Φόρμα αναζήτησης

Τ’ αμίλητα και μια υπόσχεση 5 ετών που κρατά δεκατρία

Είναι ένα ρητό που λέγεται στην Κρήτη: «Πιο καλά τ’ αμίλητα παρά τα μιλημένα». Συνήθως λέγεται όταν απλώς πρέπει να γεφυρώσει κάποιος διαφορές ή ζητήματα που δεν λύνονται με συζήτηση. Η συμβίωση με έναν γείτονα π.χ. με τον οποίο δεν ταιριάζουν τα χνότα σου ή δεν υπάρχει χημεία. Κάποια στιγμή φυσικά ο ένας εκ των δύο θα ξεσπάσει, θα μιλήσει, φταίει δεν φταίει, θα μιλήσουν στο τέλος και οι δύο, και την επόμενη μέρα θα κοιτιούνται και θα σκέφτονται: «πιο καλά τ’ αμίλητα παρά τα μιλημένα».

Το ίδιο ρητό ισχύει όταν μυστικά που γνωρίζουν αρκετοί κυκλοφορούν. Κανείς δεν πρέπει να μιλήσει για αυτά, αλλά αρκετοί γνωρίζουν: «Ο Γιώργος δεν κάνει στη δουλειά, πάει ψυχίατρο, περίμενε να δούμε τον άλλο μήνα…». Η μαμά το σκέφτεται, ο μπαμπάς το ψάχνει, ο Γιώργος δεν μιλάει, κανείς δεν σχολιάζει. Περιμένουν. Μια άλλη περίπτωση θα μπορούσε να περνάει σαν σκέψη στο απλοϊκό μυαλό του μπαμπά και της μαμάς: «το παιδί μιλάει περίεργα, περπατάει και κάπως, κάνει παρέα μόνο με κορίτσια, μπα ιδέα μου θα είναι…».

Η περίπτωση όμως για την οποία η στήλη προσπαθεί να τα καταφέρει και να μην μιλήσει ώστε να ακολουθήσει το ρητό αυτό (και συγχωρέστε με για την πιο πάνω φλυαρία αλλά προσπαθώ να γράψω όσα πιο λίγα για το επίμαχο) είναι η περίπτωση του αποτυχημένου επιχειρηματία, διαχειριστή περιουσιών, σκαπανέα και ακτιβιστή υπέρ των αρχαιοτήτων. Τι να γράψει κανείς ή τι να πει και τι να τραγουδήσει; Μα είναι δυνατόν να δίνουμε βαρύτητα στα λόγια του ή να ασχολούμαστε με τόση σπουδή όταν έχει ξεπέσει τόσο στα μάτια του κόσμου; Όταν σχολιάζεται ποικιλοτρόπως και με ειρωνεία, σαρκασμό σε κάθε οικογενειακό τραπέζι, σε κάθε καφενείο, σε δουλειές και γραφεία, όπου κάτσεις τέλος πάντων, γελούν και οι πέτρες; Όταν ο κόσμος μιλάει για τα τρακτέρ, τα παγκάρια, τις τραγελαφικές δηλώσεις του, για τον υποδεέστερο καρκίνο, τη στάση του για τη διαφορετικότητα, τις σχέσεις του με τις κυβερνήσεις και την αλληλοεξάρτηση συμφερόντων με τα κόμματα, τις εισφορές στις κηδείες ή τον τρόπο που εκλέχθηκε; Και κάθε φορά που ξεκουνάει μια αρλούμπα τρέχουμε όλοι να πιάσουμε τις λέξεις από το στόμα του;

Τέλος. Η στήλη απολογείται. Πιο καλά τ’ αμίλητα παρά τα μιλημένα. Ας περιμένει ο κόσμος με υπομονή. Τα πέντε χρόνια θητείας του τελειώνουν. Οι υποσχέσεις είναι υποσχέσεις και πρέπει να τηρούνται με ευλάβεια όπως αυτή που έγινε πριν από δεκατρία χρόνια. Άτε τζ’αι κανεί. Εβαρέθηκεν ο κόσμος. Με να μιλά, με να μιλούμε για λλόου του. Σατσιή. Κι όποιος αντέξει…

Όσο για τη σχολική αργία, καλά θα ήταν το Υπουργικό να το σκεφτεί και να προχωρήσει με απόφαση. Θα ξαναφανεί και πόσο εξαρτώμενη είναι η κυβέρνηση από ανίερα συμφέροντα.