Φόρμα αναζήτησης

Σύσκληπος και η επισκεψιμότητα αναμνήσεων



Από την ημέρα που οι Τούρκοι κατέλαβαν τον Σύσκληπο στην επαρχία Κερύνειας δεν υπολόγισα ποτέ πως θα τον ξαναεπισκεφθώ. Το χωριό αυτό στους πρόποδες του Πενταδάκτυλου ήταν ο τόπος που γεννήθηκε ο πατέρας μου Οδυσσέας, μακαρίτης πια εδώ και αρκετά χρόνια.

Κάποτε πριν καθαρίσει το μυαλό μου έβγαινα στην ταράτσα του σπιτιού μας στον Άγιο Δομέτιο και με κιάλια κατάφερνα να δω τα λιγοστά σπίτια που φαινόντουσαν.
Δύσκολα εντόπιζα το πατρικό του Οδυσσέα που σχεδόν ξυπόλητος ήρθε κάποια δεκαετία πριν το 1950 στον Άγιο Δομέτιο.
Δεν ξέρω αν πέθανε με τον καημό να ξαναπάει στο χωριό του. Δύσκολα μιλούσε γι’ αυτό. Μάλλον το έκανε εσωτερικά χωρίς να ομολογεί σε μας τα σώψυχά του.
Το καλοκαίρι του ’89 πέθανε χωρίς να αναφέρει έστω και μια λέξη για τον τόπο του που έχασε.

Τα χρόνια πέρασαν σαν αστραπή όπως το ίδιο θα περάσουν και τα χρόνια που περιμένουμε να έρθουν… Η εικόνα του Σύσκληπου ξεθώριαζε μέσα μου όπως σβήνει μια ανάμνηση στο ξέβαμμα της σκέψης.
Τα οδοφράγματα άνοιξαν και τα ανθρώπινα ποτάμια έτρεξαν να προλάβουν τις αναμνήσεις τους. Ο μακαρίτης ο Οδυσσέας δεν μπήκε σε αυτό το αγωνιώδες δίλημμα.

Ένιωθα πως το βάρος που ξεφορτώθηκε αυτός με την απουσία του από τα εγκόσμια, το αναλάμβανα εγώ.
Ομολογώ πως μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων ταλαντεύτηκα συναισθηματικά. Αμέσως αποφάσισα να επεξεργαστώ αυτό το συναίσθημα. Δεν μου πήρε πολύ χρόνο. Αποφάσισα με ώριμη συνείδηση πως ο Σύσκληπος και ο κάθε κατεχόμενος τόπος δεν με συγκινεί πλέον. Ούτε ως ανάμνηση ούτε ως προοπτική.
Δεν έχω την παραμικρή ένσταση για όσους πηγαινοέρχονται στα κατεχόμενα. Ούτε τους κατακρίνω ούτε τους θεωρώ μειοδότες και άλλα παρόμοια με τα οποία τους χαρακτηρίζουν άλλοι.

Εγώ το σκέφτηκα πολύ και βαθιά. Οι χώροι έχουν και οφείλουν να έχουν τον δικό τους χρόνο. Οι χώροι οι κατεχόμενοι έχουν άλλο χρόνο που δεν είναι δικός μας αλλά άλλων. Αυτών που τους κατέχουν και τους ορίζουν. Τους ανήκουν δεν ξέρω για πόσο καιρό αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Όσο καιρό αντέχουν.
Στην παγκόσμια ιστορία οι κατακτήσεις είναι ασταμάτητες και οι μετακινήσεις πληθυσμών και προσφύγων δεν έχουν ημερομηνία λήξης.
Βγαίνω λοιπόν από την παγίδα «αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας» και ομολογώ πως αδιαφορώ σε ποιον ανήκει αυτό ή το άλλο χώμα.
Χθες πρωί επισκέφθηκα πρώτη φορά γιατρό στο ΓεΣΥ. Στον τοίχο του γραφείου του αντίκρισα τις φωτογραφίες που βλέπετε. Από τον Σύσκληπο ήταν και αυτός. Είπαμε μερικές κουβέντες για τους συγγενείς που η καταγωγή τους ήταν από εκεί.

Ανεβάζω αυτές τις φωτογραφίες μόνο από συγκίνηση για τον μακαρίτη πατέρα μου τον Οδυσσέα. Αυτόν μου θύμισαν οι φωτογραφίες. Δεν με ενδιαφέρει ποιοι κατοικούν τώρα τον Σύσκληπο, ούτε πως είναι κατεχόμενος με συγκινεί.

Εκείνο που με απασχολεί είναι οι όποιες αναμνήσεις να έχουν αναπνοές και χτυποκάρδι ζωής και όχι επισκεψιμότητα.
Ας τον χαίρονται τον κάθε Σύσκληπό τους όσοι μπορούν να τον χαίρονται…
Αν δεν χαίρεσαι κάτι στη ζωή δεν το έχεις ανάγκη. Ούτε αυτό εσένα…

 

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.