Φόρμα αναζήτησης

Τα γράψαμε και αυτά στα χρόνια που πέρασαν άδικα (2)

Ο κόσμος είχε αρχίσει να ελπίζει όταν εκλέχθηκες. Όχι μόνο στη μία πλευρά. Και στις δύο. Επικρατούσε γιορτινό κλίμα. Οι Ελληνοκύπριοι είχαν χαρεί επειδή είχαν επιτέλους απέναντί τους έναν ηγέτη που δεν έλεγε ψέματα, που δεν δημαγωγούσε και δεν προερχόταν από τη σχολή του Ντενκτάς. Σε αγάπησαν πολύ. Μάλιστα, πάρα πολλοί δεν έκρυβαν ότι ήθελαν να σε δουν Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εσύ θα κέρδιζες αν γίνονταν τότε εκλογές για την προεδρία της Δημοκρατίας σε ολόκληρη την Κύπρο. Κανένας Ελληνοκύπριος υποψήφιος δεν θα μπορούσε να τα βάλει μαζί σου. Θυμήσου Μουσταφά. Θυμήσου. Θυμήσου εκείνη τη θαυμάσια βραδιά στη Λεμεσό.

Στην αίθουσα του Θεάτρου Ριάλτο. Είχε γεμίσει ασφυκτικά η αίθουσα. Περίμεναν με μεγάλο ενθουσιασμό τον ερχομό σου. Όλοι συναγωνίζονταν για το ποιος θα σου σφίξει το χέρι. Και άρχισε το έργο. «Πικράθηκα στα ελληνικά, πληγώθηκα στα τουρκικά». Ο αγαπητός Γιασάρ Έρσοϊ δημιούργησε θαύματα στη σκηνή. Έγιναν έπος στη σκηνή τα πιο ωραία, τα πιο συγκινητικά ποιήματα που γράφτηκαν μέχρι τώρα για την Κύπρο. Τα ποιήματα της Φαϊζέ. Άγγιξαν τόσο πολύ την καρδιά που κάποιοι έκλαψαν μην μπορώντας να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Εσύ και ο Νίκος το παρακολουθήσατε μαζί. Σάμπως και είχε υπάρξει λύση και ειρήνη. Σάμπως και είχαν τελειώσει όλα εκεί εκείνο το βράδυ. Σάμπως και είχαμε κλείσει μια σκοτεινή σελίδα και ανοίξαμε μια εντελώς νέα λαμπρή σελίδα. Σπαταλήθηκε Μουσταφά. Σπαταλήθηκε γενναιόδωρα και αυτή πριν περάσει πολύς καιρός.

