Φόρμα αναζήτησης

Τα ευρωπαϊκά μας αντανακλαστικά



Η προσπάθεια της ΕΕ να επιβάλει κυρώσεις στο καθεστώς Λουκασένκο και να παραπέμψει για αργότερα τη συζήτηση των κυρώσεων κατά της Τουρκίας έφερε την αντίδρασή μας, με την κυβέρνηση να επιχειρεί να δώσει στην αντίδραση αυτή ηθική διάσταση. «Διακυβεύεται η αξιοπιστία της Ευρώπης», προειδοποίησε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης, και έκανε λόγο για αρχές και αξίες οι οποίες θα πρέπει να προστατευθούν με κυρώσεις. Ο Πρόεδρος σε συνέντευξη στη «Le Figaro» επέμεινε πως δεν μπορεί να υπάρχει επιλεκτική ευαισθησία στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. «Δεν θέλουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά στην ευρωπαϊκή οικογένεια», εξήγησε. Ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σημείωσε πως «η εφαρμογή των αρχών της ΕΕ δεν μπορεί να είναι αλά καρτ». Το ίδιο υπέδειξαν τα κόμματα και η πλειοψηφία των ΜΜΕ», με την ΕΔΕΚ να προτάσσει την ανάγκη η στάση της ΕΕ να «είναι κατηγορηματική και όχι επιλεκτική» ως προς την εφαρμογή των ευρωπαϊκών αρχών. Και τον «Φ» να κατηγορεί την ΕΕ για υποκρισία και τη Γερμανία «για ξέπλυμα της κατοχικής Τουρκίας». «Εταίροι μας…. έχουν άλλες προτεραιότητες από εκείνες που θα έπρεπε», έγραψε ο Βενιζέλος. Για «πολιτική εξαθλίωση που κατάντησαν το όραμα της ενωμένης Ευρώπης οι πολιτικές των συμφερόντων», έκανε λόγο ο Δαλίτης. Άνοιξε εκ νέου μια συζήτηση για το τι είναι τελικά η ΕΕ και αν γίνεται τα οικονομικά συμφέροντα χωρών να μπαίνουν πάνω από τις ευρωπαϊκές αξίες. Ξαφνικά ανακαλύψαμε πως οι αρχές δεν μπορεί να είναι «αλά καρτ».

Πότε, όμως, η ΕΕ λειτούργησε διαφορετικά; Πότε είχε ένα μέτρο κι έναν σταθμό; Πότε η εφαρμογή των ευρωπαϊκών αρχών δεν ήταν αλά καρτ; Και υπό ποια ακριβώς ιδιότητα μπορεί η Κύπρος να επικαλείται τις ευρωπαϊκές αρχές; Πότε λειτουργήσαμε στη βάση αυτών; Μήπως όταν στο μέσο της κρίσης ΕΕ –  Ρωσίας ο Πρόεδρος μετέβαινε στη Ρωσία (η οποία κατηγορείτο για τον ίδιο λόγο που κατηγορούμε εμείς τις τελευταίες 5 δεκαετίες την Τουρκία), χαρακτήριζε τον Πούτιν ανιδιοτελή ηγέτη που ενδιαφέρεται για τη συμφέροντα των φίλων -χωρών και-, αυτοπροσδιοριζόμενος ως η φωνή της Ρωσίας στην ΕΕ – ενημέρωνε τους δημοσιογράφους πως ανάμεσα στις δύο χώρες υπάρχει συναντίληψη και αλληλοϋποστήριξη; Τότε που το ΑΚΕΛ θριαμβολογώντας επισήμαινε ότι το ταξίδι στη Μόσχα σήμανε το τέλος του απαράδεκτου δόγματος «η Κύπρος ανήκει στη Δύση»; Τον Ιούλιο του 2016, μήπως, όταν η Βουλή ομόφωνα (μόνο με αποχές) στην παρουσία Ρώσων διπλωματών, με ψήφισμά της καταδίκαζε όχι την εισβολή-απόσχιση της Κριμαίας αλλά τις ευρωπαϊκές κυρώσεις και καλούσε την κυβέρνηση να επιδιώξει τερματισμό τους; Με την ΕΔΕΚ (που σήμερα ανησυχεί για τη μη εφαρμογή των ευρωπαϊκών αρχών) να ζητά να παραχωρήσουμε στρατιωτικές διευκολύνσεις στη Ρωσία; Ή τον Ιανουάριο όταν σπεύδαμε να μπλοκάρουμε τις νέες κυρώσεις της ΕΕ εναντίον Ρώσων αξιωματούχων, ζητώντας περισσότερο χρόνο προκειμένου να αναθεωρήσουμε τα προτεινόμενα μέτρα;

