Φόρμα αναζήτησης

Τα γράψαμε και αυτά στα χρόνια που πέρασαν άσκοπα

Θυμήσου Μουσταφά. Θυμήσου. Μας είχες ρωτήσει το εξής μια μέρα όταν ετοιμαζόσουν να υποβάλεις υποψηφιότητα: «Γιατί θα με ψηφίσετε;». Δεν σου είπαμε «επειδή θεωρούμε ότι θα φέρεις τη λύση». Διότι ξέραμε ότι δεν θα μπορούσες να το κάνεις αυτό. Τι σου είπαμε; «Για να μας λες την αλήθεια»! Δεν την είπες Μουσταφά. Ούτε εσύ την είπες. Σιώπησες και εσύ όπως οι προηγούμενοί σου. Για παράδειγμα, έμαθα πρόσφατα ακόμα κάτι που δεν είπες. Όταν οδηγηθήκαμε στο δικαστήριο εδώ με οδηγίες της Άγκυρας, υποβλήθηκε προς εσένα μια απαίτηση από την Άγκυρα. Για να τιμωρηθούμε. Και εσύ τους είπες, λέει, ότι «εδώ υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα». Όταν ήρθε αυτή η πίεση από την Άγκυρα, θα μπορούσες να το μοιραστείς αυτό με την κοινότητα. Δεν το έκανες. Δεν μοιράστηκες με την κοινότητα και όσα συζήτησες με τον διοικητή των Δυνάμεων Ασφαλείας και τον γενικό διευθυντή της αστυνομίας τους οποίους κάλεσες στο γραφείο σου μετά την επίθεση με πέτρες εναντίον της εφημερίδας μας. Δεν μοιράστηκες και τις εκθέσεις που σου υπέβαλαν. Άλλωστε μετά χώθηκες σε μια βαθιά σιωπή. Δεν αναφέρθηκες ποτέ ξανά σε αυτή την επίθεση. Γιατί; Μήπως για να μην θυμώσεις περισσότερο την Άγκυρα που εξοργίστηκε μαζί σου; Μήπως για να μην θεωρηθεί ότι προστατεύεις μιαν εφημερίδα, η οποία κατηγορεί την Τουρκία πως είναι κατοχική δύναμη; Ούτε αυτό ωφέλησε Μουσταφά. Πάλι δεν μπόρεσες να επωφεληθείς. Δεν σε έσωσε ακόμα και το γεγονός ότι μόλις κάθισες στον θώκο στο μέγαρο διέκοψες τις σχέσεις σου μαζί μας από την πρώτη κιόλας μέρα για ασήμαντη αφορμή, δεν συναντήθηκες ποτέ ξανά και δεν μίλησες ποτέ ξανά μαζί μας. Ο φόβος να εμφανιστεί κάποιος μαζί μας είναι τόσο μεγάλος που δεν ανταλλάξαμε έστω και μία κουβέντα ακόμα και μαζί με τον πολύ στενό μας φίλο Μπαρίς Μπουρτζού. Στο μέγαρο θωρακιστήκατε πίσω από τον φόβο. Έτσι θα σωθεί αυτή η κοινότητα; Μήπως θα δει καθόλου χαΐρι η Κύπρος με αυτό τον τρόπο;