Τρεις μέρες μετά από εκείνο το βράδυ ξέσπασε μια πυρκαγιά στην πόλη φάντασμα του Βαρωσιού. Καίγονταν όσα είχαν μείνει από τη λεηλασία. Ήρθε μια πρόταση για βοήθεια από τον νότο. Λέγοντας να σβήσουμε μαζί τη φωτιά. Και εσύ την απέρριψες. Η ενότητα στο θέατρο κάηκε και έγινε στάχτη μέσα σε μια πυρκαγιά στο Βαρώσι. Και οι προηγούμενοι από εσένα πάντα απέρριπταν τέτοιες προτάσεις για βοήθεια από τον νότο. Βάδισες και εσύ τον ίδιο δρόμο. Ούτε σε εσένα μπορέσαμε να βρούμε τη διαφορά που ψάχναμε.
Έκανες και εσύ ό,τι είπε, ό,τι ζήτησε η Άγκυρα. Στον Ταλάτ έλεγαν κάθισε και καθόταν. Έλεγαν σήκω και σηκωνόταν. Τα συμφέροντα της Τουρκίας προείχαν πάντα των δικών μας συμφερόντων. Άλλωστε το ουσιαστικό του καθήκον ήταν να ανοίξει τον δρόμο της Τουρκίας. Και καυχιόταν επειδή τον άνοιξε. Αλλά δεν μπόρεσε να τον σώσει αυτή η άξια δουλοπρέπεια. Ανέβηκε στο βαν του και έφυγε από το Προεδρικό Μέγαρο. Εσύ; Κατηγορύσες πάντα την ελληνοκυπριακή πλευρά, όπως αυτός. Πάντα σε αυτούς είναι το φταίξιμο. Και εμείς είχαμε δίκαιο σε όλα τα ζητήματα! Κάθισες και εσύ σε αυτό το τραπέζι με μια ψύχωση κατάκτησης. Δεν είδα να κατηγορήσεις έστω και μία φορά την Τουρκία, η οποία είναι κατοχική δύναμη εδώ 45 χρόνια στο νησί. Ακόμα και αν σου επέβαλαν κάποια πράγματα, δεν μας το είπες. Και κατάφερες να περνάς καλά με έναν φασίστα δικτάτορα όπως ο Ταγίπ Ερντογάν για τέσσερα χρόνια. Μέχρι που άφησε εκείνος εσένα και όχι εσύ αυτόν. Η ωραιότερη ενέργεια που έκανες μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια ήταν ότι βγήκες στον δρόμο από τη Βουλή την ημέρα που δεχόμαστε επίθεση λιντσαρίσματος. Πιο πολύ γι’ αυτό θα σε θυμούνται. Αν σου χρωστώ ένα ευχαριστώ, μόνο γι’ αυτό σου το χρωστώ. Ήταν ένα κομβικό σημείο αυτό. Αλλά εσύ δεν το κατάλαβες. Και δεν το συνέχισες. Αλλά ο Ταγίπ Ερντογάν θύμωσε πολύ μαζί σου γι’ αυτήν την ενέργεια. Διέκοψε τις σχέσεις μαζί σου. Τίποτα δεν ήταν όπως παλιά γι’ αυτόν. Ενώ εσύ προτίμησες να συνεχίσεις τον δρόμο σου σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Για να μην θυμώσεις τον Ερντογάν, δεν αναφέρθηκες καθόλου τόσο στους εννέα δράστες της επίθεσης που δεν συνελήφθησαν, όσο και στο γεγονός ότι αφέθηκαν ελεύθεροι υπό όρους οι δράστες της επίθεσης που συνελήφθησαν, αλλά ούτε και στην αγωγή που ήγειρε εναντίον μας η Άγκυρα.

Πάντα κρατούσες αποστάσεις από όσους από εμάς δεν μπορούμε να περνάμε καλά με την Άγκυρα. Για να μην προκαλέσεις πιο πολύ την αντίδραση του δικτάτορα. Μέσα σε αυτήν την κοινότητα υπάρχουν πολύ αξιόλογοι άνθρωποι που δουλεύει το μυαλό τους. Θα μπορούσες τουλάχιστον να είχες επαφές με αυτούς και να άκουγες την άποψή τους σε πάρα πολλά θέματα. Ούτε αυτό έκανες. Μετά τις εκλογές δεν έψαξες έστω και μία φορά τον Αλί Ερέλ, του οποίου ρωτούσες την άποψη πριν από τις εκλογές. Δεν έψαξες και δεν ρώτησες έστω και μία φορά για τον Τουργκούτ Αφσιάρογλου, ο οποίος κάποτε σε είχε πιάσει από το χέρι για να σε βγάλει στην πολιτική σκηνή και σε έκανε να ζήσεις τις πιο λαμπρές σου μέρες κερδίζοντας 13 βουλευτές για το ΤΚΡ. Επέλεξες ένα μέτριο επίπεδο, όχι υψηλό. Έτσι έφτασες στο τέλος του δρόμου. Στο τέλος σε κορόιδεψαν. Σε προσέβαλαν. Ως πολίτης δεν μπορώ να ανεχτώ τέτοιον εξευτελισμό. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τον ανέχεσαι εσύ.
Αυτή η εφημερίδα δεν είναι εχθρός σου. Και ουδέποτε υπήρξε εχθρός σου. Εσύ εγκατέλειψες τους φίλους σου, λόγω των κρυφών σου φόβων. Όμως μην ξεχνάς. Η καταραμένη καρέκλα δεν έχει περισσότερη αξία από μια φιλία. Εγώ δεν σπάζω την πένα μου γι’ αυτήν. Εσύ πώς το κάνεις αυτό σε τέτοιες φιλίες. Μια φορά πεθαίνει ο άνθρωπος Μουσταφά. Μήπως ωφελούν οι παρατάσεις;