυπριακή πλευρά. Η Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλοι περιμένουν τις εκλογές μας. Δηλαδή, είναι ένα μη αναγνωρισμένο πειρατικό κράτος δορυφόρος, όμως όλοι μπορούν να επικεντρώνονται στις εκλογές του. Τέλος πάντων. Θα κερδίσει αυτές τις εκλογές ο Ακιντζί; Δεν είμαι βέβαιος! Ο Ταγίπ Ερντογάν τον θέλει να κερδίσει; Όχι! Ποιον θέλει; Να κερδίσει οποιοσδήποτε άλλος εκτός από τον Ακιντζί! Αν κερδίσει ο Ακιντζί, θα πάθει κάποια ζημιά η Τουρκία; Δεν θα πάθει! Ποιον θα θίξει μόνο; Τον Ερντογάν, που έχει πνιγεί στο αίσθημα του προσωπικού μίσους και της εκδίκησης!
Τι κατάφερε μέσα στην πενταετή του θητεία ο Ακιντζί και τι δεν κατάφερε; Του είχα πει «δεν μπορείς να λύσεις το Κυπριακό». Δεν κατάφερε να το λύσει. Σε μια συνομιλία μας μου είχε πει «αν δεν μπορέσω να το λύσω θα παραιτηθώ». Δεν παραιτήθηκε. Πάντα δήλωνε ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Ποτέ δεν είπε «υπερασπίζομαι τα συμφέροντα ολόκληρου του κυπριακού λαού». Έστω κι αν δεν θα μπορούσε να βρει λύση, πάλι υπήρχαν πολλά πράγματα που θα μπορούσε να κάνει. Το Βαρώσι για παράδειγμα Επιπλέον, είχε αφιερώσει χρόνο σε αυτό κατά την προεκλογική του εκστρατεία. Έλεγε να σώσουμε το Βαρώσι από τα φίδια. Ξέχασε τελείως το Βαρώσι, όμως, μετά την εκλογή του. Και χώθηκαν οι πατριδοκάπηλοι στο πεδίο που άφησε ελεύθερο. Είπαν παραμύθια έστω και για να πανικοβάλουν την ελληνοκυπριακή πλευρά. Αλλά, αν αναλάμβανε πρωτοβουλία ο Ακιντζί, θα μπορούσε να διασφαλίσει την παράδοση του Βαρωσιού στους παλιούς του ιδιοκτήτες υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών. Δεν τόλμησε να πάρει αυτό το ρίσκο.

Θα μπορούσε να προτείνει στον Αναστασιάδη να επισκεφθούν μαζί οι δύο ηγέτες τους ομαδικούς τάφους. Δεν το έκανε. Θα μπορούσε να προτείνει να κηδεύουν μαζί τους αγνοούμενους. Ούτε αυτό το έκανε. Μην πείτε σε τι θα ωφελούσαν αυτές οι ενέργειες. Θα ήταν πολύ προχωρημένα βήματα στον δρόμο για να ξεπεραστούν τα τείχη του εθνικισμού και του σοβινισμού που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας. Το χρειαζόμαστε πολύ αυτό. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Θα μπορούσε να πηγαίνει σε πανηγύρια και φεστιβάλ και στον νότο όπως κάνει στον βορρά, να συνομιλούσε με Ελληνοκύπριους πολίτες και να μάθαινε από πρώτο χέρι τι θέλουν. Γιατί γύριζε μόνο στον βορρά; Γιατί δεν πήγε ξανά μετά την εκλογή του στα μέρη που είχε πάει στον νότο προτού καθίσει στην καρέκλα στο προεδρικό; Γνώρισα ένα ζευγάρι Ελληνοκυπρίων σε ένα κατάστημα που πουλά δώρα στα Λεύκαρα, που είναι ένα από τα ωραιότερα χωριά του νησιού μας. Με αναγνώρισαν. Μου μίλησαν για τον Ακιτζί. Και τη σύζυγό του την κυρία Μεράλ. Γνωρίζονται, λέει. Περνούσαν από κοντά τους πριν τις εκλογές, λέει. Και ψώνιζαν. «Πέρασαν μετά τις εκλογές;» τους ρώτησα. «Δεν πέρασαν», είπαν. Μακάρι να περνούσαν, σκέφτηκα.

Ο Σπύρος Χατζηγρηγορίου είναι ένας από του πιο ειρηνόφιλους ανθρώπους της Κύπρου με γερή καρδιά που πλησιάζει τα 90 του χρόνια. Κατάγεται από τον Γερόλακκο. Όχι από το Αλάικιοϊ. Τα χώματά του, η περιουσία του, έμειναν εκεί. Το μόνο που επιθυμεί είναι να ταφεί στο ελληνοκυπριακό κοιμητήριο στον Γερόλακκο όταν πεθάνει. Προσπαθεί χρόνια να το πετύχει αυτό. Ζητά μέρος για έναν τάφο. Δεν έμεινε πόρτα που δεν χτύπησε. Το ζήτησε από τον Ταλάτ. Και από τον Έρογλου. Και από τον Ακιντζί. Δεν έγινε. Κανείς τους δεν του έδωσε. Ακόμα και να ήθελαν να του δώσουν, δεν μπόρεσαν. Διότι ούτε αυτό εξαρτάται από εμάς. Και αυτό είναι στο χέρι της Τουρκίας. Η μεγαλύτερή του ελπίδα ήταν ο Ακιντζί. Πήγε και σε αυτόν. Ζήτησε και από αυτόν. Ο Ακιντζί του υποσχέθηκε, αλλά ούτε αυτός μπόρεσε να του δώσει. Σάμπως και τι θα γινόταν αν του έδινε; Ακόμα και να δοθεί μέρος για έναν τάφο σε έναν Ελληνοκύπριο θεωρείται εδαφική παραχώρηση εδώ, τελικά. Πολύ κρίμα! Να κλάψω ή να γελάσω; Μια μέρα πήρα τον αγαπητό Σπύρο και τον οδήγησα στο κοιμητήριο του χωριού. Ήταν γεμάτο με ξερά αγριόχορτα. Οι ταφόπετρες σπασμένες. «Εδώ θέλεις να ταφείς;» τον ρώτησα. «Κάτω από το χώμα δεν νιώθεις τίποτα Σενέρ», είπε.

Ξεκίνησα για να γράψω τι πέτυχε και τι δεν πέτυχε ο Ακιντζί μέσα σε πέντε χρόνια. Δεν μπόρεσα να τα γράψω όλα. Έμειναν για άλλο άρθρο. Όμως, πρέπει να παραδεχτώ ότι έβαλε τη σφραγίδα του στις πύλες διέλευσης. Πλέον περνούμε χωρίς να κάνουμε τον κόπο να βγούμε από το όχημα και να γεμίζουμε έντυπα. Μου φαίνεται ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση του Ακιντζί. Όμως, δυστυχώς δεν μπορούμε να την αποκαλέσουμε και αναγέννηση!

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.