Ακόμα κάθεσαι σε εκείνο τον θώκο. Δεν αντιλαμβάνεσαι καν ότι σε έχουν βάλει μπροστά από την πόρτα. Έμαθες τυχαία μόνο μετά από δύο εβδομάδες ακόμα και τη μυστική συνάντηση που είχε με τον Αναστασιάδη ο Κουντρέτ περνώντας στον νότο. Πώς γίνεται αυτό; Δεν παρακολουθείς ούτε τον ελληνοκυπριακό Τύπο στον νότο; Το έγραψε αυτό την περασμένη Κυριακή ο αγαπητός μου φίλος Αντρέας Παράσχος στην εφημερίδα «Η Καθημερινή». Δεν υπάρχει κανείς που παρακολουθεί αυτό τον Τύπο στο προεδρικό; Τώρα παραπονιέσαι ότι δεν σε ενημέρωσε ο Κουντρέτ. Την ώρα που η κοινότητα περιμένει από εσένα μιαν ισχυρή ηγεσία, δεν μπορεί να το δει αυτό. Το ξέρεις και εσύ ότι ο Κουντρέτ δεν κάνει τίποτα χωρίς να ρωτήσει την Άγκυρα. Αν κάνει κάτι, με οδηγίες της Άγκυρας το κάνει. Αν δεν του πει ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου «πήγαινε μίλα με τον Αναστασιάδη», θα πάει; Αν δεν του πει «αρχίστε τις ετοιμασίες για να ανοίξετε το Βαρώσι υπό τουρκική διοίκηση», θα αγγίξει το Βαρώσι; Δεν άφησες εσύ την Άγκυρα Μουσταφά. Η Άγκυρα άφησε εσένα. Μην πιέζεσαι περισσότερο. Σύντομα θα βγεις σε σύνταξη. Ο 4ος πρόεδρος της δημοκρατίας! Είναι έτοιμη από τώρα η καρέκλα «του σοφού» για εσένα. Όπως κάποτε πηγαίνουν στον Ταλάτ και τον Έρογλου και τους ζητούν τη γνώμη τους, θα ρωτάνε και εσένα σε κάποια θέματα. Θα σου παίρνουν συνεντεύξεις. Και ίσως τότε θα πεις, σαν ένα μεγάλο μυστικό, κάποια πράγματα τα οποία δεν λες τώρα. Αλλά δεν θα έχει απολύτως καμία αξία επειδή δεν το είπες στην ώρα του.

Τέσσερα χρόνια έφυγαν. Χρόνος που πέρασε άδικα. Πρέπει να λογαριαστούν και αυτά στα χρόνια που σπαταλήθηκαν. Από το ένα πανηγύρι στο άλλο. Από το ένα φεστιβάλ στο άλλο. Ύστερα μάζεψε σκουπίδια. Κόψε κορδέλες. Και ανέβα στο στρατιωτικό τζιπ κάθε 20 Ιουλίου να χαιρετίσεις τον λαό. Μοιράσου φωτογραφίες από περιπάτους στο πάρκο, όπως ο Αμερικανός Πρόεδρος. Και σκάσε τις ομιλίες με την αγάπη για τον τουρκισμό. Δηλαδή αυτή είναι ηγεσία; Υπήρχαν πολλά πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις, αλλά δεν τα έκανες. Δεν έκανες απολύτως τίποτα για το Βαρώσι. Δεν το έπιασες καν στο στόμα σου το Βαρώσι αφότου κάθισες στον θώκο. Θα μπορούσες να προτείνεις στον Αναστασιάδη «έλα να κηδεύσουμε μαζί τους αγνοούμενούς μας». Δεν το έκανες. Θα μπορούσες να έλεγες «να επισκεφθούμε μαζί τους ομαδικούς τάφους». Δεν το είπες. Όπως πηγαίνεις στα πανηγύρια στον βορρά, θα μπορούσες να πήγαινες και στα πανηγύρια στον νότο και να συνομιλούσες με την ελληνοκυπριακή κοινότητα. Δεν πήγες. Και στο τέλος θα μπορούσες να μαζέψεις τους ειδικούς και να τους ζητούσες να ετοιμάσουν ένα σχέδιο λύσης για την Κύπρο. Αυτό θα ήταν το πρώτο ντόπιο σχέδιο λύσης που θα είχαμε. Ούτε αυτό το έκανες.

Σε ένα άρθρο που σου έγραψα μετά το Κραν Μοντανά, σου είχα πει «μάζεψέ τα Μουσταφά, είναι καιρός να πας σπίτι». Σου λέω το ίδιο και πάλι. Μάζεψέ τα. Ήρθαμε στο τέλος του δρόμου. Τώρα λες ότι «στη μαγιά αυτού του λαού δεν υπάρχει η κουλούρα της υποταγής». Και κατόπιν τούτου ακολούθησε ένας κανονιοβολισμός: «Κάθε ασέβεια κατά της βούλησης του λαού, θα πάρει απάντηση». Πολύ αργά Μουσταφά. Για άλλη μια φορά δεν μπόρεσαν να φτάσουν σε διαφορετικό προορισμό όσοι βάδιζαν τον ίδιο δρόμο!