Πότε οι κυρώσεις έγιναν μονόδρομος και η διπλωματία κατέστη ανεπαρκής; Τον Ιανουάριο του 2015 με αφορμή δήλωση του Ντόναλντ Τουσκ για νέες κυρώσεις, δεν είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης -κυβερνητικός εκπρόσωπος τότε- που επεσήμαινε ότι ο ορθός τρόπος αντιμετώπισης της Ρωσοουκρανικής κρίσης είναι η διπλωματία και όχι οι κυρώσεις; Το ίδιο δεν έπραττε δύο μήνες αργότερα και ο Κύπριος πρέσβης στη Ρωσία υποστηρίζοντας πως οι κυρώσεις της ΕΕ είναι αντιπαραγωγικές; Έναν χρόνο αργότερα δεν είναι η Βουλή που σημείωνε πως οι κυρώσεις στη Ρωσία εμποδίζουν τον διάλογο σε διμερές και πολυμερές επίπεδο και θα έπρεπε να τερματιστούν; Και από πότε τα οικονομικά συμφέροντα δεν μπορούν να υπερισχύουν των ευρωπαϊκών αρχών; Τι άλλαξε από τότε που η Βουλή καλούσε την κυβέρνηση να εργαστεί για άρση των κυρώσεων επειδή, μεταξύ άλλων, το επέβαλλαν τα οικονομικά μας συμφέροντα; Ή από πέρσι όταν η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να συγκρουστεί με ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ώστε να μην τερματιστεί το πρόγραμμα των «χρυσών» διαβατηρίων από το οποίο θησαύριζε μια μικρή ομάδα γύρω από την εξουσία;

Πότε θέσαμε τις ευρωπαϊκές αρχές πάνω από την εκδούλευσή μας προς τη Ρωσία και των οικονομικών μας συμφερόντων; Πότε (από τότε που την ξεγελάσαμε όπως είπε ο Γιώργος Λιλλήκας δηλώνοντας πρόθεση να λύσουμε το Κυπριακό πριν ενταχθούμε απλώς για να ενταχθούμε) υπήρξαμε για την ΕΕ αξιόμαχος σύμμαχος ώστε να απαιτούμε το ίδιο; Πότε με πράξεις επιδιώξαμε να αντιστρέψουμε τα αισθήματα καχυποψίας και δυσφορίας που δημιουργήθηκαν στην Ευρώπη από την απόρριψη του σχεδίου Ανάν το 2004; Όποτε κληθήκαμε να διαλέξουμε μεριά αυτή δεν ήταν σχεδόν ποτέ η Ευρώπη. Ακόμα κι όταν συντασσόμασταν με αυτήν σε μέτρα ενάντια στη Ρωσία, πάντα το πράτταμε υπό διαμαρτυρία. Οι δικές μας ευρωπαϊκές αρχές και τα ευρωπαϊκά μας αντανακλαστικά ενεργοποιούνταν μόνο όταν η αλληλεγγύη αφορούσε εμάς. Μπορεί ένα κράτος του μεγέθους της Κύπρου να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο αλλά δεν μπορεί η Γερμανία; Η δική μας ευρωπαϊκή συνείδηση μπορεί να είναι αλά καρτ αλλά όχι των υπόλοιπων;

Το 2015 σε άρθρο μου με αφορμή τη στάση μας στο θέμα της Κριμαίας διερωτόμουν: «Εφόσον η Τουρκία αποφασίσει να τραβήξει τα πράγματα στα άκρα, η Κύπρος τι επιλογές θα έχει; Πού θα στραφεί, σε περίπτωση που η Ρωσία (όπως αναμένεται) δεν δείξει διάθεση να παρέμβει; Έχει την ηθική υπόσταση να στραφεί στην ΕΕ και αν ναι, η ΕΕ έχει την ηθική υποχρέωση να τη στηρίξει;»

Στο δεύτερο ερώτημα η απάντηση έχει δοθεί ήδη από την παντελή απομόνωσή μας. Σήμερα βιώνουμε τα αποτελέσματα των δικών μας επιλογών. Το πρώτο θα έπρεπε να το είχαμε ήδη απαντήσει από το 2015.

 

antopoly@cytanet.com.cy

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.